🎥 ساختار گفتمان و بایسته‌های اقناع در رابطه حاکمیت و ملت

در نظریات نوین ارتباطی، «اقناع» نه یک غایت ایستا، بلکه فرایندی مستمر و پویاست. هرگاه اقناع به مثابه تنها هدفِ یک گفتمان نگریسته شود، خطرِ توسل به ابزارهای ناپایدار افزایش می‌یابد؛ حال آنکه پایداری یک گفتمان در گرو تقویت «مفصل‌بندی‌های داخلی» و ایجاد تعلق جمعی است.

دکتر تینا چهارسوقی امین، در مصاحبه‌ با خانه اندیشه‌ورزان در حاشیه اولین شب از افطارهای اندیشه‌ورزی، به کالبدشکافی مسیرهای جدید پیوند میان لایه‌های مختلف هویتی و نهاد قدرت می‌پردازد. او با تأکید بر مفهوم استعاره‌های زبانی، پرهیز از دوقطبی‌سازی و به رسمیت شناختن سلایق به ریشه‌های «احساس تعلق» و ضرورت بازسازی فضای گفتمانی برای جلوگیری از گسست‌های اجتماعی می‌پردازد.

#کلیپ
#جامعه‌شناسی_سیاسی
#افطاری_اندیشه‌ورزان

🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!

مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً

یتیم شدیم...

@tina_ch_amin

🖤 مَرد بود رهبرم

مصاف بود و جنگ بود
امام ما حذر نکرد

فدائیان خویش را
برای خود سپر نکرد!

به روی قلب میهنم
به افتخار حک کنید

که مَرد بود رهبرم،
فرار از خطر نکرد!

#سید_حمیدرضا_برقعی

@tina_ch_amin

خدایا کمکمان کن قله را گم نکنیم...

⚫ «رهبر برای او قله بود»

♦️ قله و دامنه، استعاره پر مفهومی که
فرزندان انقلاب در جنگ، آن‌ را عامل پیروزی می‌دانستند ...

قله را بنیان‌گذار و رهبری و دامنه را فرزندان انقلاب تشکیل می‌دهند؛ که در این مفهوم نه قله بدون دامنه معنا دارد و نه دامنه بدون قله!

▫️بازنشر بریده‌ای از «برنامه تلویزیونی جهت» دی ماه ۱۴۰۳

@tina_ch_amin

«هیچ وقت خون شهید هدر نمی‌رود، خون شهید به زمین نمی‌ریزد. خون شهید هر قطره‌اش تبدیل به صدها قطره و هزارها قطره، بلكه به دریایی از خون می‌گردد و در پیكر اجتماع وارد می‌شود.»

استاد شهید مرتضی مطهری، قیام و انقلاب مهدی (ع)، ص ۸۷

@tina_ch_amin

روایت فتح ۱۴۰۴ با صدای سید مرتضی آوینی

روایت فتحی که گویی آوینی برای امروز و این ثانیه‌های ما گفته...

@tina_ch_amin

حال ما در هِجر یوسف کمتر از یعقوب نیست
او پسر گم کرده بود و ما پدر گم کرده‌ایم

🖤 اولین شب جمعه‌ بدون حضرت آقا

فاتحه و صلوات نثار روحِ پر فتوح قائد امت حضرت آیت‌الله العظمی‌ شهید سید علی خامنه‌ای


💔در دلگیری این #شب_جمعه چقدر بیشتر دلتنگ کربلا هستم.

#امیری_حسین_و_نعم_الامیر

@tina_ch_amin

باز هم اشتباه دفعات اخیر تکرار می‌شود!
و واقعاً چرا بر استمرار این دست اشتباهات در قالب بیانیه‌های نمادین پافشاری وجود دارد!!!
آن هم وقتی نیروی متخاصم و تجاوزگر دنبال تسلیم بی‌قید و شرط ایران است و توهم برگرداندن عظمت به ایران را دارد!

@tina_ch_amin

✍🏻تأملی در بیانیهٔ اخیر جبههٔ اصلاحات

«نسخه‌نویسیِ پرادعا و بی‌پشتوانه»


بیانیه اخیر جبههٔ اصلاحات بیش از آنکه یک ارزیابی دقیق از وضعیت کشور باشد، به نظر می‌رسد تلاشی برای بازآرایی روایت مسئولیت سیاسی است. در این روایت، نظام فکری پشت بیانیه خود را در جایگاه ناظر خیرخواه و نسخه‌پرداز قرار می‌دهد، حال آنکه بخش قابل توجهی از نیروهای همین جریان طی دهه‌های گذشته در سطوح مختلف قدرت و مدیریت حضور داشته‌اند. این جابه‌جایی موقعیت، از «بازیگر درون ساختار» به «منتقد بیرونی»، صرفاً یک ضعف تحلیلی نیست؛ بیشتر شبیه نوعی گریز از مواجهه صریح با مسئولیت‌های تاریخی است. وقتی یک جریان سیاسی بدون بازخوانی کارنامه خود، ناگهان در مقام داوری وضعیت می‌ایستد، طبیعی است که روایت ارائه‌شده فاصله قابل توجهی با واقعیت‌های سیاسی پیدا کند.

زمان‌بندی طرح چنین مواضعی نیز محل پرسش جدی است. در شرایطی که جامعه با فشارهای بیرونی و فضای امنیتی پرتنش روبه‌روست، طرح گزاره‌هایی که مستقیماً به بنیان‌های تصمیم‌گیری و مشروعیت سیاسی کشور می‌پردازد، عملاً به معنای گشودن یک جبهه تازه منازعه درونی است. در چنین موقعیتی، انتظار می‌رود نیروهای سیاسی در تشخیص اولویت‌ها دقت بیشتری داشته باشند؛ زیرا هر متنی که انرژی فضای عمومی را از مدیریت بحران به سمت نزاع داخلی سوق دهد، ناخواسته به تشدید شکاف‌ها کمک می‌کند.

افزون بر این، در متن بیانیه نوعی بزرگ‌نمایی نقش و ظرفیت سیاسی نیز دیده می‌شود؛ گویی حل بحران‌ها در گرو سازمان‌یافتن جامعه حول چارچوبی است که این جریان پیشنهاد می‌کند. چنین ادعایی، بدون پشتوانه اجتماعی متناسب و بدون توجه به پیچیدگی‌های واقعی میدان سیاست، بیشتر به یک صورت‌بندی آرمانی شبیه است تا یک پیشنهاد عملی. به همین دلیل طرح چنین بیانیه‌ای در این مقطع، عملاً می‌تواند بهانه‌ای برای تصویرسازی از شکاف داخلی در اختیار مخالفان خارجی کشور قرار دهد؛ نتیجه‌ای که به‌وضوح با هدف اعلام‌شده بیانیه در تضاد است.

صورت‌بندی خود متن مشکل جدی دارد. بیانیه با زبانی اخلاقی و هشدارهای کلی می‌کوشد موضعی در قامت «عقلانیت ملی» اتخاذ کند، اما میان این ادعاها و امکان تحقق عملی آن‌ها پیوند روشنی دیده نمی‌شود. حاصل کار متنی است که بیش از آنکه راه‌حل مشخصی ارائه دهد، در پی بازتعریف جایگاه این جریان در میدان سیاست است. به بیان دیگر، متن بیشتر به بازتوزیع نمادین نقش‌ها می‌پردازد تا ارائه راهکاری که بتواند واقعاً گرهی از وضعیت موجود باز کند.

بنابراین مسئله صرفاً اختلاف نظر با این موضع‌گیری سیاسی نیست و این نقد را به تقابل سیاسی تقلیل ندهید؛ چرا که این نقد از سر خیرخواهی بوده و برای از دست رفتن ظرفیت‌های گفتمانی افسوس می‌خورم. مسئله این است که این بیانیه هم در پذیرش مسئولیت گذشته دچار خلأ است، هم در تشخیص اولویت‌های موقعیتی کشور دقت لازم را ندارد، و هم در ارائه راهکارهای عملی از سطح کلی‌گویی فراتر نمی‌رود. وقتی یک متن در هر سه سطح با چنین کاستی‌هایی روبه‌روست، طبیعی است که نتوان آن را به عنوان یک مداخله سیاسی مؤثر یا راهگشا تلقی کرد.

از این منظر، شاید مهم‌ترین نکته آن باشد که وزن واقعی چنین متنی درست فهمیده شود. بیانیه‌ای که در تشخیص موقعیت، در نسبت با مسئولیت گذشته و در ارائه راه‌حل‌های عملی دچار این میزان آشفتگی تحلیلی است، بیش از آنکه شایسته تبدیل شدن به محور جدال عمومی باشد، باید در همان حدی که هست دیده شود: یک موضع‌گیری سیاسی با ادعاهای بزرگ اما پشتوانه تحلیلی محدود. اشاره روشن به خطاهای آن (از جمله گشودن نزاع داخلی در لحظه بحران، بزرگ‌نمایی جایگاه سیاسی خود و نادیده گرفتن کارنامه گذشته) برای روشن شدن مسئله کفایت می‌کند؛ فراتر از این، هرچه دامنه مجادله گسترده‌تر شود، تنها به برجسته شدن متنی کمک می‌کند که در واقعیت سیاسی وزن تعیین‌کننده‌ٔ داخلی ندارد اما در خارج چراغ سبزی می‌شود به نشانهٔ ضعف و مشروع‌سازی تداوم تخاصم و تجاوز و مداخله.

@tina_ch_amin

┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄
https://zil.ink/tinachamin
https://eitaa.com/Tina_Ch_Amin
https://ble.ir/tina_ch_amin

Iran is neither a colony nor a leadership‑engineering project of foreign powers.
The Iranian nation does not kneel to threats, does not bargain under humiliation, and does not choose its leaders by foreign command.
The language of “unconditional surrender” belongs to declining empires—not to a nation with thousands of years of resistance.
You will not “make” Iran great, nor will we allow you to design its future.
Iran’s greatness comes from the independent will of its people, not from commanding statements by an aggressor enemy.

ایران نه مستعمره است، نه پروژه مهندسی رهبری قدرت‌های خارجی. ملت ایران با تهدید زانو نمی‌زند، با تحقیر معامله نمی‌کند و با فرمان بیگانه رهبر برنمی‌گزیند.
زبان «تسلیم بی‌قیدوشرط» زبان امپراتوری‌های رو به زوال است، نه ملتی با هزاران سال تاریخ مقاومت.
ایران را نه شما «عظیم» می‌کنید و نه اجازه می‌دهیم آینده‌اش را طراحی کنید.
عظمت ایران از اراده مستقل ملت ایران می‌آید، نه از اظهارنظرهای آمرانه دشمن متجاوز.

@tina_ch_amin

┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄
https://zil.ink/tinachamin

اگر به تضعیف دولت و یا تقابل سیاسی محکوم نمی‌کنید، باید عرض کنم واقعاً از پیام رئیس‌جمهور پزشکیان ناراحت شدم و این پیام و این جملات مصداق بارز تضعیف موقعیت ایران و شکاف انسجام ملی است و واقعا درک نمی‌کنم با کدام منطق سیاسی این جملات پشت هم ردیف و بیان شد... :(

@tina_ch_amin

✍🏻تأملی در پیام رئیس‌جمهور در ۱۶ اسفند

«تضعیفِ استراتژیکِ روایتِ اقتدار»

پیام امروز رئیس جمهور آقای پزشکیان در خصوص تحولات اخیر، به جای آنکه تثبیت‌کنندهٔ کارآمدی استراتژیک و تقویت‌کنندهٔ انسجام ملی باشد، متأسفانه در فرامتن خود حامل نقاط ضعفی است که می‌تواند به عاملی برای ایجاد شکاف گفتمانی و تحمیل هزینه‌های حقوقی-رسانه‌ای بر جمهوری اسلامی تبدیل شود. در فضای کنش‌های نظامی-امنیتی، هر گزاره‌ای از سوی عالی‌ترین مقامات، نه صرفاً یک اظهارنظر سیاسی، بلکه بخشی از سند بنیادین روایت رسمی محسوب می‌شود.

۱. بزرگ‌ترین چالش در این پیام، تعبیر «اقدام آتش به اختیار» نیروهای مسلح بود. این عبارت، هر نیت خیری که در پشت آن باشد، این پیام ثانویه را مخابره می‌کند که شاید اقدامات نظامی ما فاقد دستور مستقیم و متمرکز از رأس هرم قدرت بوده و بیشتر حاصل ابتکارات میدانی نیروهاست. این ادبیات، به‌طور ناخواسته این امکان را به طرف‌های متخاصم می‌دهد تا مشروعیت اقدامات دفاعی ایران را زیر سؤال ببرند و ادعا کنند که این حملات فاقد زنجیره فرماندهی منسجم و تصمیم‌گیری در بالاترین سطح بوده‌اند. این امر خوراک حقوقی و سیاسی برای اقدامات متقابل در مجامع بین‌المللی فراهم می‌‌کند.

۲. رخدادهای اخیر، در تحلیل بسیاری از ناظران و کارشناسان داخلی و خارجی، به عنوان یک کنش منسجم در چارچوب دکترین بازدارندگی فعال تفسیر می‌شود؛ اقداماتی دقیق برای اِعمال هزینه بر متجاوز. انتظار می‌رفت روایت رسمی بر این محاسبه‌پذیری استراتژیک تأکید کند. اما سخنان رئیس‌جمهور، ناخواسته این روایت مستحکم را تضعیف کرد. به‌جای تثبیت این تصویر که «ایران در چارچوب یک برنامه عمل می‌کند»، این پیام فرامتن را ایجاد کرد که شاید محاسبات ما آن‌قدر دقیق نبوده و میدان عمل، ما را وادار به واکنش‌های غیرقابل پیش‌بینی کرده است. این کار، شفافیت استراتژیک ما را کاهش می‌دهد.

۳. مهم‌تر از همه، این پیام بر ساختار روانی جامعه اثر می‌گذارد. در جنگ امروز که نبرد اصلی بر سر اراده‌هاست، نیروهای مردمی، بسیج، و فعالان فضای مجازی در تلاش برای تقویت روایت «اقتدار و یکپارچگی» هستند. وقتی سخنان مقامات عالی به‌گونه‌ای تفسیر شود که گویا در پشت پرده عدم هماهنگی یا عدم قطعیت وجود دارد، این تلاش‌ها تضعیف شده و شکافی ناخواسته در صف انسجام ملی ایجاد می‌شود.

در چنین شرایطی، بار دیگر اهمیت آن چیزی روشن می‌شود که پیش‌تر (در دوران جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و پس از آن) با عنوان «سامانه پدافند گفتمانی» از آن یاد کرده‌ام. همان‌طور که در حوزه نظامی برای حفاظت از آسمان کشور سامانه‌های پدافندی طراحی می‌شود، در عرصه روایت و افکار عمومی نیز نیازمند سازوکاری هستیم که مرجعیت و انسجام گفتار رسمی را حفظ کند. اگر این سامانه به‌درستی عمل نکند، حتی یک تعبیر یا جمله می‌تواند به ابزار جنگ رسانه‌ای علیه کشور تبدیل شود. بنابراین مسئله صرفاً یک خطای بیانی نیست؛ مسئله ضرورت تقویت سازوکاری است که بتواند روایت رسمی را منسجم نگه دارد و از آن در برابر بهره‌برداری‌های سیاسی و تبلیغاتی محافظت کند.
والله این نقدها از سر خیرخواهی و دلسوزی برای دولت و احساس رسالت و تکلیف برای ساخت و حفظ گفتمان جمهوری اسلامی ایرانمان است. پس کاش مشاورین و افراد نزدیک به دولت به جای تقلیل این دست نقدها به تقابل و اختلاف‌نظر سیاسی، گوشهٔ چشمی عنایتی کنند تا بلکه از تکرار این خطاها پرهیز شود.

با دلی محزون...
@tina_ch_amin

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄

https://zil.ink/tinachamin
https://eitaa.com/Tina_Ch_Amin
https://ble.ir/tina_ch_amin

💠هویت ملی بر منافع ملی تقدم دارد💠

اگر هنوز در مورد جایگاه حیاتی «هویت ملی» در اندیشه رهبر شهید انقلاب تردید دارید، یا گمان می‌کنید ایشان آن را مفهومی صرفاً تشریفاتی و حاشیه‌ای تلقی می‌کردند، این کتاب را بخوانید. در منظومه فکری آیت‌الله خامنه‌ای، هویت ملی نه یک احساس نوستالژیک گذرا، بلکه ستون فقرات استقلال، کانون خودآگاهی تاریخی و موتور محرک پیشرفت بومی ایران است؛ هویتی زنده و پویا که در پیوندی عمیق و درهم‌تنیده با ایمان دینی، زبان و فرهنگ، تاریخ پرشکوه و اراده سیاسی ملت معنا می‌یابد. ایشان هویت ملی را سرمایه‌ای راهبردی و زرهی پولادین در برابر استحاله فرهنگی، نفوذ بیگانه و پروژه‌های هویت‌زدا می‌دانند و بر این باورند که بدون تقویت و بازخوانی آگاهانه آن، نه استقلال پایدار شکل می‌گیرد و نه آینده‌ای مقتدر و مدرن قابل تصور است. این کتاب نشان می‌دهد چرا بدون فهم هویت ملی، درک صحیح مسیر انقلاب و منطق پیشرفت ایران ناممکن است و چگونه تکیه بر ریشه‌های اصیل، شرط لازم ساختن آینده‌ای قدرتمند است.

🔹درآمدی بر هویت ملی در اندیشه آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای
🔹انتشارات انقلاب اسلامی، سال چاپ ۱۴۰۲

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷اللهم احفظ قائدنا 🤲🏻☫ ┅┅┅┄┄

@tina_ch_amin

🔖 #روایت_جنگ

❗️ضرورت «پدافند گفتمانی»

در جنگ روایت‌ها، هر جمله از تریبون رسمی فقط «یک جمله» نیست؛ بخشی از سند روایت ملی است. اگر بوی ضعف بدهد، تصویر انسجام و اقتدار را ترک می‌اندازد و به خوراک جنگ حقوقی و رسانه‌ای طرف مقابل تبدیل می‌شود، اینجاست که ضرورت «پدافند گفتمانی» خودش را نشان می‌دهد.

✍️ دکتر تینا امین

🔖 روایت جنگ را در کانال مجله خردورزی بخوانید:
@kheradvarzi_com

خدایا خدایا، تا انقلاب مهدی
از نهضت خمینی، محافظت بفرما

┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin

🎥 مردم بندرانزلی این شب‌ها میدان را خالی نمی‌کنند.
‌

«...يَا حَبِيبَ مَنْ لا حَبِيبَ لَهُ
يَا طَبِيبَ مَنْ لا طَبِيبَ لَهُ
يَا مُجِيبَ مَنْ لا مُجِيبَ لَهُ
يَا شَفِيقَ مَنْ لا شَفِيقَ لَهُ
يَا رَفِيقَ مَنْ لا رَفِيقَ لَهُ
يَا مُغِيثَ مَنْ لا مُغِيثَ لَهُ
يَا دَلِيلَ مَنْ لا دَلِيلَ لَهُ
يَا أَنِيسَ مَنْ لا أَنِيسَ لَهُ
يَا رَاحِمَ مَنْ لا رَاحِمَ لَهُ
يَا صَاحِبَ مَنْ لا صَاحِبَ لَهُ... »

💔 التماس دعا 🤲🏻

گرافیک: @mohajer_mag
┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin

نابودی بدخواه تو ان‌شاءالله
با دست یدالله تو ان‌شاءالله

تولید: @khattmedia
┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
@tina_ch_amin

✍🏻صدایِ ایستادگی‌، نه صدایِ شکستن استخوان‌ها
از خطای استعاری تا خطای محاسباتی دشمن

✍🏻صدایِ ایستادگی‌، نه صدایِ شکستن استخوان‌ها
از خطای استعاری تا خطای محاسباتی دشمن

در زبان‌شناسی شناختی، استعاره نه صرفاً آرایه‌ای لفظی، بلکه ابزاری برای اندیشیدن، مفهوم‌سازی و فهم جهان است. ما با استعاره‌ها زندگی می‌کنیم؛ آن‌ها چارچوب ذهنی ما را می‌سازند، بر ادراک ما از سیاست، قدرت و ملت تأثیر می‌گذارند. از همین روست که استعاره‌هایی چون «بدن نظام» یا «پیکر کشور» حامل شبکه‌ای از مفاهیم شناختی عمیق‌اند. اما گاه این شبکه به خطا می‌رود؛ زمانی که ذهن استعاره‌ای بیمار را برمی‌گزیند، تصوراتش نیز رنجور می‌شوند. یکی از این استعاره‌های نادرست، در بیان برخی از چهره‌های پلید غربی چون نتانیاهو و ترامپ تکرار شده و از حنجره مسموم رسانه‌های معاند نیز بارها بیرون آمده: «شکستن استخوان‌های نظام»، «صدای شکستن استخوان‌های نظام».

در منطق شناختی این استعاره، نظام سیاسی ایران چونان پیکر یک بدن تصور می‌شود که استخوان‌هایش ستون فقرات آنند؛ گویی اگر استخوان‌ها بشکنند، پیکر فروخواهد ریخت. این تصویر بر مدل استعاری رایج «نظام سیاست = بدن» استوار است. اما در فرهنگ ایرانی، این استعاره ماهیتی متفاوت دارد. نظام در ذهن ایرانی نه «بدن آسیب‌پذیر» بلکه «پیکر زنده‌ٔ ملت» است؛ ترکیبی از ارگان‌های درهم‌تنیده که هرکدام نماینده بخشی از زندگی جمعی‌اند. مغز آن، خرد و تدبیر رهبری است؛ قلبش ایمان و عواطف مردم؛ شش‌هایش نفس‌های امید و مقاومت؛ و استخوان‌هایش همان ساختارها و نهادهایی‌اند که پایداری را ممکن می‌سازند.

دشمنان، با تصور سطحی از این پیکره، می‌پندارند که اگر استخوان بشکند، جان از بدن می‌رود؛ اگر فرماندهان و رهبران آسیب ببینند، نظام می‌میرد. اما این قیاس، در سطح شناختی ناکارآمد است، زیرا مغز استعماری آن‌ها از بنیان با فرهنگ ایرانی و جهان‌نگری شیعی تفاوت دارد. در این دستگاه شناختی، پیکر زنده‌ ملت نه وابسته به سلامت استخوان‌های مادی، بلکه متکی به روح جمعی و خون ایثار است. ملت ایران، عضله و گوشت این پیکرند؛ و آن‌چه در رگ‌های این بدن جاری‌ست، خون فرهنگ شهادت و وفاداری است. ملتی که با صدای رسا گفته است: «خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست»، از شکستن استخوانش نمی‌هراسد، زیرا زندگی را نه در سلامت جسم، که در پایداری جان معنا می‌کند.

از منظر نظریه‌ٔ استعاره‌های مفهومی، این تفاوت، تفاوت در مرکزِ تصویری است: غرب به استعاره‌ مکانی–جسمانی «قدرت همچون جسم سخت» تکیه می‌کند، حال آن‌که ایران بر استعاره‌ معنوی «قدرت همچون روح زنده در بدن جمعی» بنا شده است. در اولی، آسیب فیزیکی مساوی زوال است؛ در دومی، جراحت بخشی از فرایند رشد و تطهیر است. استخوان‌های این پیکر بارها شکسته شده‌اند؛ وقتی که موج‌های تحریم، محرومیت و فشار اقتصادی، قصد «وارد کردن درد» داشتند، پیکر ملّت رنج برد اما فرو‌نریخت. درد، پیکر را بیدارتر کرد؛ شکستن، ساختارهای تازه آفرید. حتی قلب این پیکر، بارها داغ دید، از فراق یاران سوخت، اما پس از هر طوفان اندوه، دوباره تپیده است، زیرا منطق زیست این نظام بر بازتولید معنا از دل مصیبت است.

از منظر شناختی، استعاره‌ٔ «شکستن استخوان‌های نظام» در بستر فرهنگی ایران کارکرد ندارد، زیرا با طرح‌واره‌های بنیادی ذهن ایرانی ناسازگار است. در ذهن مردمی که شهادت را حیات می‌دانند، شکست، مرگ نیست بلکه آغاز تولدی دیگر است. این تصویر، بدن ایران را بدنی منفعل و شکننده می‌پندارد؛ حال آن‌که در واقعیت تاریخی، این بدن موجودی خودترمیم‌گر است. استخوان‌هایش اگر هم ترک بردارند، دوباره جوش می‌خورند؛ و گاه از دل همان شکست، نیرویی تازه برای ایستادن زاده می‌شود. از همین رو، آنچه دشمنان می‌پندارند «صدای شکستن استخوان» است، در گوش تاریخ ایران بیشتر شبیه صدای ایستادن دوباره‌ پیکری است که هنوز زنده است و هنوز می‌تپد.

@tina_ch_amin
┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄
https://zil.ink/tinachamin