یه روزی که فرداش همه جا تعطیل نباشه از وسیله داشتن بیفتی 🚶‍♂

از آب هم مضایقه کردند کوفیان

آجرک الله یا صاحب الزمان

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ الَّذي سَمَحَتْ نَفْسُهُ بِمُهْجَتِهِ...

اَلسَّلامُ عَلى مَنْ أَطاعَ اللَّهَ في سِرِّهِ وَعَلانِيَتِهِ

اَلسَّلامُ عَلى مَنْ جَعَلَ اللَّهُ الشِّفاءَ في تُرْبَتِهِ

اَلسَّلامُ عَلى مَنِ الْإِجابَةُ تَحْتَ قُبَّتِهِ، اَلسَّلامُ عَلى مَنِ الْأَئِمَّةُ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ.

اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خاتَمِ الْأَنْبِياءِ، اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سَيِّدِ الْأَوْصِياءِ

اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ، اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خَديجَةَ الْكُبْرى

اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى، اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ جَنَّةِ الْمَأْوى، اَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ زَمْزَمَ وَالصَّفا.

اَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّماءِ، اَلسَّلامُ عَلَى الْمَهْتُوكِ الْخِباءِ،

سلام بر كسى كه در خونش غلتيد، سلام بر كسى كه خيمه‏ گاهش هتك حرمت شد...

ازین جا به بعدش روضه است...

امروز امام ما را ای وای تشنه کشتند...

سردار کربلا را ای وای تشنه کشتند...

ما روضه ها رو ده شب میشنویم
باورمون نمیشه همه این مصیبت ها توی 6،7 ساعت اتفاق افتاد...

این ساعت دیگه فقط بنی هاشم موندن...

یک طرف اکبر به میدان می‌رود دامن کشان...

ما پرچم خونینِ حقْ‌طلبیِ مولای‌مان علی را به دوش می‌کشیم، بی‌آن‌که او را دیده باشیم. ما سلمان پارسی و بلال حبشی را از اعماقِ قلبمان می‌ستاییم -گرچه هرگز ایشان را ندیده‌ییم. شرطِ اعتقاد به رهبری، دیدنِ شخص رهبر نیست، بلکه دیدنِ نتایجِ اعمالِ اوست؛ شرط پیوستن به یک نهضت، ملاقات با سرانِ آن نهضت نیست، بل برداشتِ محصولِ مبارزه‌ی افراد آن نهضت است. آقای ما حسین، برای این حسین نشده است که ما او را دیده‌ییم، دستش را بوسیده‌ییم، در آغوشش گرفته‌ییم، خاک پایش را سرمه‌ای چشمان‌مان کرده‌ییم، یا او از نقشه‌هایی که برای رهایی فرزندانش دارد، چیزهایی گفته است... نه... ما حسین را دوست داریم به خاطر آنکه با نامِ او، عطرِ نجابت در فضا پراکنده می‌شود؛ عطر ایمان، عطر مقاومت در برابر ظلم- از این سو تا آن سوی جهان، از زمین تا ستارگان...
ای سلیمه! بدان که حتی اگر حسینی هم وجود نداشت، این عطرِ حسینیِ پیچیده در فضا کافی بود تا ما را به ارادتِ حسین و مرکز شهادت بکشاند.
این که دست من -دست‌های من- هرگز به قبای حسین نمی‌رسد اما به خاطر او شمشیر می‌زنم و به هوای وصل او با کرورْ کرورْ اجنبی می‌جنگم، حسین را حسین نگه می‌دارد. حسین، حسین نشد برای آنکه آفتابِ حضورش، سرمازدگانِ بی‌پناه را گرم کند، داغ کند و بسوزد؛ بَلْ حسین شد به خاطر حضور ازلی‌اش در ذهنِ هرکس که می‌خواهد در راه عدالت شمشیر بزند.

-بر جاده‌های آبی سرخ/ نادر ابراهیمی

کاش اون روز برسه که هیئت‌های عزاداری بقیه شهرای ایران، کپی دسته چندم هیئت‌های تهران نباشن.

سینه‌زنی بدون دودمه -هم‌خوانی و سوگواری جمعی- یک پیکر بدون سره!