بیانیه کنشگران حقوق بشر ایران

به مناسبت سومین سالگرد «جمعه خونین زاهدان»

سه سال از جنایت هولناک جمهوری اسلامی در ۸ مهر ۱۴۰۱ می‌گذرد؛ روزی که در حافظه‌ی مردم ایران با نام «جمعه خونین زاهدان» ثبت شده است. روزی که نیروهای سرکوبگر رژیم اسلامی با سلاح‌های جنگی، صدای حق‌خواهی مردم بلوچ را با گلوله پاسخ دادند و جان نزدیک به صد نفر را گرفتند. این جنایت، نه یک حادثه‌ی مقطعی، بلکه بخشی از سیاست سازمان‌یافته‌ی جمهوری اسلامی برای سرکوب، تحقیر و نابودی یک ملت است.

مردم بلوچستان، که دهه‌هاست زیر بار تبعیض ساختاری، فقر تحمیل‌شده و اعدام‌های فله‌ای زیسته‌اند، در این سه سال به یکی از استوارترین ستون‌های جنبش «زن، زندگی، آزادی» بدل شده‌اند. زاهدان، همچنان هر جمعه به نماد مقاومت و دادخواهی علیه استبداد دینی و خشونت حکومتی تبدیل شده است.

اما رژیم نه تنها مسئولان اصلی این کشتار را به محاکمه نکشیده، بلکه با دستگیری‌های گسترده، شکنجه، تهدید خانواده‌ها و محروم‌سازی کودکان بلوچ از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، بر زخم‌های باز مردم این خطه افزوده است. کودکان و نوجوانانی که باید آینده‌ای روشن داشته باشند، عمداً در دایره‌ای از فقر، محرومیت، اعتیاد و ناامنی گرفتار شده‌اند. این سیاست ضدانسانی چیزی جز «جنایت علیه بشریت» نیست.

ما، به‌عنوان کنشگران حقوق بشر ایران، اعلام می‌کنیم:

1. یاد و نام جان‌باختگان جمعه خونین زاهدان و همه‌ی قربانیان سرکوب جمهوری اسلامی، در بلوچستان و سراسر ایران، هرگز فراموش نخواهد شد.


2. مسئولیت این جنایت مستقیماً بر عهده‌ی عالی‌ترین مقامات جمهوری اسلامی است. هیچ دادگاه نمایشی و قربانی‌کردن مأموران رده‌پایین نمی‌تواند حقیقت را بپوشاند.


3. سرکوب سازمان‌یافته‌ی مردم بلوچستان و موج جدید بازداشت‌ها و شکنجه‌ها باید فوراً متوقف شود؛ تمامی بازداشت‌شدگان باید بدون قید و شرط آزاد گردند.


4. محروم‌سازی سیستماتیک کودکان بلوچ از آموزش، سلامت و امنیت، جنایتی آشکار علیه آینده‌ی ایران است و جامعه جهانی موظف است در برابر آن سکوت نکند.


5. جمعه خونین زاهدان در کنار آبان ۹۸، کشتار زندانیان سیاسی دهه‌ی شصت، و سرنگونی عامدانه‌ی پرواز PS752، نمونه‌های روشن «جنایت علیه بشریت» هستند و باید در دادگاه‌های مردمی و بین‌المللی مستند، ثبت و پیگیری شوند.


6. تنها همبستگی و مقاومت سراسری همه‌ی مردم ایران ــ از بلوچستان تا کردستان، از خوزستان تا تهران ــ می‌تواند بساط این حاکمیت جانی را برچیند و راه را برای آزادی، برابری و عدالت هموار سازد.



ما با صدای رسا اعلام می‌کنیم که در کنار مردم بلوچستان ایستاده‌ایم. دادخواهی، حق مسلم مردم است و تا محاکمه‌ی آمران و عاملان این جنایت بی‌رحمانه از پای نخواهیم نشست.

زنده باد مقاومت مردمی!
زنده باد همبستگی سراسری!

کنشگران حقوق بشر ایران
مهر ۱۴۰۴
اکتبر2025

#اعتصابات_سراسری
#نه_به_سرکوب
#نه_می‌بخشیم_نه_فراموش_می‌کنیم

«#گلرخ_ایرایی؛ چهارمین سال حبس بدون مرخصی در راه آزادی و ایستادگی»

هزار و صد روز از زندانی شدن بی‌مرخصی‌ات گذشت؛ آزادی‌ات را دوباره گرفتند با زنجیری که سال‌هاست بر پای آزادگان زده‌اند، اما خوب می‌دانند آزادگی‌ات نشانی از امید به پیروزی است. گاهی می‌پرسند چرا مدام یادش می‌کنی؟ می‌گویم برای خاطر ایستادگی و شرافت بی‌مانندش. هر کس یک عزیز زندانی را مدام در خاطر بیاورد، بگوید چگونه است؟ کجاست؟ و با خود بگوید کی برمی‌گردد. زن سرخ میدان انقلاب که نوشته بودند در معرفی صفحه‌اش «قصر ضحاک هنوز آباد است، تو به ویرانی این کاخ بکوش». انتشار فیلمی از کودک و افشای کودک‌کشی رژیم را اتهام ساختند، حضور در اعتراضات و نوشتن از خیابان را جرم خواندند. اردیبهشت ۱۴۰۱ بعد از سال‌ها حبس آزاد شدی و چهارم مهر ۱۴۰۱ در نخستین روزهای خیزش زن، زندگی، آزادی دوباره بازداشت و به پنج سال زندان دیگر محکوم شدی. هنوز بی‌گلایه و بی‌لحظه‌ای مرخصی، بی‌آنکه خم به ابرو بیاوری، مقاومت را زندگی می‌کنی و می‌گویی: «حال خوب ما نقطه مرگ ستمگر است.»

گلرخ ایرایی وارد چهارمین سال از حبس پنج‌ساله‌اش شد.
متن از فضای مجازی

#نه_به_اعدام #زن_زندگی_آزادی

گزارش یکماهه از  وضعیت حقوق بشر در ایران
موج اعدام‌ها و سرکوب سازمان‌یافته — سپتامبر ۲۰۲۵

ماه سپتامبر ۲۰۲۵ یکی از سیاه‌ترین ماه‌های سال‌های اخیر در ایران بود. در حالی که جامعه ایران درگیر بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است، جمهوری اسلامی بار دیگر به ابزار همیشگی بقای خود متوسل شد: اعدام‌های دسته‌جمعی و سرکوب خشن مخالفان سیاسی و مدنی.
اعدام‌ها نه محصول روند عادلانه قضایی، بلکه قتل حکومتی سازمان‌یافته هستند؛ ابزاری برای ایجاد رعب، شکستن اعتصابات و خاموش کردن اعتراضات مردمی.
سیاست اعدام؛ ابزار حکومت برای بقا
آمارها نشان می‌دهد در سال ۲۰۲۵ بیش از هزار نفر در ایران اعدام شده‌اند؛ آماری که ایران را به رکورددار جهانی اعدام به نسبت جمعیت تبدیل کرده است.
سپتامبر ۲۰۲۵ نقطه اوج این سیاست بود: زندانیان در گروه‌های چند نفره به دار آویخته شدند و پرونده‌های امنیتی با عجله به مرحله اجرا رسید.
گزارش سازمان ملل این روند را «بی‌سابقه و تکان‌دهنده» توصیف کرد و هشدار داد که اعدام‌ها ماهیتی سیاسی و سرکوبگرانه دارند.
موارد شاخص اعدام‌ها و احکام مرگ
۲۹ سپتامبر: اجرای حکم اعدام یک زندانی با اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» که رسانه‌های جهانی گزارش کردند؛ نمونه‌ای از اتهامات مبهم و سیاسی برای توجیه قتل حکومتی.
پخشان عزیزی: فعال کُرد و مدافع حقوق زنان؛ حکم اعدامش در دیوان عالی تأیید شده و در صف اجرای حکم است.
ابوالحسن منتظر: عفو بین‌الملل هشدار داده که در خطر اجرای فوری حکم قرار دارد.
زندانیان سیاسی در صف اعدام
نام‌هایی که امروز در معرض خطر قرار دارند هر کدام بخشی از جامعه مدنی ایران را نمایندگی می‌کنند:
پیمان (امین) فرح‌آور – فعال سیاسی
اکبر (شاهرخ) دانشورکار – فعال کارگری
وحید بنی‌عامریان – فعال مدنی
شریفه محمدی – مدافع حقوق کارگران
وریشه مرادی –مددکار اجتماعی
پخشان عزیزی – فعال کُرد و حقوق زنان
ابوالحسن منتظر – معترض سیاسی
اتهامات این افراد عموماً «محاربه» و «بغی» است؛ اصطلاحاتی کشدار که به‌طور سیستماتیک برای خاموش کردن هر نوع صدای مخالف به کار گرفته می‌شود.
محاکمه‌های ناعادلانه = قتل از پیش طراحی‌شده
دادگاه‌های انقلاب طی محاکمه‌هایی چند دقیقه‌ای بدون دسترسی آزاد به وکیل حکم مرگ صادر می‌کنند.
اعترافات زیر شکنجه و سلول انفرادی به‌عنوان مدرک ارائه می‌شود.
خانواده‌ها اغلب تا لحظه آخر از اجرای حکم بی‌خبر می‌مانند؛ بسیاری حتی حق وداع با عزیزان خود را ندارند.
این روند هیچ شباهتی به دادرسی عادلانه ندارد؛ بلکه قتل حکومتی با پوشش حقوقی ظاهری است.
پیامدها و انگیزه‌های سیاسی
موج اعدام‌های سپتامبر درست هم‌زمان با افزایش اعتراضات کارگری و تهدید اعتصابات سراسری رخ داد.
هدف آشکار این اعدام‌ها ایجاد وحشت در جامعه و جلوگیری از خیزش‌های تازه است.
زندانیان سیاسی و مدنی عملاً گروگان‌های حکومتی‌اند تا هزینه اعتراض را برای مردم بالا ببرند.
واکنش‌های بین‌المللی
سازمان ملل: کارشناسان حقوق بشر نسبت به «موج بی‌سابقه» اعدام‌ها هشدار دادند.
عفو بین‌الملل: تأکید کرد که بسیاری از این اعدام‌ها پس از محاکمه‌های ناعادلانه صورت گرفته‌اند.
با وجود محکومیت‌های گسترده، مقامات جمهوری اسلامی نشان داده‌اند که از فشار افکار عمومی جهانی هراسی ندارند؛ بنابراین فشار واقعی باید هدفمند، مستمر و با ابزارهای قوی‌تر (تحریم مقامات قضایی و امنیتی) اعمال شود.

آنچه در سپتامبر ۲۰۲۵ در ایران رخ داد، نه «اجرای عدالت»، بلکه اعدام سازمان‌یافته برای بقای یک نظام سرکوبگر است. هر اعدام، پیامی است به جامعه: سکوت کنید یا بهایش مرگ خواهد بود.
اما صدای جامعه مدنی و خانواده‌های قربانیان امروز بیش از هر زمان دیگری رساتر است. انتشار این واقعیت‌ها و فشار جهانی می‌تواند جان بسیاری را نجات دهد.

سردبیران کنشگران حقوق بشر ایران
.اول اکتیر ۲۰۲۵

#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

در واکنش به اعدام سامان محمدی خیاره

سامان محمدی خیاره، زندانی سیاسی کرد و اهل سنندج، پس از پانزده سال حبس و تحمل فشارهای شدید، بامداد امروز در زندان قزلحصار کرج اعدام شد.
او در روندی قضایی ناعادلانه و تحت فشار نهادهای امنیتی دوبار به اعدام محکوم شده بود.

این اعدام نمونه‌ای آشکار از نقض حق حیات، دادرسی ناعادلانه و تداوم سیاست ارعاب علیه زندانیان سیاسی و مردم کردستان است.
ما از جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و افکار عمومی می‌خواهیم برای توقف فوری چرخه‌ی اعدام‌های سیاسی در ایران اقدام کنند.

ما، کنشگران حقوق بشر ایران ، این اعدام ظالمانه را با شدیدترین لحن ممکن محکوم می‌کنیم و بر حق حیات، آزادی و کرامت انسانی برای همه‌ی شهروندان ایران تأکید داریم.

#نه_به_اعدام
#آزادی_زندانیان_سیاسی
#StopExecutionsInIran

یافته‌های نشریه اسرائيلی «هاآرتص» و مرکز تحقیقات«مارکر» نشان می‌دهد بخشی از حمایت‌های مطرح شده از رضا پهلوی در شبکه‌های اجتماعی ساختگی بوده و شبکه‌ای از حساب‌های جعلی فارسی‌زبان مستقر در اسرائیل با بودجه مورد حمایت دولت نتانیاهو، در حال انتشار محتواها به نفع رضا پهلوی و تبلیغ بازگشت سلطنت بوده‌اند.
در گزارش این رسانه‌های اسرائيلی آمده است: در اوایل سال ۲۰۲۳، رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه ایران که در انقلاب ۱۳۵۷ سرنگون شد، نخستین سفر رسمی خود را به اسرائیل انجام داد. در این دیدار، «گیلا گملیئل»، وزیر وقت اطلاعات اسرائیل (و وزیر علوم کنونی)، او را «ولیعهد ایران» خطاب کرد و رسانه‌های اسرائیلی نیز این سفر را نشانه‌ای از «نبود دشمنی میان دو ملت ایران و اسرائیل» دانستند.

نامه ابوالفضل خوران معلم زندانی ، به مناسبت روز جهانی معلم
به نام دانایی و روشنایی
روز جهانی معلم را از پشت دیوارهایی تبریک می‌گویم که اگرچه جسمم را در خود گرفته‌اند، اما نتوانسته‌اند اندیشه و ایمانم را زندانی کنند.
به همه‌ی معلمانی که در مسیر آگاهی قدم برمی‌دارند، درود می‌فرستم. به آنان که با صداقت و عشق، چراغ خرد را در ذهن نسل‌ها روشن می‌کنند، حتی وقتی حقشان نادیده گرفته می‌شود و صدایشان خاموش می‌گردد.
من امروز در جایی هستم که نام عدالت را بسیار می‌شنوم، اما حضورش را کمتر حس می‌کنم. عفو به من تعلق نگرفت، شاید چون هنوز بر همان حقیقتی ایستاده‌ام که روزی باعث این اسارت شد. اما باور دارم معلم، حتی در زندان، می‌تواند آموزگار شرافت و پایداری باشد.
به همکارانم بگویید: هرگز از روشنی نترسید، حتی اگر تاریکی اطرافتان را پر کند.
معلم بودن، فقط تدریس در کلاس نیست؛ گاهی یعنی ایستادن در برابر بی‌عدالتی، حتی اگر هزینه‌اش سنگین باشد.
با احترام و امید
#ابوالفضل_خوران
مهر ۱۴۰۴
(از بند تن، به یاد رهایی اندیشه)
منبع 5 خبروگزارش بالا: کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

بوکان؛ آگاه صادقی شهروند بهایی جهت اجرای حکم حبس بازداشت شد


آگاه صادقی، شهروند بهایی ساکن بوکان جهت حکم حبس یک ساله خود بازداشت و به زندان مرکزی این شهر منتقل شد.