در فقدان اطلاع‌رسانی شفاف و آگاهی‌بخشی صادقانه مسئولان به مردم، تئوریزه کردن توافق به اسم تبیین، چیزی جز بزک کردن توافق و موج‌سواری حامیانِ خوش‌خیال و آمریکاپرست نیست!
هروقت متن دقیق و اصلی برای عموم منتشر شد، تئوریزه کردن را کلید بزنید.
این هولِ پیشینی‌ای که دارید، نگران‌کننده‌تر است.

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin

✍🏻 در میانهٔ دیپلماسی مه‌آلود، امر فقط امر ولی

🔺 در گفتمان انقلاب اسلامی، اعتبار هر کنش سیاسی تنها زمانی رسمیت می‌یابد که با شاقول و سنجهٔ مکتب امام خمینی (ره) و امتداد خط رهبری سنجیده شود. در این هندسه فکری، دال مرکزی و فصل‌الخطاب، خط امام راحل، منویات رهبر شهیدمان و مقام معظم رهبری است و هر قرائت و تحلیلی خارج از این چارچوب، در بهترین حالت یک دال شناور و فاقد مرجعیت نهایی خواهد بود. از همین منظر است که هرگونه توافق یا مذاکره یا تفاهم‌نامه، زمانی می‌تواند واجد اعتبار سیاسی و پذیرفتنی در ساحت اجتماعی باشد که با اصولِ عزت، حکمت و مصلحت و شروط مورد تأکید رهبری پیوندی ارگانیک پیدا کند.

🔺مسئله صرفاً یک توافق سیاسی نیست. مسئله اصلی آن است که چنین توافقی چقدر با تجربه زیسته و حافظه تاریخی ملت ایران سنخیت و پیوند دارد؟
از کودتای ۲۸ مرداد تا سلسله بدعهدی‌های آمریکا در دولت‌های مختلف، از شکست برجام تا شهادت رهبر عزیزمان و سرداران و فرماندهان و سربازان و مردم مظلوممان، حافظه جمعی ایرانیان مملو از نشانه‌هایی است که بی‌اعتمادی به آمریکا و رژیم جعلی اسرائیل را به یک واقعیت تاریخی و اجتماعی تبدیل کرده است. به همین دلیل، هر اندازه که روایت‌های رسانه‌ای بر این توافق رنگ و لعاب بپاشند و بزک کنند، باز هم پذیرش آن در افکار عمومی با دشواری و تردیدی جدی مواجه خواهد بود.
خطر آنجاست که عده‌ای می‌خواهند حافظه تاریخی ملت‌ را با عملیات و پروژه‌های رسانه‌ای بازنویسی کنند!

🔺در این میان، بخشی از جریان دیپلمات ـ بوروکرات به جای گفت‌وگوی صادقانه با مردم و پذیرش مسئولیت تصمیمات خود، از ابهام به عنوان یک تاکتیک سیاسی استفاده می‌کند. برای مخاطب خارجی در شبکه‌های اجتماعی بین‌المللی پیام می‌نویسند، اما در برابر افکار عمومی داخلی از شفافیت پرهیز می‌کنند. این همان دیپلماسی ابهام و تاکتیک حواله‌دادن هزینه‌هاست؛ راهبردی که می‌کوشد مسئولیت پیامدها و ناکامی‌های احتمالی آتی را از دوش تصمیم‌گیران بردارد و در نهایت به زمین رهبری منتقل کند. گویی برخی می‌خواهند هم پذیرش توافق و هم بار توضیح و توجیه آن را بر عهده رهبری بگذارند و خود از پاسخگویی بگریزند، همانطور که از دلایل زمینه‌سازی شهادت رهبر بعد از ذوق‌زدگی‌های مذاکراتی شانه خالی کردند.

🔺در امر مذاکره و تصمیمات کلان، معیار نهایی نه سلیقه این یا آن چهره سیاسی و نه محاسبات تکنوکراتیک، بلکه «امر ولی» است (هرچند که سابقه و تجربهٔ زمین گذاشتن امر ولی را نیز به چشم دیده‌ایم). تجربه تاریخی نیز مؤید همین واقعیت است که مردم انقلابی در بزنگاه‌های حساس، نه به سیاسیون، بلکه به صلابت و بصیرت رهبری تکیه می‌کنند؛ زیرا در این نقطه است که سیاست با حقیقت و مصلحت با آرمان پیوند می‌خورد. البته همان‌گونه که رهبر شهید تصریح کرده‌اند، از سال ۱۳۳۲ تاکنون هر جا مسئولان این کشور به آمریکا اعتماد کرده‌اند، نتیجه آن چیزی جز خسارت و ضربه برای ملت ایران نبوده است.

🔴 آنچه سایهٔ سنگینی بر همه این جریان‌ها انداخته،
پدیده کاسبان وحدت است. کسانی که خود در عرصه مذاکره تندرو هستند، برچسب تندرو را به ابزاری برای حذف منتقدان تبدیل کرده‌اند و هر صدای متفاوتی را با این انگ از میدان گفت‌وگو خارج می‌کنند. جای تعجب آنجاست که برخی از موج‌سوارانْ بدون بنیان و مبنا، امروز در جایگاه نظریه‌پرداز انسجام ملی نشسته‌اند و با طرح گزاره‌هایی که خود منشأ شکاف و دوگانگی است، شعار عدم قطبی‌سازی سر می‌دهند. آنان آگاهانه و یا از سر جهل بسیار در تلاش هستند که حقیقت را در پوشش وحدتی ظاهری و تصنعی پنهان کنند؛ حال آنکه وحدت واقعی نه از مسیر خاموش کردن نقد و مطالبه، بلکه از مسیر آگاهی‌بخشی، تبیین صادقانه، شفافیت، مسئولیت‌پذیری و تمسک به اصول بنیادین انقلاب اسلامی حاصل می‌شود.

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin
https://zil.ink/tinachamin

می‌دانید چه چیزی در این تبریک‌ها و ذوق‌زدگی‌های پیرامون توافق، نگران‌کننده که نه، بلکه ناامید‌کننده است؟
✅ اینکه از این حجم اعتماد به آمریکا و هر نوع امپریالیستی، متعجب می‌شوی.
✅اینکه سابقه بدعهدی و عدم تعهد آمریکایی‌ها اینقدر راحت فراموش شده.
✅اینکه چطور اینقدر راحت از ظاهر واژه‌ها احساس قدرت درک می‌شود ولی این حجم ابهام و عدم قطعیتی که عبارات دارند، آزارشان نمی‌دهد.
✅اینکه برای جملاتی تبریک می‌گویند که با تضمین اجرایی شدنش فاصلهٔ فاحشی دارد.
✅اینکه تاکتیک از این ستون به آن ستون فرجه و طی ۳۰ روز و ۶۰ روز همه چیز درست میشه، را باور کرده‌اند.
✅اینکه باور دارند راحت بر می‌گردیم به وضعیت قبل از ۹ اسفند، اصلا شما بگو قبل از ۱۴۰۴، و انگار نه انگار که این همه خسارت جبران‌ناپذیر جانی و مالی، از صدر تا ذیل نظام و در میان مردم بر ما وارد شده.
✅اینکه هر نوع مخالفت با آمریکا‌پرستی را به تقابل جناحی و دسته‌بندیِ سیاسی داخلی کشور تقلیل می‌دهند.
✅اینکه عدم اعتماد به ذات آمریکایی را به اسم عدم اعتماد به شخصیت‌های سیاسیِ داخلی، جعل می‌کنند.
✅ اینکه این امر را بهترین فرصت برای ساخت روایت قهرمانی و اسطوره‌سازی از شخصیت‌های سیاسی می‌دانند تا پوششی شود بر همه ناکارآمدی‌ها.
✅ اینکه باز همه مسائل داخلی و گشایش اقتصادی و... را صرفاً به این توافق گره زده‌اند و انگار نه انگار که با وجود بالاترین توافق‌ها اگر سیاست‌های اقتصادی داخلی درست نشود، بدتر می‌شود و بهتر نمی‌شود.
✅ از مسائل تکنیکی تنگه هرمز و رقیق‌سازی و... که در متن واضح است اما گویا نمی‌خواهند درک کنند هم بگذریم.
✅ و...

توافق بشود یا نشود، توافق عالی یا متوسط یا فاجعه باشد، این دست تفکر‌ها و رفتارهاست که مخرب و ویران‌کننده است.


@tina_ch_amin

«بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم ولی...»

پس نظر آن یک نفر که مخالف بود، با نظر رهبر انقلاب یکی بود...

@tina_ch_amin

۶ خرداد بود این چند خط...
و همچنان هیچی....

در قطع بودن اینترنت، کسب‌وکارهای مجازی آسیب دیدند و نیاز به حمایت دارند.
اما این چیزی که این روزها به اسم این حمایت و در قالب رویداد(مثلا فرهنگی) پرتکرار درحال انجامه، کاملا آزاد، بدون هرگونه نظارت محتوایی و دور از خط قرمز و چارچوب فرهنگی، پیش میره...

خلاصه الان ترند(گرایه) ایونت(رویداد) رفتنه!

کارِ فرهنگی، یله و رها.
متولی فرهنگی، یله و رهاتر.
نظارت، بدون صاحب.
زیست‌بومِ فرهنگی ما، در فقدان نظارت، و محاصرهٔ مدیران فرهنگ نابلد و مدیران نافرهنگی، درگیر جریان‌های نفوذ است و آزادی‌ الانش را مدیون باجی است که برای سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی‌های اقتصادی و اجتماعی، از دولت گرفته.

@tina_ch_amin

مگر نمی‌گفتید که با بی‌حجاب‌هایِ تجمعات خیابان و دسته‌های عزاداری مهربان باشید و با رواداری صحبت کنید که نکند پراکنده و ناراحت بشوند...! خب فکر کنید منتقدان و مطالبه‌گران و آنهایی که به دلیل تجربه نگران هستند هم بی‌حجابند، با آنها هم مهربان صحبت کنید و اینجا هم نیاز به عصبانیت پشت تریبون نیست.

@tina_ch_amin

پیشنهاد برگزاری انتخابات مجلس شورای اسلامی و انتخابات ریاست جمهوری به صورت همزمان در ۱۴۰۷!!!
این امر شاید هزینه‌های اجرایی را کاهش دهد، اما هزینه بزرگ‌تری بر کیفیت مردم‌سالاری تحمیل می‌کند. نباید این‌گونه با سرنوشت دو قوه مقننه و مجریه بازی کرد!
انتخابات مجلس زیر سایه رقابت ریاست‌جمهوری قرار می‌گیرد، رأی‌های هیجانی جایگزین انتخاب آگاهانه می‌شود (اثر دنباله‌روی از انتخاب رئیس جمهور بر انتخاب نمایندگان مطلوبش) و استقلال مجلس در شکل‌گیری و نظارت بر دولت تضعیف خواهد شد. مجلس باید با رأی مستقل مردم شکل بگیرد، نه در موج انتخابات ریاست‌جمهوری.

@tina_ch_amin

نه بابا! جدی!
سخت می‌گیریدااا...
دیگه نقض بند اول فلان و بیسار که چیزی نیست...
۴تا موشک بود دیگه...
حمله تروریستی بود دیگه، حمله هسته‌ای نبود که!
کل تفاهم‌نامه که نقض نشده!
تازه نقض هم بشه فدا سرتون...
چیزی از ارزش‌های مذاکره ما با آمریکا که کم نشده...
الکی شلوغش نکنید!
ای انقلابی‌های تندرویِ جنگ‌طلبِ ضدمذاکره...
اینا همه نمکِ دیپلماسی هست
و شماها چه درکی از دیپلماسی و مذاکره و متن و... دارید!
~~~~~~~~
ولی جدی ممنونم که برای ما یادآوری کردید که «عهدشکنی بخشی از ماهیت رژیم آمریکاست»...
راستش ما خیلی خوب این رو بلدیم، چون حافظهٔ تاریخی داریم. مسئله اینه که شما این ذات عهدشکنی و زورگوییِ آمریکایی رو گویا هی فراموش می‌کنید.

@tina_ch_amin

چند بار در جمع‌های مختلف گفته‌ام که به‌کاربردن واژه «قائد» برای رهبری، دست‌کم با تأکید همیشگی ایشان بر پاسداشت زبان فارسی سازگار نیست؛ البته می‌دانم این تذکر برای بعضی‌ها خوشایند نیست.

وقتی در فارسی واژه روشن، دقیق و جاافتاده‌ «رهبر» را داریم، چرا باید بگوییم «قائد»؟
رهبر، رهبر است.

باور کنید استفاده از واژه «قائد» کسی را انقلابی‌تر، ولایی‌تر یا حماسی‌تر نمی‌کند. وفاداری با دقت در معنا و عمل سنجیده می‌شود، نه با عربی‌تر کردن واژه‌ها.

اگر هم مقصود، نشان‌دادن شأن فراملی و جایگاه ایشان در میان امت اسلامی است، باز راهش این نیست؛ ایشان رهبری ایرانی‌اند و هم‌زمان مرجع الهام و هدایت برای امت مسلمان نیز هستند. برای بیان این جایگاه، واژه فارسی «رهبر» نه کم دارد، نه کم می‌آورد.

#رهبر_شهید
#رهبر_شهیدم
#باید_برخاست

@tina_ch_amin

🖤 تو مهم بود بمانی که نماندی؛ رفتی...

@tina_ch_amin

اگر قرار است از چنین مراسمی محتوا تولید شود، به نظرم این چند اصل ساده می‌تواند کیفیت روایت را بهتر کند:

۱) سوژه را گم نکنید.
در چنین مراسمی، سوژه اصلی خودِ شما نیستید؛ مراسم است، مردم‌اند و حال‌وهوای جمعی. هرجا دوربین مدام به راوی برگردد، اصل ماجرا کم‌رنگ می‌شود.
(خودت رو دیدیم گلم، بسه، برو روی مردم)

۲) راوی، واسطه است نه ویترین.
کار انسان‌رسانه این است که مخاطب را به دلِ صحنه ببرد، نه اینکه مدام خودش را به مخاطب نشان بدهد.
(فاجعه این بود که دوربین دست یکی دیگه بود و داشت از حضرت بلاگر فیلم و عکس می‌گرفت)

۳) جزئیات را شکار کنید.
جمعیت، واکنش‌ها، سکوت‌ها، شعارها، اشک‌ها، حرف‌ها، فضای خیابان و موکب‌ها، چگونگی حضور مردم در این فضا ، گفت‌وگوهای کوتاه و اتفاق‌های کوچک؛ همین جزئیات هستند که روایت را زنده می‌کنند.
(به اطرافتون دقت کنید، اینقدر سوژه برای نشون دادن هست که...)

۴) مردم دکور نیستند.
اگر جمعیت فقط پس‌زمینه‌ای برای دیده‌شدنِ بلاگر باشد، مخاطب بیشتر خودِ بلاگر را می‌بیند تا خودِ واقعه.
(مدام توده نشون دادن مردم خوب نیست، وارد دل جمعیت بشید)

۵) لحن محتوا باید با شأن مراسم هماهنگ باشد.
نوع تدوین، موسیقی، قاب‌بندی، ژست، نحوه حرف‌زدن و ریتم ویدئو باید با حال‌وهوای همان موقعیت تناسب داشته باشد.
(تیپ‌های مکُش مرگ ما و اکسسوری‌های قشنگ و عشوه‌ها و دلبری‌هاتون رو بعداً هم فرصت میشه نشون بدین)

۶) اغراق نکنید.
لازم نیست همه‌چیز را احساسی‌تر از واقعیت نشان بدهید. گاهی یک روایت ساده، دقیق و صادقانه، از هر تدوین پرزرق‌وبرق و اغراق‌آمیزی اثرگذارتر است.
( یه چندتا کلیپ هم بدون تدوین و ادیت و آهنگ و مداحی، با صدای مردم و محیط و حتی صدای گریه‌ها، منتشر کنید)

۷) فقط نگویید «من اینجا بودم».
به مخاطب نشان بدهید «اینجا چه خبر بود». فرق این دو، فرق ثبتِ حضور با روایتِ یک رویداد است.

۸) سهم بیشتری به صحنه بدهید تا به خودتان.
اگر بیشترِ زمان ویدئو صرف نمایش چهره، ژست یا حضور شما شود، مخاطب تجربه مراسم را از دست می‌دهد.
(بغض و گریه و راه رفتن و تیپ و قیافه خودتون رو بذارید برای بقیه محتواهاتون)

۹) قبل از انتشار، یک سؤال از خودتان بپرسید.
اگر من در این قاب نبودم، آیا مخاطب باز هم می‌توانست این مراسم را بفهمد و حس کند؟ اگر پاسخ «نه» است، احتمالاً هنوز روایتِ رویداد شکل نگرفته است.

۱۰) بگذارید خودِ واقعه در ذهن مخاطب بماند.
هدف روایت این است که بعد از دیدن محتوا، مخاطب مراسم، مردم و آن لحظه را به خاطر بیاورد؛ نه فقط صورت، صدا و حضور تولیدکننده محتوا.

در یک جمله:
راویِ خوب، خودش را مرکز و محور روایت نمی‌کند؛ کمک می‌کند مخاطب، خودِ واقعه را ببیند.

(این نکات فقط برای جلوگیری از خودمرکزی در روایت بود، وگرنه پیدا کردن سوژه‌ها و ثبت لحظه ازشون و قاب‌بندی جمع و .... جداست)


@tina_ch_amin

دکتر عبدالکریمی در کلیپی حضور گسترده مردم در تشییع پیکر رهبر شهید را به «رفراندوم» تعبیر کردند؛ تعبیری که خود بلافاصله آن را به «خودآگاهی عظیم ملی و تاریخی» پیوند زدند.

واضح است که ما اینجا در نسبت با کاربرد واژه رفراندوم، با یک «استعاره مفهومی» روبه‌رو هستیم، نه یک واژه و مفهوم حقوقی صرف!
حالا این وسط، عده‌ای دست به قلم شدند که ای وای عبدالکریمی معنی رفراندوم را نمی‌داند! رفراندوم بار حقوقی دارد و او گرفتار ساده‌سازی و خلط مفاهیم علمی است، رفراندوم خیابانی اصلا کجای علم و حقوق و قانون آمده و...
(پشت دست سفسطه‌گری آقای زیدآبادی بازی نکنید دوستان)

نیازی به این همه قلم‌فرسایی علیه عبدالکریمی نیست.
مسئله ساده است: ایشان که آگاهانه این واژه را به کار بردند (و حتی بلاگرهایی که شاید از سر ناآگاهی این روزها این واژه را به کار می‌برند) از نظر شناختی در حال «نگاشت استعاری» هستند؛ یعنی هم‌نشین کردن «تکثر حضور و عاملیت آگاهانه در خیابان» با «بیشینهٔ عاملیت آگاهانه در رفراندوم».
( البته انتظار ندارم درکی از کاربست استعارهٔ مفهومی داشته باشید)

این دست حملات به دکتر عبدالکریمی نه از سر دغدغهٔ دقت علمی شما، بلکه حاصل تضادهای قبیله‌ای و ناخرسندی از مواضع مستقل اوست و ذیل هجمه به شخص معنا می‌گیرد.
ولی با فرار از فهمِ استعاری، پشت نقاب واژه‌گرایی صوری گیر می‌کنید، که حاصلش چیزی جز سفسطه نیست و دچارش شده‌اید.

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin