#فرانکفورت
شنبه‌های اعتراضی علیه جمهوری اسلامی و در حمایت از مبارزات آزادی‌خواهانه مردم ایران
🗓 شنبه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۵
✊🏼 #نه_به_اعدام
✊🏼 #همصدا_شویم
🚩 آزادی فوری و بی‌قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران!
🚩 توقف کامل اعدام‌ها و لغو فوری مجازات اعدام!
صدای اعتراضمان را بلندتر کنیم!
در کنار مردم ایران بایستیم؛
در برابر ماشین سرکوب و مرگ جمهوری اسلامی ساکت نمانیم.

🔴 اعدام‌های فراقانونی؛ زنگ خطر یک سرکوب خونین در ایران

در پی حادثه‌ای مشکوک در زاهدان، بار دیگر موجی از تهدید، بازداشت‌های کور، و اعدام‌های پنهانی در نقاط مختلف ایران آغاز شده است. غلامحسین اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، با لحنی تهدیدآمیز خواستار «مجازات صحنه‌گردانان» شد—عبارتی که در واژگان جمهوری اسلامی، به معنای شکنجه، اعترافات اجباری، و اعدام‌های فوری‌ست.

در هفته‌های اخیر، خبرهایی هولناک از اعدام‌های صحرایی ۱۱ شهروند بلوچ توسط نیروهای امنیتی منتشر شده است. به گفته مهشان بلوچ، مدیر سازمان همدلین بانوکان، این افراد «بدون بازداشت، بازجویی یا محاکمه» و تنها در دل کویر هدف گلوله قرار گرفتند.

این اعدام‌های میدانی، نه تنها مصداق آشکار قتل فراقضایی هستند، بلکه نشان‌دهنده گسترش سیاست رسمی پاک‌سازی خشونت‌بار اقلیت‌های قومی و مذهبی در ایران است.

در همین حال، چوبه‌های دار در زندان‌های زاهدان، کرمان، خوزستان و کردستان دوباره برافراشته شده‌اند. جوانان بلوچ، عرب، و کُرد، بار دیگر با اتهاماتی مانند «اقدام علیه امنیت ملی»، «جاسوسی» و «مفسد فی‌الارض» به اعدام تهدید می‌شوند—اتهاماتی که اغلب بدون مدارک کافی و در دادگاه‌هایی چند دقیقه‌ای صادر می‌شوند.

این اعدام‌ها، صرفاً واکنش به اعتراضات نیستند، بلکه بخشی از سیاست نظام‌مند رعب‌افکنی و تسلیم جامعه هستند. جمهوری اسلامی در تلاش است با الگوی دهه شصت، صدای اعتراض را در گلو خفه کند.

ما هشدار می‌دهیم: سکوت در برابر این جنایات، چراغ سبز برای ادامه کشتار است. اکنون زمان ایستادگی‌ست—نه فقط برای نجات جان زندانیان سیاسی، بلکه برای دفاع از کرامت انسانی در ایران.

سردبیران کنشگران حقوق بشر ایران
#نه_به_شکنجه_نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

این اشک‌های بی‌پایان مریم حسنی، سوگوار پدرش مهدی حسنی است؛ زندانی سیاسی‌ای که در سحرگاه یکشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۴ به دست رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی اعدام شد.

حاکمان جانی بدانند: این اشک‌ها و اندوه‌ها، به فریادی کوبنده‌تر و پرطنین‌تر علیه ماشین اعدام و سرکوب تبدیل خواهد شد؛ فریادی که بساط ترور و جنایت این رژیم را در هم خواهد پیچید.

ما ایستاده‌ایم، تا پایان. برای لغو مجازات اعدام و برای سرنگونی جمهوری اسلامی.

مریم عزیز، همیشه در کنارت بودیم و هستیم. در این روزهای سخت نیز همراه تو و خانواده‌ات هستیم.
قوی بمان؛ تا دادخواهی این همه جنایت و خون‌ریزی را به سرانجامی روشن برسانیم.

#نه_به_اعدام
#مهدی_حسنی
#بهروز_احسانی_اسلاملو

https://t.me/behnima/65713

آزادی موقت رضا عزت‌تاج با وثیقه سنگین ۲ میلیارد تومانی

بازداشت فراقانونی، بلاتکلیفی خانواده، و ادامه سرکوب امنیتی در اشنویه

رضا عزت‌تاج، شهروند کُرد اهل روستای شاهوانه از توابع شهرستان اشنویه، روز ۵ مرداد ۱۴۰۴ با تودیع وثیقه سنگین ۲ میلیارد تومانی به‌صورت موقت از زندان مرکزی ارومیه آزاد شد.

آزادی موقت این شهروند پس از هفته‌ها بازداشت فراقانونی و بی‌خبری مطلق خانواده از وضعیت وی صورت گرفته است. منابع محلی تأیید کرده‌اند که او از زمان بازداشت، بدون ارائه حکم قضایی به مکان نامعلومی منتقل شده بود و مقام‌های امنیتی و قضایی، از ارائه هرگونه اطلاعات به خانواده‌اش خودداری می‌کردند.


#اعتصابات_سراسری
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#نه_به_شکنجه_نه_به_اعدام

بازداشت چهار جوان لُر در بهمئی توسط نیروهای امنیتی

چهار جوان لُر اهل شهرستان بهمئی در استان کهگیلویه و بویراحمد توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شدند.
هویت این افراد کمال مهرپرور، اسماعیل فتحی، بهرام چیره‌نژاد و صادق سروش اعلام شده است.

از دلایل بازداشت و محل نگهداری این شهروندان تاکنون اطلاعات دقیقی در دست نیست، اما خانواده‌های آنان نسبت به وضعیت نامشخص فرزندانشان ابراز نگرانی کرده‌اند.

#کمال_مهرپرور
#اسماعیل_فتحی
#بهرام_چیره‌نژاد
#صادق_سروش
#بهمئی
#کهگیلویه_و_بویراحمد
#بازداشت_خودسرانه
#حقوق_بشر_ایران

انتقال یک دانشجوی افغانستانی دانشگاه تهران به زندان تربت‌جام پس از بازداشت در مشهد

سارا گوهری، دانشجوی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران و از مهاجران افغانستانی، پس از چند روز بازداشت در بازداشتگاه وزارت اطلاعات مشهد، به زندان تربت‌جام منتقل شده است.

به‌گفته‌ی وکیل او، رضا شفاخواه، سارا روز گذشته طی تماس تلفنی کوتاهی از درون زندان، خبر انتقال خود از اداره اطلاعات به زندان تربت‌جام را به خانواده‌اش اطلاع داده است.

بازداشت وی در تاریخ ۱۵ تیرماه و همزمان با سفرش به منطقه مرزی تایباد صورت گرفته است؛ سفری که هدف آن انجام پژوهشی میدانی درباره وضعیت بازگرداندن مهاجران افغانستانی و روایت‌های انسانی آنان بوده است.

خانم گوهری پیش‌تر در شبکه‌های اجتماعی‌اش اعلام کرده بود که این سفر بخشی از یک پروژه تحقیقاتی مستقل است و قصد دارد صدای مهاجرانی باشد که سال‌ها در حاشیه زیسته‌اند.

بازداشت، بازجویی و سپس انتقال یک پژوهشگر مستقل تنها به‌دلیل انجام فعالیت دانشگاهی، نشانه‌ای هشداردهنده از تشدید سرکوب آزادی‌های علمی، بیگانه‌هراسی ساختاری و سیاست‌های محدودکننده حکومت جمهوری اسلامی علیه مهاجران است.

🖤رسول بداغی، زندانی سیاسی سابق انقلاب ۱۴۰۱، امروز به زندگی خود پایان داد.

رسول در دوران حبس، با اتهاماتی همچون «افساد فی‌الارض، محاربه و عضویت در گروههای مخالف نظام» روبرو بود و تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روحی و همچنین دریافت قرصهای نامعلوم قرار داشت.

پس از ماه‌ها حبس و شکنجه در زندان شیبان و در بازداشت اطلاعات سپاه اهواز، او آزاد شد، ولی زخم‌های عمیق روحی و جسمی باقیمانده از آن دوران باعث شد تا امروز به زندگی خود خاتمه دهد.

#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

🔴 فریادهای خاموش، مقاومت‌های زنده
      (به کارزار حمایت از زندانیان سیاسی بپیوندیم)

✍️ #اسماعیل_عبدی

مقدمه: مقاومت در عصر پاک‌سازی حافظه
در تحلیل‌های معاصر علوم اجتماعی، زندان صرفاً مکان سلب آزادی فردی نیست؛ بلکه نهادی سیاسی و نمادین است که به مهندسی حافظه جمعی و بازتولید روابط قدرت می‌پردازد. در جوامعی که شکاف طبقاتی و اقتدارگرایی ساختاری تثبیت شده، زندان به آینه‌ای بدل می‌شود که میزان تحمل نظام سیاسی در برابر مقاومت مدنی را آشکار می‌کند.
حوادث اخیر پیرامون زندان اوین – از حمله موشکی و آوار سنگین بر جان انسان‌ها تا انتقال تحقیرآمیز زندانیان به مکان‌هایی فاقد حداقل استانداردهای بهداشتی و امنیتی – مصداقی روشن از پروژه‌ای عمیق‌تر است: تلاش برای پاک‌سازی نمادهای مقاومت، حذف حافظه مبارزات جمعی و بازنویسی تاریخ بر اساس منطق قدرت.
وقتی زمزمه‌های تغییر کاربری اوین به مراکز تجاری و تفریحی شنیده می‌شود، پیام روشن است: «مقاومت را فراموش کنید، تاریخ را خاموش کنید». اما جامعه‌ای که حافظه خود را از دست بدهد، قدرت مقاومت و بازسازی خود را نیز از دست خواهد داد. پایداری تاریخی، همان بازداشتن قدرت از حذف حافظه است.

چارچوب حقوقی: قوانین چه می‌گویند؟
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اصل ۳۹: «هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده باشد، به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است.»
آیین‌نامه سازمان زندان‌ها، ماده ۱۱۳: «زندان‌ها باید مجهز به امکانات بهداشتی و درمانی کافی بوده و شرایط زندگی زندانیان به نحوی باشد که کرامت انسانی آنان محفوظ بماند.»
اعلامیه جهانی حقوق بشر، ماده ۵: «هیچ‌کس نباید مورد شکنجه یا رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.»
میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، ماده ۱۰: «با همه اشخاصی که از آزادی محروم شده‌اند باید با انسانیت و احترام به شأن ذاتی شخص انسانی رفتار شود.»
انتقال زندانیان در شرایط غیرانسانی، محرومیت از خدمات درمانی، زنجیر کردن انسان‌ها و قطع تماس آنان با خانواده، نقض آشکار این قوانین داخلی و تعهدات بین‌المللی است. این وضعیت نشان می‌دهد که دفاع از زندانیان، نه فقط یک امر اخلاقی بلکه وظیفه‌ای حقوقی و مدنی است.

چرا امروز باید بایستیم؟
زندانیان سیاسی، صنفی و مدنی نمایندگان همان ارزش‌هایی‌اند که هر جامعه‌ای برای زیست شرافتمندانه بدان نیاز دارد: عدالت، آزادی، برابری و کرامت انسانی. آنان معلمان، کارگران، زنان، دانشجویان و فعالانی هستند که به‌جای سکوت، انتخاب کردند که بایستند و سخن بگویند؛ و اکنون به دلیل همین انتخاب، در زنجیر و زیر آوار تحقیر قرار دارند.
بی‌تفاوتی در برابر رنج آنان، یعنی پذیرش این پیام که «اعتراض جرم است و عدالت‌خواهی خطرناک». سکوت، فقط زندان را تنگ‌تر نمی‌کند؛ سکوت، تاریخ را پاک می‌کند و آینده را به اسارت می‌برد.

مطالبات ما در فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران:
۱. توقف فوری هرگونه تغییر کاربری زندان اوین به‌عنوان بخشی از حافظه تاریخی مقاومت مردم ایران.
۲. انتقال زندانیان به محل‌هایی ایمن و انسانی، در چارچوب اصل تفکیک جرائم و رعایت آیین‌نامه سازمان زندان‌ها.
۳. تشکیل هیأتی مستقل و مردمی برای بررسی وقایع حمله و نحوه انتقال زندانیان.
۴. تضمین حقوق اولیه زندانیان، از جمله دسترسی به خدمات درمانی، وکیل و تماس با خانواده.
۵. آزادی فوری زندانیان بیمار و سالخورده، براساس اصل عدم تحمل کیفر (ماده ۵۰۲ آیین دادرسی کیفری).
۶. آزادی بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی، صنفی و مدنی که صرفاً به دلیل تلاش برای آزادی و عدالت در بند هستند.

فراخوان انسانی
من، اسماعیل عبدی، معلم و کنشگر صنفی، که خود تجربه زندان را از سر گذرانده‌ام، به‌خوبی می‌دانم که رنج زندانی، فقط رنج او نیست؛ این زخم، زخمی بر پیکر جامعه است.
با توجه به اعدام‌های اخیر، آزار سیستماتیک زندانیان و فرستادن آنها به انفرادی همراه با ضرب و شتم و انتقال‌های ناعادلانه، بدیهی است اگر امروز از کرامت آنان دفاع نکنیم، فردا کرامت همه ما زیر سؤال خواهد رفت.
از شما مردم شریف، فعالان صنفی، دانشجویان، کارگران، زنان و همه آنان که باور دارند «انسان شایسته زندگی در کرامت است» می‌خواهم با امضای این کارزار، صدای جمعی ما را بلندتر و رساتر کنید.

یادمان باشد: مقاومت با اتحاد زنده می‌ماند و فراموشی، بزرگ‌ترین پیروزی استبداد است.

با احترام و همبستگی
اسماعیل عبدی – معلم و کنشگر صنفی