پرسیده؛ این‌روزها چگونه‌ای؟
نوشته‌ام؛ هنوز زنده و پناهنده!
نوشته؛ همان قصه‌همیشگی! همان پناه‌گاه تکراری.خواندن و نوشتن و نوشتن …
پاسخش را …
هیچ.
یک شکلک خنده و تمام.
دلم می‌خواست بنویسم،نه جانم! دیگر دست به دامن کاسه،بشقاب‌ها، عطر ترخون و تره، رنگ‌دانه‌های سبز و سرخ این معجون که سالاد می‌خوانندش، دست به دامان این‌ها شده‌ام.
اما هیچ نمی‌نویسم!
«سکوت.»
مقوله‌ای منحصر‌به‌فرد، مجلل و غنی.
تمنا و نیاز، توامان با ممارستی به جد برای کشف سکوت و سکون! که عجب قصه‌سختی است. باید یک روز که حالم بهتر بود و بتوانم بگویم حالا نیمهٔ راه را رفته‌ام در «ستایس سکوت»بنویسم!
حالا؟ نه! خسته ام و پناهنده.
مخلص کلام اینکه
« ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود»
#طایی_کاظمی

آرامش صدای طبیعت🥹🍀

تابستان؛ به اشتیاق کودکانه می‌ماند،
به جسارتِ زمین، به سماجتِ آفتاب،
به سبزینگیِ برگ، به رویش هزار باره‌ی گیاه…
تابستان به صدای عبور آرامِ آب می‌ماند،
به آوای شبانه‌ی جیرجیرک‌ها،
به وزش باد از میان برگ‌ها،
به سرخوشیِ کفشدوزک‌ها، شاپرک‌ها، زنبورها...
تابستان، به آغوش مادرانه می‌ماند،
گرم است و پناه دهنده، سبز است و امیدبخش، ژرف است و لطیف...
تابستان آرام است،
انگار دخترکی عروسک‌هاش را در گرمای یک بعد از ظهر داغ،
زیر سایه‌ی درخت نارون نشانده،
چای ریخته و مادرش را به مهمانیِ کودکانه‌اش دعوت کرده…
همینقدر ساده،
همینقدر آرام،
همینقدر صمیمی
همینقدر خوب…

#نرگس_صرافیان_طوفان

پنجره دلتو رو به نور
رو به عشق
رو به زندگی باز کن...💚

روز بخیر

کلمه "خونه" را خیلی دوست دارم
بریم خونه
برگردیم خونه
اینا را برای خونه می گیرم
گلها را برای خونه خریدم
خونه،خونه،خونه...🏡

روزهای خوب در راهند...

از یه جایی به بعد ترجیح میدی خونه باشی، چای بریزی و با خودت سر کنی.
از یه جایی به بعد میفهمی خونه امن ترین جای دنیاست.
چون آدماش امن و ساده ن.

عزیز من، در زندگی، آدم ها و
اتفاقات بسیاری تو را خواهند آزرد
لااقل تو با خود مهربان باش🌱✨

حس خوبی که این‌ ویدئو داره🌱 :

یکی از معدود آدمایی که واژه‌ی انسانیت برازندشونه …
کسایی هستن که میدونن ممکنه
محبتشون جبران نشه …
ولی بازم محبت میکنن …

‏بدن اگه عقل و شعور داشت که از این عضله میساخت نه تخم مرغ آب پز ☹️