"بِسمِ اللهِ الرَحمنِ الرَحيم"

قال أبو عبد اللّٰه الصادق عليه السّلام: لا تدع "بسم اللّٰه الرحمن الرحيم" وإن كان بعده شعر.
فرمود: "بسم الله الرحمن الرحیم" را ترک نکن، حتی اگر بعد از آن شعر باشد.

📚 الكافي ج٢ ص٦٧٢

بسم الله؛

بعد از بسته‌شدن ناگهانی اکانتم، که به عنوان آرشیو عکس‌ها و افکارم ازش استفاده می‌کردم؛ با خودم فکر کردم که ارزش انسان و افکارش واقعا محدود به اون عدد و رقم‌های بالای صفحات اینستاگرام نیست. چه بسیار جوّال‌الفکرهایی که اون اعداد براشون کم‌رنگ و بی‌ارزش بوده و چه بسیار کسایی که بدون هیچ تاثیر و فایده‌ی واقعی، اون اعداد روز‌به‌روز بالاتر می‌ره براشون. (صد البته که تاثیرش در خیلی از امور مثل یادگیری و فرهنگ‌سازی رو انکار نمی‌کنم، اما محدود کردن همه‌چی بهش رو اشتباه می‌دونم) و از همین رو سعی در آباد کردن این مکان مهجور رو دارم با عکس‌ها و افکار و تخیلاتی که میاد سراغم. (شاید به همون روش آرشیوگونه) که شاید در آینده یادآور خاطراتی باشه که الآن می‌گذرونم. نمیدونم، شاید اینجا هم یه روزی بسته بشه و برای آرشیو کردن افکار و تخیلات مجبور بشیم دوباره برگردیم به قلم و کاغذ! همون روش قدیمی خودمون. 📝
و به دلیل پراکنده بودن ذهن، احتمالا مطالبی که گذاشته می‌شه در امور مختلفی باشه و شاید کمی نامنظم، مثل: دین، زبان، شعر و غزل، عاشقانه، ادبیات، تاریخ و...

من بعد غلق حسابي على منصة الإنستا، الذي كنت أستخدمه كمدونة لأفكاري وأرشيف للصور التي التقطها، كنت أفكر في نفسي أن أفكار الإنسان ليست حقاً محددة فقط بتلك الأرقام فوق حساباتنا على هذه المنصة. ربَّ جوّالي الفكر الذين لا تهمهم حقا هذه الأعداد، وربَّ أشخاص تتزايد لهم هذه الأرقام من غير أن يكون لهم فائدة أو نفع على أرض الواقع. (بالطبع لا أنكر تأثير هذه المنصة في التعليم والتثقيف، ولكن أخالف تحديد الإنسان وأفكاره بها فقط) وعلى هذا الأساس قررت أن أنشئ هذا المكان وأبنيه بالأفكار والصور التي تمر من بالي (ربما لأرشفتها). لا أدري، لعله يغلق هذا المكان أيضا ونضطر للرجوع إلى الدفاتر والأقلام لتدوين أفكارنا وأرشفتها!
وبسبب عدم انتظام الأفكار وترکیزها علی موضوع معين، من الممكن أن نرى المنشورات في مواضيع مختلفة مثل: الدين، واللغة، والشعر والغزل، والأدب والتأريخ وغيرها من المواضيع.

الفقيه ج١ ص٤٢٠
#ليلة_الجمعة

۱۲۳۹ - أبو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود: همانا خداوند تبارك و تعالى هر شب آدينه از فراز عرش جلال خويش از آغاز شب تا سحرگاه ندا ميدهد:
آيا بنده مؤمنى نيست كه پيش از بر دميدن صبح از من خواهشى براى آخرت يا دنياى خويش داشته باشد، تا التماس و خواستۀ او را برآورده سازم‌؟ آيا بندۀ مؤمنى نيست كه پيش از برآمدن صبح برخيزد و بر آستان من از گناهان خويش توبه آورد تا او را اجابت كنم‌؟ و گناهانش را بيامرزم‌؟
آيا هيچ بندۀ مؤمنى نيست كه روزيش را تنگ كرده باشم، و او پيش از طلوع صبح دست بدعا بردارد و از من درخواست كند كه روزيش را فراخ گردانم، و من روزى او را زياده گردانم؟
آيا هيچ بندۀ [مؤمنى] نيست كه بيمار باشد و پيش از دميدن صبح از من شفاى خويش طلبد، و من خواسته او را اجابت كرده و وى را عافيت و تندرستى عطا نمايم؟
آيا هيچ بندۀ مؤمنى نيست كه در بند زندان و اندوه گرفتار باشد و پيش از طلوع صبح از من درخواست كند كه او را از گرفتارى رهائى بخشم و من او را از حبس و اندوه رهائى بخشم و خاطرش را آسوده گردانم؟
آيا بندۀ مؤمنى نيست كه بر او ستم رفته باشد و پيش از دميدن صبح از من درخواست و دادخواهى از ظالم كند؟ و من او را يارى كرده و داد او از ستمكار بستانم و حقّ‌ او را بوى باز رسانم؟
آن حضرت فرمود: اين ندا پياپى از سوى خداوند متعال ميرسد تا هنگامى كه صبح بردمد.