کسی میخواستم از جنس خود
که او را قبله سازم
و روی به او آرم
که از خود
ملول شده بودم
#شمس_تبریزی
@tinnaarr🌿
که او را قبله سازم
و روی به او آرم
که از خود
ملول شده بودم
#شمس_تبریزی
@tinnaarr🌿
من از تو چه بخواهم ، جز خودت را
من جز تو که را دارم ،که آن را بخوانم
اخر چرا این بی قراری و دلتنگی قصد پایانی ندارد ،من کجا تو را در خودم گم کرده ام که اینگونه ، پریشانی و بغض جدایی ات گلویم را بسته ،اخر دلیل این همه بی تابی چیست ؟
چرااشکان چشمانم بار سنگین نبودنت را کمی کم نمی کند . چرا بند تنهایی اینگونه تمام وجودم را در بر گرفته ،و رهایم نمی کند
تو که بودی،تو که هستی
تو که میمانی ،تنهایی چرا ...
منم که رفته ام ، منم که نمانده ام
منم که اسیرم ، من که حرمان و آتش وجودم را
درمانی نیست
نمیدانم ،بار کدام دلبستگی زمینیست که اینگونه
تاب و توان وصالت را از من گرفته ...
من که صبور ترین بودم بر دوری ات
من که آرام ترین بنده ات بوده ام در تند باد فراغت ،من که عاشق ترین بودم در عاشقانه های غریبانه مان ...
من که دلم جز تو کسی را نمی دید
منی که راز های دلم را جز تو به کسی نگفته ام
حالا چه شده ،چه شده که این بنده ات را،نمیبینی ،چه شده که لیلی قصه زندگی من مجنونش را میگذارد به حال خودش ...
چه شده که این درد تمامی ندارد
شاید من دیگر آنی نیستم که می خواستی ام
شاید من بی راهه رفتم ،شاید من کم آوردم
اینا همه اش قبول ،هرکس نداند من که میدانم که هستم ،اما اخر توچرا محبوبم،
تو چرا اینگونه دست رد بر سینه ام میزنی، ...
تو که حرف های نگفته دلم را میدانی
تو که خودت مبتلا کرده ای مرا
تو که نزدیک ترینی
تو که حرف ناگفته می خوانی
تو که میدانی جز تو هیچکس پناهم نبوده
تویی که مونس تنهایی ها و بی کسی هایم بوده ای چرا ،من کجای جاده زندگی ام را به بیراهه
رفته ام که اینگونه گمت کرده ام...
من آن کودک گریانی ام که وسط بازار این دنیا دستان مادرش را رها کرده ، و گم شده
خدای من
تو دست گمشده ها را مگر نمیگیری...
@tinnaarr🌙
من جز تو که را دارم ،که آن را بخوانم
اخر چرا این بی قراری و دلتنگی قصد پایانی ندارد ،من کجا تو را در خودم گم کرده ام که اینگونه ، پریشانی و بغض جدایی ات گلویم را بسته ،اخر دلیل این همه بی تابی چیست ؟
چرااشکان چشمانم بار سنگین نبودنت را کمی کم نمی کند . چرا بند تنهایی اینگونه تمام وجودم را در بر گرفته ،و رهایم نمی کند
تو که بودی،تو که هستی
تو که میمانی ،تنهایی چرا ...
منم که رفته ام ، منم که نمانده ام
منم که اسیرم ، من که حرمان و آتش وجودم را
درمانی نیست
نمیدانم ،بار کدام دلبستگی زمینیست که اینگونه
تاب و توان وصالت را از من گرفته ...
من که صبور ترین بودم بر دوری ات
من که آرام ترین بنده ات بوده ام در تند باد فراغت ،من که عاشق ترین بودم در عاشقانه های غریبانه مان ...
من که دلم جز تو کسی را نمی دید
منی که راز های دلم را جز تو به کسی نگفته ام
حالا چه شده ،چه شده که این بنده ات را،نمیبینی ،چه شده که لیلی قصه زندگی من مجنونش را میگذارد به حال خودش ...
چه شده که این درد تمامی ندارد
شاید من دیگر آنی نیستم که می خواستی ام
شاید من بی راهه رفتم ،شاید من کم آوردم
اینا همه اش قبول ،هرکس نداند من که میدانم که هستم ،اما اخر توچرا محبوبم،
تو چرا اینگونه دست رد بر سینه ام میزنی، ...
تو که حرف های نگفته دلم را میدانی
تو که خودت مبتلا کرده ای مرا
تو که نزدیک ترینی
تو که حرف ناگفته می خوانی
تو که میدانی جز تو هیچکس پناهم نبوده
تویی که مونس تنهایی ها و بی کسی هایم بوده ای چرا ،من کجای جاده زندگی ام را به بیراهه
رفته ام که اینگونه گمت کرده ام...
من آن کودک گریانی ام که وسط بازار این دنیا دستان مادرش را رها کرده ، و گم شده
خدای من
تو دست گمشده ها را مگر نمیگیری...
@tinnaarr🌙
هردفعه که طاق دل کوچیک این بشر به هم میریزه ، و قرار و آرامش جای خودشو به بی تابی و دلتنگی میده ، یاد تو می افتم ، اخرین باری که لیاقت دیدنتو به این مبتلای تنها دادی
هیچ وقت یادم نمیره آقا ، چه سخت بود ، که الانشم هنوز هم سخته ، این نوشته ها طاقت راز دل و بی قراری های یه سرگردون مبتلاء مثل منو نداره...
این روزا که دور موندم از دیدنت ، دورموندم از پناهنده شدن به تو ...
پیش خودم میگم اومدن به زیارتت به نیت دله
به بودنه با نبودنه ...
همه اینارو میگم آقا اما کیه که ندونه
صفای گوشه صحن حرم نشستن رو
کیه که نخاد خلوت کردن با تورو
کیه که نخاد درد و دل کردن با تورو ...
هرکی یه جور کرمتو دیده ، هرکی یجور ازت خواسته
این وسط بعضیا هم هستن که یکی رو خواستن برای بی پناهیشون
یکی که بزرگی وسعت تنهایی های دلشون رو باهاش تقسیم کنند ، آقا تو که میدونی
بعضیا خیلی غریبن ...
دچار دلشون شدن و مبتلا به حرمان وجودشون
اقا جان میدونم که ازت خیلی دورم
بدم ، نخواستنی ام ، آلوده ام ...
اما هنوز امید دارم به پناه دادنت
آقا جانم ، وسط این همه غلغله بازار این دنیا وسط این همه بی کسی از کی بخام درمان این درد و گمشدگی رو به غیر تو ، که اصلا مگه کسی هست که بفهمه حال یه بی کس و غریب رو جز تو
جز تویی که خودت هم غریبی...
@tinnaarr🌿
هیچ وقت یادم نمیره آقا ، چه سخت بود ، که الانشم هنوز هم سخته ، این نوشته ها طاقت راز دل و بی قراری های یه سرگردون مبتلاء مثل منو نداره...
این روزا که دور موندم از دیدنت ، دورموندم از پناهنده شدن به تو ...
پیش خودم میگم اومدن به زیارتت به نیت دله
به بودنه با نبودنه ...
همه اینارو میگم آقا اما کیه که ندونه
صفای گوشه صحن حرم نشستن رو
کیه که نخاد خلوت کردن با تورو
کیه که نخاد درد و دل کردن با تورو ...
هرکی یه جور کرمتو دیده ، هرکی یجور ازت خواسته
این وسط بعضیا هم هستن که یکی رو خواستن برای بی پناهیشون
یکی که بزرگی وسعت تنهایی های دلشون رو باهاش تقسیم کنند ، آقا تو که میدونی
بعضیا خیلی غریبن ...
دچار دلشون شدن و مبتلا به حرمان وجودشون
اقا جان میدونم که ازت خیلی دورم
بدم ، نخواستنی ام ، آلوده ام ...
اما هنوز امید دارم به پناه دادنت
آقا جانم ، وسط این همه غلغله بازار این دنیا وسط این همه بی کسی از کی بخام درمان این درد و گمشدگی رو به غیر تو ، که اصلا مگه کسی هست که بفهمه حال یه بی کس و غریب رو جز تو
جز تویی که خودت هم غریبی...
@tinnaarr🌿
رهایی؟
دلت هوایش را کرده ؟
پر پروازت را آماده کرده ای
یا تو هم مثل من ، بند بند وجودت گیر یک ذره خاک شده ...
بی تاب شده ای و نمیدانی درمان بی قراری هایت چیست ؟
میگردی و میگردی
می روی و نمی رسی ، این چه راهیست که پایان ندارد ...
این چه دردیست که درمانی برایش نیست
این چه عطشی است که هیچ شرابی سیرابش نمی کند ...
یک دنیا سوال در سرم پرسه می زند
اما پاسخی نیست...
از که باید پرسید ، از که باید طلب کرد ؟
از کدام ستاره ی شب سراغت را بگیرم
از کدام راهب و قدیسی نشانی ات را بجویم
در کدام کتاب یافتن تو را مژده داده اند
در که بینمت
از که خواهمت ؟
نمیدانم
نمیخواهی که بدانم
تا رها شدن راهی نیست
اما من از تو دورم
بسیار دور...
فِي مَشَارِقِ الأَْرْضِوَ مَغَارِبِهَا سَهْلِهَا وَ جَبَلِهَا وَ بَرِّهَا وَ بَحْرِهَا...
.
من در میان تمام عالم پِی تو می گردم
و برای تک تکشان از دلتنگی فراغت میگویم
@Tnarr🌿
دلت هوایش را کرده ؟
پر پروازت را آماده کرده ای
یا تو هم مثل من ، بند بند وجودت گیر یک ذره خاک شده ...
بی تاب شده ای و نمیدانی درمان بی قراری هایت چیست ؟
میگردی و میگردی
می روی و نمی رسی ، این چه راهیست که پایان ندارد ...
این چه دردیست که درمانی برایش نیست
این چه عطشی است که هیچ شرابی سیرابش نمی کند ...
یک دنیا سوال در سرم پرسه می زند
اما پاسخی نیست...
از که باید پرسید ، از که باید طلب کرد ؟
از کدام ستاره ی شب سراغت را بگیرم
از کدام راهب و قدیسی نشانی ات را بجویم
در کدام کتاب یافتن تو را مژده داده اند
در که بینمت
از که خواهمت ؟
نمیدانم
نمیخواهی که بدانم
تا رها شدن راهی نیست
اما من از تو دورم
بسیار دور...
فِي مَشَارِقِ الأَْرْضِوَ مَغَارِبِهَا سَهْلِهَا وَ جَبَلِهَا وَ بَرِّهَا وَ بَحْرِهَا...
.
من در میان تمام عالم پِی تو می گردم
و برای تک تکشان از دلتنگی فراغت میگویم
@Tnarr🌿
تینار
Photo
قدیم تر ها پنجره ها اساس معماری داخل خانه ها بود ، آن زمان ها همه چیز شکلی دیگر داشت ،فلسفه ای داشت ، حرفی داشت
این دالان کوچک پیام اور نور بود به محفل خانه ها،امروز اما رنگ و بوی زندگی ها عوض شده ، مدرنیته جلوه ای از تظاهر را بنا نهاده که ادم ها قالب افکار و سلایقشان را درآن بنا می سازند .میل به تجملات و خود را بزرگ نشان دادن ،اگر نگوییم همه ، اما اکثریت جامعه را مبتلا ساخته و در این سیر خلاف جریان اب شنا کردن معنایی جز عقب ماندگی و اُملیت را برایت رقم نمی زند، آن ها که تن به هنجار های متداول جامعه نمی دهند یا انسان هایی اند که ماهیت و عمق باور هایشان را شناخته اند ویا عقب مانده های جمود ذهنی هستند که از روی تعصب بر اعتقادات موروثی خودحصار می کشند .فارغ از ادم های دسته دوم که نه محبت را شناخته اند و نه هنر و سنت اصیل انسانی را .در روزگاری که همه تفاخر و جلوه گری را ارزش میدانند صحبت از انسان بودن سخت است .نه ، این جای صحبت ایراد دارد ،راستش انسان بودن سخت است ،در عمل سخت است .نه در صحبت و حرف زدن .امروز نه مذهبی ها واقعا مذهبی اند و نه روشنفکر ها واقعا روشنفکر .همگی دست به دست هم داده ایم تا ادای خوب بودن را در بیاوریم و تظاهر کنیم و فقط حرف بزنیم ،در گفتار همه ادم ها طهارت دل و باطن مهمتر از ظاهر و جلوه های چشمیست .اما چند نفر را می شناسید پای این حرف ایستاده باشند؟ همه میدانند که سکوت دریاچه اسراربزرگ ادمیزاد است، و انسان را متعالی می سازد .اما مگر چقدر ادم در این کره خاکی هست که بتواند در دشوارترین وسخت ترین رنج ها و بلا و پای تهمت ها و تحقیر کردن ها صبر کند و سکوت کند و حرفی نزند که البته اگر هم اینطور باشد عجالتا مهر بی عرضگی را در پیشانی اش میزنند که نتوانسته از حقش دفاع کند ،کم اند ان ها که حرف های ناگفته را می شنوند، ان ها که نگاه ادم ها را می فهمند .نادرند انسان هایی که شبیه حرف هایشان هستند و و تهی از ادعا و حرف اند،چه بزرگ اند ان ها که شبیه حرف هایشان اند،ان ها بزرگ اند ، عظمت روحشان را می توان دید منتها باید درد کشیده مسیر حق بود.مگر چقدر بشر وجود دارد که قضاوت عوام والناس برایش مهم نباشد و قاضی احوال و رفتار خود را خدا بداند ؟ انسان هایی که حرف ها و دلتنگی هایشان را جز محبوبشان کسی نمی داند .نمیدانم در این مسیر زندگی اینچنین انسان ها ی بزرگ را دیده اید یا خیر،اما اگر روزی جلوه روح لطیف و قلب بزرگشان را لمس کردید ،قدر حضورشان را بدانید و همراه و همدمشان باشید آن ها در این کلبه کوچک زمینی که نامش دنیاست ، غریب اند ،بسیار غریب...
@Tnarr
این دالان کوچک پیام اور نور بود به محفل خانه ها،امروز اما رنگ و بوی زندگی ها عوض شده ، مدرنیته جلوه ای از تظاهر را بنا نهاده که ادم ها قالب افکار و سلایقشان را درآن بنا می سازند .میل به تجملات و خود را بزرگ نشان دادن ،اگر نگوییم همه ، اما اکثریت جامعه را مبتلا ساخته و در این سیر خلاف جریان اب شنا کردن معنایی جز عقب ماندگی و اُملیت را برایت رقم نمی زند، آن ها که تن به هنجار های متداول جامعه نمی دهند یا انسان هایی اند که ماهیت و عمق باور هایشان را شناخته اند ویا عقب مانده های جمود ذهنی هستند که از روی تعصب بر اعتقادات موروثی خودحصار می کشند .فارغ از ادم های دسته دوم که نه محبت را شناخته اند و نه هنر و سنت اصیل انسانی را .در روزگاری که همه تفاخر و جلوه گری را ارزش میدانند صحبت از انسان بودن سخت است .نه ، این جای صحبت ایراد دارد ،راستش انسان بودن سخت است ،در عمل سخت است .نه در صحبت و حرف زدن .امروز نه مذهبی ها واقعا مذهبی اند و نه روشنفکر ها واقعا روشنفکر .همگی دست به دست هم داده ایم تا ادای خوب بودن را در بیاوریم و تظاهر کنیم و فقط حرف بزنیم ،در گفتار همه ادم ها طهارت دل و باطن مهمتر از ظاهر و جلوه های چشمیست .اما چند نفر را می شناسید پای این حرف ایستاده باشند؟ همه میدانند که سکوت دریاچه اسراربزرگ ادمیزاد است، و انسان را متعالی می سازد .اما مگر چقدر ادم در این کره خاکی هست که بتواند در دشوارترین وسخت ترین رنج ها و بلا و پای تهمت ها و تحقیر کردن ها صبر کند و سکوت کند و حرفی نزند که البته اگر هم اینطور باشد عجالتا مهر بی عرضگی را در پیشانی اش میزنند که نتوانسته از حقش دفاع کند ،کم اند ان ها که حرف های ناگفته را می شنوند، ان ها که نگاه ادم ها را می فهمند .نادرند انسان هایی که شبیه حرف هایشان هستند و و تهی از ادعا و حرف اند،چه بزرگ اند ان ها که شبیه حرف هایشان اند،ان ها بزرگ اند ، عظمت روحشان را می توان دید منتها باید درد کشیده مسیر حق بود.مگر چقدر بشر وجود دارد که قضاوت عوام والناس برایش مهم نباشد و قاضی احوال و رفتار خود را خدا بداند ؟ انسان هایی که حرف ها و دلتنگی هایشان را جز محبوبشان کسی نمی داند .نمیدانم در این مسیر زندگی اینچنین انسان ها ی بزرگ را دیده اید یا خیر،اما اگر روزی جلوه روح لطیف و قلب بزرگشان را لمس کردید ،قدر حضورشان را بدانید و همراه و همدمشان باشید آن ها در این کلبه کوچک زمینی که نامش دنیاست ، غریب اند ،بسیار غریب...
@Tnarr