🔴چهارمین روز اعتصاب ۱۵۰۰ زندانی در قزلحصار

چهارمین روز از اعتصاب و تحصن  ۱۵۰۰ زندانی در زندان قزلحصار در حالی سپری می‌شود که صدای «نه به اعدام» از درون دیوارهای این زندان، به فریاد بدل شده است.
بیشتر این زندانیان که زیر حکم اعدام قرار دارند، با امتناع از دریافت غذا و تحصن جمعی، خواستار توقف فوری اجرای احکام مرگ و لغو اعدام‌ها شده‌اند.

بنا به گزارشات منتشره در چهار روز گذشته، با وجود تهدیدها، ضرب‌وشتم و فشار مأموران، اعتصاب همچنان ادامه دارد. تنها در دو روز اخیر، دست‌کم هشت زندانی در قزلحصار اعدام شده‌اند .

اعتصاب از زمانی آغاز شد که ۱۶ زندانی برای اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شدند. در پی آن، زندانیان واحد چهار — شامل شمار زیادی از زندانیان سیاسی — نیز به این حرکت اعتراضی پیوستند.

اکنون در چهارمین روز، بسیاری از زندانیان در وضعیت بی‌هوشی، ضعف شدید و بحران جسمی قرار دارند .

زندان قزلحصار در هفته‌های اخیر به یکی از کانون‌های اصلی اجرای احکام اعدام و مقاومت مدنی درون زندان‌ها تبدیل شده است .

تروریست‌های حوثی بالاخره خبر پودر شدن «عبدالکریم الغماری»، رئیس ستاد نیروهای مسلح این گروه رو تأیید کردند.

غماری، بالاترین مقام نطامی حوثی بود.
#اعتصابات_سراسری

https://t.me/ToCeded/6114

♦️رئیس‌جمهور جدید پرو استعفا را رد کرد/ اعلام وضعیت اضطراری در پی اعتراضات نسل Z

در پی کشته‌شدن یک معترض جوان در جریان اعتراضات گسترده نسل Z در پرو، خوزه خِری، رئیس‌جمهور جدید این کشور، اعلام کرد از سمت خود استعفا نخواهد داد.

به گزارش الجزیره دولت پرو شامگاه پنج‌شنبه اعلام کرد که در پایتخت، لیما، وضعیت اضطراری برقرار خواهد شد، در حالی که دادستانی از آغاز تحقیقات درباره مرگ ادواردو (مائوریسیو) رویز، خواننده رپ ۳۲ ساله و یکی از معترضان خبر داد.

به گفته فرمانده پلیس ملی پرو، ژنرال اسکار آریولا، مأمور پلیسی به نام لوئیس ماگایانِس متهم به شلیک گلوله منجر به مرگ رویز است. این مأمور بازداشت و از کار برکنار شده و پس از آنکه از سوی معترضان مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، به بیمارستان منتقل شده است.

اعتراضات کنونی حدود یک ماه پیش با مطالبات جوانان برای افزایش حقوق و بهبود مستمری‌ها آغاز شد اما به‌تدریج به اعتراضاتی فراگیر علیه فساد و ناامنی گسترده در کشور تبدیل شد و در نهایت به برکناری رئیس‌جمهور پیشین، دینا بولوارته، در هفته گذشته انجامید.

روز چهارشنبه، هزاران نفر در سراسر پرو به خیابان‌ها آمدند و صدها معترض در برابر ساختمان کنگره در لیما با نیروهای پلیس درگیر شدند. آنان خواستار استعفای فوری خوزه خِری شدند که تنها چند روز پیش به عنوان هفتمین رئیس‌جمهور پرو در کمتر از ده سال گذشته سوگند یاد کرده بود.

خِری در گفت‌وگو با رسانه‌های محلی گفت:
«مسئولیت من حفظ ثبات کشور است؛ این وظیفه و تعهد من است.»

او همچنین در پیامی در شبکه اجتماعی X (توییتر سابق) ضمن ابراز تأسف از مرگ رویز اعلام کرد که این حادثه به‌طور «عینی و بی‌طرفانه» مورد بررسی قرار خواهد گرفت و مدعی شد که خشونت‌ها از سوی «عناصر خرابکار» در میان معترضان صلح‌جو ایجاد شده است.

به گفته خبرنگار الجزیره، مرگ این خواننده جوان «لایه تازه‌ای به بحران سیاسی پرو افزوده» و «خشم عمومی از فساد و ناامنی را شعله‌ورتر کرده است».

دادستانی کل پرو نیز در بیانیه‌ای در شبکه X اعلام کرد که جسد رویز برای کالبدشکافی از بیمارستان لیما منتقل شده و شواهد صوتی، تصویری و بالستیکی در محل حادثه برای بررسی نقض احتمالی حقوق بشر جمع‌آوری خواهد شد.

وزیر کشور جدید پرو، وینسنت تیبورسیو، نیز گفت در جریان اعتراضات چهارشنبه، ۸۹ مأمور پلیس و ۲۲ غیرنظامی زخمی و ۱۱ نفر بازداشت شده‌اند.

بسیج: نهاد همیشه فحاش و خودسر و مصون در برابر قانون

در تاریخ ۲۰ مهرماه، گروهی وابسته به بسیج دانشجویی دانشگاه بدون مجوز قانونی اقدام به رنگ‌آمیزی و تخریب دیوارهای ورودی دانشکده دندان‌پزشکی، از جمله دفتر یکی از انجمن‌های دانشجویی کردند. با وجود پیگیری قانونی انجمن مذکور از طریق ریاست و حراست دانشکده، هیچ اقدام مؤثری از سوی نهادهای مسئول صورت نگرفت. در نتیجه، چند روز بعد، اعضای بسیج با حضور در دانشکده به توهین و فحاشی علیه اعضای انجمن و مسئولان دانشکده پرداختند.

این واقعیت که بسیج دانشجویی به خود اجازه می‌دهد هر کاری بخواهد انجام دهد، حاصلِ رانت این نهاد و مصونیت آن در برابر قانون است.

#اعتصابات_سراسری

یاد خاموش‌نشدنی نسل درد و امید

مراسم چهلم جان‌باخته، #مهران_بهرامیان، روز پنج‌شنبه ۲۴ مهر در باغ رضوان سمیرم اصفهان برگزار شد.
در روزگاری که سکوت، سنگین‌تر از فریاد است، هر مراسم یادبود، تنها بزرگداشت یک انسان نیست؛
بلکه یادآور حقیقتی تلخ است: زخم‌های این سرزمین هنوز تازه‌اند.
جوانانی که با آرزوهای بزرگ رفتند،
پدران و مادرانی که هنوز در انتظار پاسخ‌اند،
و نسلی که میان خشم و دلتنگی، به دنبال روزنه‌ای از انصاف و حقیقت می‌گردد.

#مهران_بهرامیان
#ژن_ژیان_ئازادی
#نه_به_اعدام
#دادخواهی_ادامه_دارد

قزلحصار؛فریادی علیه مرگ خاموش

من  بهنام ابراهیم زاده زندانی سیاسی سابق فعال کارگری هشت سال از عمرم را در زندان‌های اوین، رجایی‌شهر و قزلحصار گذرانده‌ام. نه در بندهای امن سیاسی، که وسط همان‌هایی که حکومت اسم‌شان را «عادی» یا «خطرناک» می‌گذارد. اما من حقیقت را دیده‌ام؛ آن‌ها قربانی‌اند. قربانی فقر، اعتیاد، نابرابری، بی‌عدالتی. و امروز، همان‌ها صدای اعتراض شده‌اند.
ششمین روز اعتصاب غذا در قزلحصار است. اعتصاب‌کنندگان سیاسی نیستند، اما چیزی در آن‌ها سیاسی‌تر از هر بیانیه‌ای‌ست: اعتراض به موج بی‌رحمانه‌ی اعدام‌هایی که هر روز هم‌بندی‌هایشان را می‌برد، بی‌هیچ شفافیت، بی‌هیچ عدالت.
این‌ها آدم‌هایی‌اند با حکم اعدام، زیر فشار و تهدید، در شرایطی غیرانسانی. لب به غذا نزده‌اند، بعضی لب‌هایشان را دوخته‌اند. نه از روی ترس، که از شدت درد. درد دیدن اعدام رفقایشان، درد انتظار برای چوبه‌دار، درد خاموشی دنیا در برابر این فاجعه‌ی تدریجی.
پاسخ حکومت چه بوده؟ نه رسیدگی، نه شنیدن، نه حتی نگاهی انسانی. بلکه تهدید مستقیم به اعدام بیشتر، انتقال به انفرادی، قطع ارتباط کامل با بیرون، و حتی نصب دستگاه پارازیت (جَمر) برای خفه‌کردن صدا.
من این آدم‌ها را از نزدیک می‌شناسم. این‌ها «مجرم» به آن معنایی که حکومت تبلیغ می‌کند نیستند. این‌ها بچه‌های همین خاک‌اند که اگر عدالت بود، اگر فقر نبود، اگر تبعیض نبود، امروز جای‌شان پشت میله‌ها نبود.
حق‌شان اعدام نیست، حق‌شان زندگی‌ست. حق‌شان شنیده‌شدن است.
ما هشدار می‌دهیم: این اعتصاب یک زنگ خطر است. سکوت در برابرش، همراهی با جنایت است. اگر امروز چشم ببندیم، فردا خیلی دیر خواهد بود.
صدای آن‌ها را نمی‌توانید خفه کنید. من یکی از آن‌هایی‌ام که زنده مانده‌ام تا همین صدا را فریاد بزنم. و ما زیادیم.


بهنام ابراهیم زاده زندانی سیاسی سابق
مهر ماه ۱۴۰۴
برابر با هجدهم  اکتبر2025


https://t.me/behnima/68350

ارومیه؛ بازداشت نوید محمدی توسط نیروهای امنیتی

نوید محمدی شهروند تُرک اهل ارومیە توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران در این شهر، بازداشت شد. بازداشت وی متعاقب حمله به هواداران تیم فوتبال روناهی ارومیه انجام گرفته است.

#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی

https://t.me/ToCeded/6122

♦️ در حمایت از زندانیان بی پناه قزلحصار

✍ عزیز قاسم زاده

جمعه ۲۵ مهر ۱۴۰۴، اعتصاب غذای گسترده زندانیان زندان قزلحصار وارد پنجمین روز خود شد. این زندانیان که عمدتا زندانیان غیر سیاسی هستند، به دلیل ساختار فرهنگی حاکم بر جامعه،معمولا مورد حمایت واقع نمی شوند. چرا که نگاه جامعه به زندانیانی غیر سیاسی،نگاهی مبتنی بر مجرم بودن بالفطره  آنها است و با این دیدگاه، بخشی از جامعه علاوه بر مجازات های سنگین این زندانیان، حتی اعدام آنها را درست می داند.

این نگاه معلولی، توجهی به ریشه ها و علل و عوامل شرایط حاکم بر این زندانیان که موجب به وجود آمدن این شرایط شده، نمی کند و اساسا در تصورشان نمی گنجد این زندانی ها هم به لحاظ انسانی و هم قانونی دارای حقوقی هستند که نباید آن را ضایع کرد.نگارنده قبل از تجربه هم زیستی با زندانیان با جرائم عمومی، تصور دیگری از آنها داشت که با هم نشینی با این زندانیان تمام دیدگاه های نادرست پیشین خود را بر حسب این تجربه زیستی، فرو نهاد.

گمان من این بود که قاتل کسی است که باید به شدت از او دوری کنی چرا که هر لحظه جانت از سوی او در خطر است  و شرور کسی است که هر لحظه ممکن است به تو حمله ور شود.اما تجربه زندان لاکان خیلی چیزها را به من آموخت.زندانیانی را دیدم که نام قاتل بر روی آنها نقش بسته بود اما اگر این تقدیر لحظه ای، گونه ای دیگر رقم می خورد،مقتول اکنون به جای او در جایگاه قاتل نشسته بود و خود مقتول بود. زندانیان به اصطلاح شروری را در بازداشتگاه موقت دیدم که با کمی گفتگو با آنها دریافتم چه جوانان مستعدی برای خوب زیستن هستند و هر بار با مهر سرشار با یک بشقاب ماکارونی و یا میوه و هر خوراکی دیگر دم اتاق ما می آمدند و مرا صدا می زدند که آقا معلم اینها را برای شما آورده ام.جوان دیگری را دیدم که نامش ابوذر بود و بر حسب یک اتفاق و بدشانسی نام قاتل بر او حک شده بود اما هنرمندی بود به تمام معنا.چند روز پس از دستگیری من به همراه چند نفر از معلمان دیگر در ۲۶ خرداد ۱۴۰۲ در بند جرائم عمومی لاکان، او رو کرد به من و گفت: آقا معلم شما که آمدید به ما گفته بودند تا از شما پذیرایی کنیم و بعد پرسید، مراد از پذیرایی را هم  که حتما می دانید که چیست و بعد با محبت سرشار گفت: من هم می خواهم به شیوه خودم از شما پذیرایی کنم.آنگاه تسبیح هنرمندانه ای که با هسته های خرما درست کرده بود و اسم و فامیل مرا روی آن نوشته بود، به من هدیه داد.

اینها بخشی از صحنه های زیبایی است که هرگز پیش از هم بندی شدن با این زندانیان، در مخیله من نمی گنجید که زندانی محکوم به اعدام یا شرور می تواند معنایی غیر از آن معنای ذهنی ساخته شده در عالم واقع داشته باشد و انسانی ترین و عاطفه مندترین رفتارها را از او ببینی که تا پایان عمر رهایت نکند.

این روزها زندانیان قزلحصار در مخالفت با حکم اعدام دست به اعتصاب غذا زده اند و  اعلام کرده‌اند که اعتصاب خود را ادامه خواهند داد. زندانیان از هموطنان درخواست حمایت کرده اند. هر وجدان بیدار و عدالت طلبی در این شرایط باید به هر نحو ممکن صدای یاری طلبیدن این زندانیان را بشنود.

اینکه زندانیان سیاسی زندان اوین و برخی زندانیان سیاسی قزلحصار در حمایت از این زندانیان اقدام کرده اند،مسئولیت اخلاقی اقشار دیگر را در حمایت از این زندانیانی که بی پناه هستند،بیشتر می کند. وقتی که زندانیان عادی که معمولا از نظر آگاهی های عمومی و تحصیلات و آرمان های اجتماعی در سطح پایین تری قرار دارند،با اعتصاب غذا و ارسال فایل های تصویری از مردم یاری و همراهی می طلبند و دست از غذا خوردن می کشند،معنایش این است که آنها در بی پناهی تمامشان،دیگر هیچ راهی را برای حمایت از خود نیافته اند،انتظار می رود دست اندرکاران قضایی دست کم پس از انتشار این فیلم ها به جای انکار واقعیت و یا تقابل با این زندانیان و برخوردهای سخت تر با آنها،به حقوق زندانیان بر حسب قوانین موجود از جمله آیین نامه اجرایی سازمان زندان ها عمل کنند.

وقت آن فرا رسیده است که در برابر امواج مخالفت خواهی بلندی که با حکم اعدام از سوی نحله های گوناگون و متکثر جامعه از فعالان حقوق بشری تا  نواندیشان دینی و فعالان سیاسی و مدنی و صنفی تا  جامعه هنرمندان و کارگران و زنان و دانشجویان و...در مخالف با اعدام برخاسته است،به این حکم غیر انسانی پایان داده شود و مجازات های جایگزین با در نظر گرفتن ابعاد جرم و تاثیر مجازات اعمال شده بر مجرم و فرهنگ عمومی جامعه، با نظر کارشناسی علمای حقوق و جامعه شناسان و روان شناسان، جایگزین شود.