به‌جای‌ اراجیف‌ من و امثال من تو این چنل و اون چنل و اسکرول کردن‌ اینستا پاشید برید یه صفحه قرآن بخونید.

از خدا در این فشار روانی تحمیلی آرامش دلهای مردم رو بخواهید

اللهم انی اسئلک الآرامش تحت الاسترس

1455 روز از شروع جنگ روسیه و اوکراین گذشت.

درسی که باید مجید شاکری گرفته باشه اینه که چطور خط قاجاری بدیم بره که با ظریفیسم از داخل و مزدورانی مثل واعظ از بیرون تقویت میشه ازش به عنوان پوشش استفاده کرد.

وقتی که شما یک جناحی داری که مکانیسم ماشه رو به آمریکا داده و هنوز فکر می‌کنه اگر آمریکا سر سفره بشینه لگد نمیزنه، باید در حرف زدن خیلی محتاط باشی

یک پنجره زمانی ناراحتی و غم در ١٩ تا ٢١ میبینم، طبق علم کلندرولوژی، ٢٣ اتفاقات مهمی میفته، اوایل ماه سخت میگذره اما به طرز جالبی در هر غروب مردم خوشحال میشن چنانکه درازکش دست به شکم شون میمالند، خیلی عجیبه. آخر ماه هم یک شادی بزرگ هست و همه دارن جشن میگیرن. عضو شید تا از آینده بهتون بگم.

کمی آرامش

این داستان‌های ژانر وحشت در حکمِ سوخت برای زامبیهاشون عمل می منه. «مبادا عذاب وجدان بگیری از اینکه درمانگاه رو آتش زدی و یه پرستار بیگناه جوری زنده زنده تو آتش سوخت که استخوان‌های جزغاله‌شده‌ش تو یه کیسه جا می‌شد،ها! مبادا از اینکه انسان‌ها رو سر بریدی و آتش زدی و شکمشون رو پاره کردی و هیچی هم عایدت نشد، انگیزه‌ت رو از دست بدی. اینا فتیش جنسی دارن؛ به اندام تناسلی ما شلیک می‌کنن!»

نمی‌شه به لاتِ گردن‌کلفت شهر التماس کنی بیاد به مادرت تجاوز کنه، بعد بگی مقصر اصلی باباته که از اون لاته بدش می‌اومد.

تک تک این گزاره های دروغ برای همچین روزی بود.

بله، چنین حرامزادهْ ‌مردمانند…

اما تو ای عزیزِ باشکوهم،
تو ارزشمندی. به اندازه‌ی لحظه‌ی انعکاس نور موشک‌های ایرانی در مردمک چشمان کودکان جنگ‌زده‌ی فلسطینی.
قسم به لحظه‌ی شیرین «ما رمیتَ إذ رمیت…» که تو ارزشش را داری.
و من برای دشمنان حرامی‌ات روزی را آرزو می‌کنم که برای مرگ فریاد بزنند، اما مرگ نصیبشان نشود.

یک کارزاری رو یکی از دوستان صاحب قلم ما طراحی کرده و من اون رو در کارزار منتشر کردم.
محبت میکنید اگه مطالعه کنید و حمایت کنید.
دمتون گرم.🌹

دو کیلو ناو آوردن، ده متر هواپیما بردن، فلان شب میزنن، این پایگاه خالیه، اون پادگان پره، دو ساعت دیگه میره، یه ربع قبل میاد، سوخت رسان اینجاست، اف ۹۸ اونجاست، فورد برد، ابراهام آورد، توییت زردک، مصاحبه مردک، ….

و در همین زمان، عالیجناب خامنه ای:

رزمایش مشترک روسیه با ایران در این شرایط هم ارزشی ندارد و چیزی را ثابت نمیکند جز خیانت. انها با این رزمایش ما را نیروی دریایی خودشان کردند.
(پارودی)

نیمی از سلامت روان در این روزها به نرفتن به شبکه اجتماعی x برمیگرده

🔰 ..ادامه پرده چهارم

اما ویژگی و کارنامه کنسرسیوم شرکت‌های فولادی فوق الذکر در مکران چیست و چه بوده است که در ابتدای ۱۴۰۲ هفت پروژه به سنجش درنیامده مختلف را با درخواست‌های ۵۰۰ تا ۵۰۰۰ هکتاری واگذاری زمین از دولت طلب می نماید و پس از ناامیدی از این اتفاق رو به شهرسازی آورده و ایده شهر ۵۰۰ هزار نفری در مساحت ۷۶ هزار هکتاری مابین سیستان و بلوچستان و هرمزگان را روی میز دولت می‌گذارد؟!! (ایده ای که با تخفیف به ۲۵۰ هزار نفر و ۲۱ هزار هکتار می رسد!)
فشارهای بی سابقه مجموعه مذکور بر شرکت عمران شهرهای جدید با بازی گرفتن از مهرداد بذرپاش که در دوران فرزانه صادق نیز ادامه می یابد نمونه ای از این رویکرد است.
سوال این است:
در این شرایط اقتصادی و سیاسی، با این کمبود منابع کشور و وضعیت تحریمی، در این شرایط امنیتی و سیاسی، با این سابقه تاسف بار توسعه کاریکاتوری در نقاط دیگر خلیج فارس همچون ماهشهر و عسلویه، و با لیست مشخص پروژه های اولویت دار مکران که کمتر از انگشتان یک دست هستند، چگونه یک شرکت که حتی یک روز سابقه شهرسازی نداشته است، دولت را «مجبور» به احداث یک شهر جدید در یک منطقه بکر جغرافیایی می کند؟!
چه کسی گفته است ساختن شهر در این شرایط اهم اولویت های دولت است؟
اگر هست چرا به مصوبه شورای عالی معماری و شهرسازی در پهنه کوه مبارک تمکین نمی شود و شرکت مذکور با لجبازی می خواهد یک منطقه بکر را از آن خود کند؟!!
آیا ما با یک دولت توانمند طرف هستیم؟!

در این شرایط رییس هیات مدیره این شرکت با حکم سرپرست نهاد ریاست جمهوری به دبیری شورای توسعه مکران منصوب می‌شود و فشارها بر شرکت عمران شهرهای جدید و شورای عالی معماری و شهرسازی بیشتر می شود.
پس از تحویل دادن دولت از جانب مخبر، دولت پزشکیان هم در همان ابتدا با کارسازی حمید پورمحمدی (رییس سازمان برنامه و بودجه) و علی اکبر احمدیان (دبیر شورای عالی امنیت ملی) تمشیت و همراهی با این میراث آقای مخبر را در دستور قرار می دهد و مکررا پیگیری امورات شرکت تبدیل مسأله اصلی دولت می شود!
این سنخ بی سابقه از دولتمردی رها که از یک سو بدون دلالت های واقعی وعده «مشاور خارجی» و «انتقال پایتخت» می دهد و ذهنیت و انتظار می سازد و از سوی دیگر در نهان خویش بی اراده به فشارهای یک لابی خصوصی برای تغییر مسیر حاکمیت، تن می دهد، در تمامی ۱۶ سال اخیر دولتمردی در مکران از دولت دوم احمدی نژاد تاکنون بی سابقه بوده است.

هرچند که فعلا محمد جلال‌مآب در این جایگاه نیست اما حکم ضعیف علی عبدالعلی زاده که هنوز نتوانسته قوام تصمیم را در میانه‌ی ساختمان کوثر پاستور، ساختمان شیشه ای پاسداران و هزارتوی اداری ساختمان برنامه و بودجه در بهارستان روی زمین بنشاند، احتمالا نتایجی ضعیفتر از دولت دوازدهم و سیزدهم را در پی خواهد داشت.
این مسأله در کنار استمرار فشارهای شرکت مذکور بر وزارت راه و شهرسازی دوباره بدنه اداری ایران را به این نتیجه خواهد رساند که همان «بدیم بره» برای توسعه شاید مفیدتر از این کشمکش های ملال آور اداری باشد.
«آقای امیری فر شما که میدونید این دعواها تموم نمیشه، حداقل اونا پول دارن یه کاری انجام میدن!!»
جمله‌ای که در چند ماه گذشته چند بار از سازمان اداره کشور شنیده ام..

🆔 @MakoIran_ir

خاطرات ثبت شده توی عکس های نگاتیوهای قدیمی یه جاهایی دیگه غبار میگیرن ، تار میشن و کم کم از بین میرن ، ولی هنوز راهی هست که برای همیشه با بهترین کیفیت ماندگار بشن
کار ما توی پیکس برد همینه ، عکس های قدیمی رو براتون مثل این ویدئو بازسازی میکنیم ، تا واضح تر و بهتر همراهمون باشن
شاید اون عکس قدیمی پدربزرگ ، شاید عکسی که جزو خاطرات بچگیمونه و این روزا داره خراب میشه
جای نگرانی نیست ، ما اون رو با کیفیتی به شما تحویل میدیم که خودتونم باور نکنید که همون عکس قدیمیه با قیمتی استثنائی و پرداخت بعد انجام کار .
اینجا محل زنده شدن دوباره خاطراته
به اینجا سر بزنید و فقط یک بار نمونه کارها رو ببینید .

@picbrd

سفارش از
@pixbord

وقتی اولین رمضان تنهایی دور از مادر