ميگفتند تنها چـيزى كه
همهٔ دردها را دوا ميكند
عشق است ...
پيدا بود كه
هنوز مبتلا نشده بودند !

@Tnarr🌿

قدیم تر ها پنجره ها اساس معماری داخل خانه ها بود ، آن زمان ها همه چیز شکلی دیگر داشت ،فلسفه ای داشت ، حرفی داشت
این دالان کوچک پیام اور نور بود به محفل خانه ها،امروز اما رنگ و بوی زندگی ها عوض شده ، مدرنیته جلوه ای از تظاهر را بنا نهاده که ادم ها قالب افکار و سلایقشان را درآن بنا می سازند .میل به تجملات و خود را بزرگ نشان دادن ،اگر نگوییم همه ، اما اکثریت جامعه را مبتلا ساخته و در این سیر خلاف جریان اب شنا کردن معنایی جز عقب ماندگی و اُملیت را برایت رقم نمی زند، آن ها که تن به هنجار های متداول جامعه نمی دهند یا انسان هایی اند که ماهیت و عمق باور هایشان را شناخته اند ویا عقب مانده های جمود ذهنی هستند که از روی تعصب بر اعتقادات موروثی خودحصار می کشند .فارغ از ادم های دسته دوم که نه محبت را شناخته اند و نه هنر و سنت اصیل انسانی را .در روزگاری که همه تفاخر و جلوه گری را ارزش میدانند صحبت از انسان بودن سخت است .نه ، این جای صحبت ایراد دارد ،راستش انسان بودن سخت است ،در عمل سخت است .نه در صحبت و حرف زدن .امروز نه مذهبی ها واقعا مذهبی اند و نه روشنفکر ها واقعا روشنفکر .همگی دست به دست هم داده ایم تا ادای خوب بودن را در بیاوریم و تظاهر کنیم و فقط حرف بزنیم ،در گفتار همه ادم ها طهارت دل و باطن مهمتر از ظاهر و جلوه های چشمیست .اما چند نفر را می شناسید پای این حرف ایستاده باشند؟ همه میدانند که سکوت دریاچه اسراربزرگ ادمیزاد است، و انسان را متعالی می سازد .اما مگر چقدر ادم در این کره خاکی هست که بتواند در دشوارترین وسخت ترین رنج ها و بلا و پای تهمت ها و تحقیر کردن ها صبر کند و سکوت کند و حرفی نزند که البته اگر هم اینطور باشد عجالتا مهر بی عرضگی را در پیشانی اش میزنند که نتوانسته از حقش دفاع کند ،کم اند ان ها که حرف های ناگفته را می شنوند، ان ها که نگاه ادم ها را می فهمند .نادرند انسان هایی که شبیه حرف هایشان هستند و و تهی از ادعا و حرف اند،چه بزرگ اند ان ها که شبیه حرف هایشان اند،ان ها بزرگ اند ، عظمت روحشان را می توان دید منتها باید درد کشیده مسیر حق بود.مگر چقدر بشر وجود دارد که قضاوت عوام والناس برایش مهم نباشد و قاضی احوال و رفتار خود را خدا بداند ؟ انسان هایی که حرف ها و دلتنگی هایشان را جز محبوبشان کسی نمی داند .نمیدانم در این مسیر زندگی اینچنین انسان ها ی بزرگ را دیده اید یا خیر،اما اگر روزی جلوه روح لطیف و قلب بزرگشان را لمس کردید ،قدر حضورشان را بدانید و همراه و همدمشان باشید آن ها در این کلبه کوچک زمینی که نامش دنیاست ، غریب اند ،بسیار غریب...

@Tnarr

ببخشید اگه متن یخرده زیادی کتابیه

آدم باید یه شمع تو دلش داشته باشه
یه نور که پشت رد هیچ ناامیدی رنگ نبازه
یه روشنی که اگه تمام دنیا برات سیاه وتار شد بازم دلت خوش باشه که یکی هست.
برای پروانه ها تحمل نبود یه شمع میتونه خیلی سخت باشه

تو كیستی
كه من اینگونه
بی تو
بی تابم؟

@Tnarr

عاقل اگر به
عشٖق دهد دل میسر است

عاشق ولی بموعظه
عاقل نمی شود...

#فیض_کاشانی

@Tnarr🌿

ما می توانیم معتقد باشیم
باور به این که خدا هست، قریب به اتفاق تمام ما به این باور معتقدیم .که بله ، خدا هست
اما این اعتقاد تا کجای زندگی ما رسوخ کرده
سبک تعاملات مان با یکدیگر به نحویست که خدا هست ؟
ارتباطمان بادنیای اطرافمان به گونه ای هست که نفر سومی هم وجود دارد ؟، شما می توانید موحد باشید ، یا حتی مومن
و تماما حرف از خدا هم بزنید
اما همه این ها تا جایی مشخص است
فرق یک انسان که باور به حضور یک قدرت برتر در زندگی دارد با کسی که چنین باوری نداشته و ندارد در چیست؟

شما قادرید تماما در ذهنتان مرور کنید که
خالقی هست ، و نامش را لقلقه زبان کنید
شاید دیگران هم ما را انسان باورمندی بشناسند ، اما در ضمیر باطن و ناخودآگاه عمق اعتقاد انسان شاید اینچنین نباشد .

آیا شما حال خوشی دارید
زندگیتان توامان با آرامش بوده است
اضطراب و دلهره در زندگیتان جایی ندارد؟
راستش سوال های سختیست
اما می توان فکر کرد ،آیا من چنین ام؟

به باور من میزان باور هر انسان به خدا ، به قدر لذتیست که از حضور او در زندگی احساس می کند
خدا را نباید به کلام محدود ساخت

خدا را باید زندگی کرد...

@tnarr🌿

جسم انسان سنگینی دارد
بالا نمی رود
روح اما می خواهد پر بکشد
تحمل ندارد
تاب نمی آورد

روح چاره ای می اندیشد ،
دل را به عشق مبتلا می سازد
و انسان به معراج می رود

عشق
آدم را سبک کرده بود...

@Tnarr🌿

تاریکی هیچ شبی برایم هراس انگیز نیست

ترس من از سیاهی دل خودم هست
از مرض دل باید ترسید...

فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ

@Tnarr🌿

🌿سالروز درگذشت
#مهدی_اخوان_ثالث

ﮔﻠﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻘﺼﺮ ﺩﻝ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﺎﺳﺖ ...

@Tnarr🌿

می شود عاشق بود و دل نبست
می توان تمنا کرد اما نخواست

می شود زنده بود و زندگی کرد و در عین حال هزاران بار شهید شد
می شود تو را دید و به هیچ کس نشان نداد

می شود ...
خیلی چیزها را میشود تحمل کردو تاب آورد

اگر فقط تو بخواهی ...

@Tnarr🌿

گاهی دلم خیلی حسرت داشتن حال مامان سیما رو میخوره ، تو این بیست و چند سالی که زندگی بهم بخشیده ندیدم تا حالا حرفاش تو دلش مونده باشه ، امروز اما نشستیم با هم حرف دل زدیم ، از اون قبلنا گفت و داستان عشق بابا و خودش ، میگفت بابا اصلا شبیه تو نیست ، یعنی اصلا شبیه هیچ کدوممون نیستی ، بابات وقتی که مهرم به دلش افتاد ، خیلی به این در و اون در زد ، پاشنه در خونمون رو از جا در آورده بود ...
میگفت خودش شبیه باباس
میگفت حسرت گذشته رو نخورده هیچ وقت
حالا که ۲۷سال از رسیدنشون بهم می گذره
فکر نمیکنم حرفی تو دلش مونده باشه که بابا محمد نزده باشه ...
مامان سیما اما همش همین نیست ، دلخوری ای نیست که تو دلش باشه ، یه وجه دیگش هم اینه که اونقدرا صبور نیست ، گاهی روزا خیلی زود کم میاره ، زیر بار سختی ها و مشکلات تکیه گاهی محکمی مثل بابا محمد اگه نباشه خدا میدونه چطور بتونه تاب بیاره غم و غصه رو ،فکر میکنم این یه مهارته که مامان سیما داره که خودشو خیلی راحت خالی می کنه ، همیشه هم میگه نمیدونم به کی رفته این امیرحسین ...
گاهی اوقات خیلی حسرت حال مامان سیما رو میخورم ، این که حرفی تو دلت غمباد نکرده باشه ، این که بتونی خیلی راحت حرفاتو بزنی .
گاهی وقت ها حالم از این همه صبور بودن و تو خودم ریختن بهم می خوره، از این همه سکوت ، از این همه سنگ صبور بودن ، فکر میکنم وجه اجتمائی یک آدم آروم و سنگین خیلی بد نباشه ، لااقل رفیق خوبی هستی ، که یکی بیاد و راز دلش رو بهت بسپاره ، که دستشو بگیری و بلندش کنی ،گاهی اوقات آدمیزاد خسته میشه از این همه صبر ، این که همیشه تکیه گاه کسی باشی ، این که بخاطر دوست داشتن عزیزانت و بخاطر این که نخای ناراحتشون کنی از خودت بگذری ...
گاهی این سکوت و حرف نزده بغضی میشه تو گلو ، البته مقصر شاید کسی نیست ، شاید این حس تنهایی و خلوت درونی منه که اذیتم می کنه ، اما با تموم این چیزا ، اینا تنها چیزایی هست که این آرامش و سکون دردنیمو تسکین میده ، هر آدمی نیازمند به پناه و تکیه گاهیه
که تو اوج نامیدی و تنهایی بهش پناه ببره ،اما من همیشه حسرت داشتن یکی رو خوردم
یکی که سکوت و آرامش دلم رو دوست داشتن معنی کنه ،یکی که بفهمه معنی نگاه های که محبت ازش میباره ...
میترسم ، یه روز حسرت خیلی چیزا رو بخورم
حسرت حرف هایی که تو کنج دل مونده و زده نشه ،حسرت محبتی که هیچ وقت تبدیل به دوست داشتن نشه ، حسرت روزایی که هیچ وقت بر نمی گرده ...
حسرت نداشتن تو رو

گاهی میشینم یه گوشه و فکر میکنم کاش شبیه به مامان سیما بودم ...

@Tnarr🌿

نگفته ام به تو دل بستم
نگفته ام به تو محتاجم

همه ز گفته پشيمانند
من از نگفته پشيمانم ...


@Tnarr🌿

انسان در ناگفته هايش نهفته است كه محرم ترين شخص،شايد از ناگفته هايش او را بشناسد.
عاطفه ی آدمی را مي توان در مويرگ چشمان او هم بازيافت ...

#محمود_دولت_آبادی

@Tnarr🌿

و تو
هنوز
کنار آن برکه منتظر ایستاده ای
تا آنها که جلوتر رفته اند
برگردند
و آنها که عقب مانده اند
برسند...

@Tnarr🌿

سرم رو به سمت آسمون که می گیرم ، سو سوی ستاره های این شب سیاه دلم رو به یادت می ندازه ، غم و غصه دلتنگیت دوباره بغضی میشه تو گلوم ، هر آدمی تو زندگی ستاره ای داره ،ستاره ای که خودش انتخابش میکنه و بهش دل میبنده ، رسیدن به ستاره ها میشه رویا و هدف هر آدمی ، بعضی ستاره ها اما خیلی دورن ، اونقدر دور که دست هیچ آدمی بهش نمیرسه ، باریکه ی نوری که چشم هر انسانی قادر به دیدنش نیست ، داستان انتخاب آدم ها اما خیلی ساده تره ، اونا به چیزی دل میبندن که از جنس خودشونه ، نزدیکه ، به دست آوردنش آسونه ...
اما ستاره زندگی من اونقدر بزرگه که از حجم دیده شدن ،کسی نمیتونه ببینتش ، شاید راز ستاره من همینه ، همین که دست کسی بهش نمیرسه ،این که دوره ...
دوری ،از من ، از دلم ، از امید دیدنت
تاب و توان این دل بی قرار ،امونم رو میبره ، دلم به همین بودنت خوشه ، اما دستم که بهت نمیرسه ...
گاهی به خودم میگم ،کاش ستاره تو هم مثل بقیه بود ،نزدیک ، مثل همه ی لیلی ها
اما دل بستن که دست خود آدم نیست .
میون این هم بندت ، یکیو خواستی که تموم بی قراری و دلتنگی های عالم رو تو دلش تاب بیاره
میدونی ؟ راز عجیبیه
هیچ مجنونی به لیلی ای دل نمی بنده
این لیلیه که مجنون رو برای دچار شدن انتخاب میکنه ...
داستان شب و ستاره هاش جلوه زندگی آدم هاست ، دلبستن هاو بریدنا
رسیدن ها و جدایی ...
قدر و اندازه آدم ها هم به بزرگی
ستاره های زندگیشونه

مراقب باشید ستاره هاتون حقیر
و کوچیک نباشن...

@tnarr🌙