من اون شبی که داشت میرفت فرودگاه نرفتم، ولی بعدش بارها رفتم روی اون صندلی فلزی سوراخ سوراخ لعنتی نشستم و هربار دیدم داره میره

‏ آدم "با تو" ابی رو که گوش میده شرمنده خودش و روح و روانش میشه که یکیو نداره بشینه کنارش و تو چمشاش زل بزنه و وقتی داره دست میکشه لای موهاش واسش بخونه

‏یه بخشی از وجودم و یه کاراکترم که سعی میکنم نذارم کسی ببینتش کسیه که شدیدا بی اعصابه و بیشعور و لاشیه. ولی جدیدا متوجه شدم متاسفانه هرچی بیشتر اینطوری باشم بیشتر بقیه منو دوست دارن.

‏روی الکل و سیگار، گرفتم لااقل من تورو ۳۰ بار

همه هستنا؛ جز اون کصکشی که من میخوام

‏ایول
چه روز قشنگی آدم دلش میخواد پنجره رو باز کنه و بدون پله بیاد پایین

با من بی جنبه شدم یا ادم کصشر شدن

من اگه ۴۰ سالگی هم از ایران برم، میرم از اول درس میخونم تا از اون کمدا داشته باشم

دلیل کدومشم؟ خنده‌هات یا موی سفیدت؟

دیگه ظاهرا خدا باید بهم یکم گِل بده خودم یکیو برا خودم درست کنم خدا بلد نیست

همیشه میترسیدم از اینکه آدمایی که دوستشون دارم رو از دست بدم، بعد ها فهمیدم که برای هیچکدومشون مهم نبود که منو از دست بدن.

پسرا شاید به زیدشون خیانت کنن ولی به آرایشگرشون هرگز

من دوست دارم گل ببرم خونه این و اون.
ولی نه این دارم، نه اون.

سلامت روانم با سلامت باتری گوشیم تو رقابتن

دیگه حتی پلی لیستمم خوشحالم نمیکنه

تو منو داری منم تورو نگو کمتریم

‏لطفا انرژی‌های منفی‌تونو بکنین تو کونتون.