تو این مملکت اگه کسیو دوست نداشته باشی، دیگه هیچ انگیزه ای، هیچ دلخوشی، هیچ لبخندی نداری.

بالاخره یه‌روزی به مرحله ای از پختگی میرسی که کمتر حرف میزنی و بیشتر فحش میدی

‏یه وقتایی اونقد از آدما بدم میاد که دلم میخواد وقتی اونا چپ میرن من راست برم، آهنگ گوش ندم، کتاب نخونم، فیلم باز نباشم، فاز فلسفی برندارم، قهوه نخورم، دارک بازی در نیارم، از بوی نم خاک حالم بهم بخوره، پاهامو بذارم روی خط های کاشی، خلاصه هرکاری کنم که مطمئن بشم شبیه اونا نیستم.

فقط کافیه یه مشکلی برات پیش بیاد که بفهمی رفیق دبیرستان و بچگی و دانشگاه و مجازی و هیچکدوم به دادت نمیرسن.
فقط خانواده‌ته که وقتی مشکل داری اتفاقا اونا هم به دادت نمیرسن و مثل سگ با تنهاییت روبرو میشی بدبخت.

‏چرتو پرت نفرست، من خودم چرتو پرتم

‏وقتی عصبانی می‌شم، یه آدم دیگه‌ام و راستش خودم‌ از اون آدم میترسم.
‏اصلا عاقل نیست.

‏نمی‌تونم ببخشمت، چون تو تنها کسی بودی که مطمئن بودم قرار نیست اذیتم کنه

‏+ تخصص؟
- اتلاف وقت

‏من نه تنها تورو گردن میگیرم بلکه وقتی حواست نیست ازت عکس فیلم‌ میگیرم استوری میکنم

شد شد، نشد میرم خودمو از بالای مبل پرت میکنم پایین

‏این اصطلاح تازه به زبان افتاده‌ی «فشار می‌خوری؟» و «فشار بخور» هم خیلی تون کون نرو ئه دوستان

‏من خودمم نمی‌فهمم
تو چطوری میگی « میفهممت »؟

‏یه‌روز دیگه هم گذشت و من همچنان نفهمیدم که چرا باید یاد بگیرم ناشنا نرینم و بعدش جاهایی برم که آشنا نبینم؟

به جای لباست یه بار برام نقابتو درار

دلم میخواد یکی باشه دلیل قطع ارتباطم با همه بشه، انقد خوب باشه که به زندگی امیدوارم کنه

تو تابستون کوتاهه ۲ رو دلت میخواد من بو سرده ۲ ما باهم فرق داریم.

‏دیروز روز جهانی بوسه بود، امروز کباب؟ هیچیش هم که به ما نرسید

‏ایرانیِ شاد دیگه فقط رو نوار کاستا پیدا میشه