در جهانی که آدم‌ها مدام از روی دست هم نگاه می‌کنند،
در ازدحام تقلیدها و هجومِ ترندهایی که هر روز شکل عوض می‌کنند،
کسی هست که آرام و بی‌هیاهو راه خودش را می‌رود؛
راهی که از دل زندگیِ مادربزرگش می‌گذرد.

اما این بازگشت، نه دلتنگیِ صرف است و نه پناه‌بردن به گذشته.
این یک انتخاب است؛ همان‌قدر روشن، همان‌قدر آگاهانه،
همان‌طور که دیگران سبک زندگی مدرن‌شان را انتخاب می‌کنند.

او میان هیاهوی سرعت،
آرامش را برمی‌گزیند؛
میان موجِ یکسان‌سازی،
اصالت را.
در جهانی که همه می‌دوند تا شبیه هم شوند،
او «اکنون» خودش را از دل سادگی‌های قدیم
می‌سازد.

صد سال دیگه هم بگذره،
هنوز کسی به پای هوش و نبوغ معماران کهن ایران نمیرسه...

امیدوارم گاهی فرصتی هم
برای خوشحال بودن داشته باشی،
نه اینکه همیشه قوی باشی…

بعد از تمامِ نشدن‌ها،
رفتن‌ها و از دست دادن‌ها،
بعد از تمامِ شکستن‌ها،
و زمین خوردن ها،
سرت را بالا بگیر ،
با لبخندی ملیح
نفسی عمیق بکش
و خودت را برای روزهای
بهتر، شادتر، روشن‌تر
آماده کن!
که بعد از هر رعد و برق ،
باران است.
پشتِ هر ابر ، آفتاب،
و بعدِ هر غم،
فراوان شادمانی‌ست...

صبحتون به شادی 🤍🍃

آن‌که مرا آرزوست دیر میسر شود
وین‌چه مرا در سرست عمر در این سر شود...
#سعدی

🔴 تو این شرایط که همه چی فیلتر شده
پروکسی وصل و پرسرعت میخوای؟!

بیا اینجا 👇
https://t.me/+Cypk1tLYqJBjZTY0

تو بهترین سال‌های عمرمون!
اون‌جوری که دلمون می‌خواست زندگی نکردیم،
اونجوری زندگی کردیم که مجبور بودیم...