جواب دادن راحته، من با ایشون هشت سال همکلاسی بودم
صبح زود میری توی کلاس میشینی، میبینی با یه قیافه ی دِد و چشمایی که زیرشون مثل بختت سیاهه میاد میشینه سرجاش و هیچی هم نمیگه، لعنتی اول صبحا هم خوشگله انیوی
+چیشده؟ چرا انقدر خسته ای؟
-مُرد.
+کی؟؟؟ کی مرد؟؟؟ چیشده؟؟
-‌‌*و وی درحال توضیح دادن یک لور طولانی از یک داستان عاقبت درحالی که دیشب یکیشون مرده و تا صبح گریه میکرده‌‌*
با همین حال هم فعالیتش در کلاس عالیه
(دلم برای همکلاسی بودنت تنگ شد..)

با ایشون هم چند سال همکلاسی بودم‌. کافیه فقط جفتش بشینی تا حتی بند کفشای معلم رو سوژه کنه. همش یه کاغذ و مداد دستشه سر کلاس یچیزی برات بنویسه و نشونت بده توام نتونی خندت رو کنترل کنی.

ایشون هم حواسش به درس هست، هم دفترش. هرچیزی که میبینه و هرچیزی که تصور میکنه رو توی دفترش ثبت میکنه و نقاشی میکشه. نقاشی هاش به قدری باحالن که گاهی اوقات همکلاسیا دفترشو قرض میگیرن تا فقط نگاهش کنن

شاید سر زنگ درس های دیگه ساکت ببینیدش، ولی فقط صبر کنید زنگ تاریخ بشه، جوری واسه جواب دادن و کنفرانس و توضیح و هرچیز دیگه ای داوطلب میشه که اصلا خودتون تعجب می‌کنید این حجم از اطلاعات و نالج از کجا اومده، یه اجوکیتد واقعی در مبحث تاریخه

اصلا وقتی وارد کلاس میشه اون حس خوب رو با خودش منتقل میکنه. وقتی کیفش رو میزاره روی صندلی همه متوجه میشن انواع و اقسام آویز و چارم و پیکسل به کیفش وصله.
+اینارو از کجا خریدی؟؟ خیلی خوشگلن
-خودم درستشون کردم
دفتر و کتاب هاش همه کاستومایز شدن، نظم و انضباط ازش میباره. کلی هم وسیله همراه خودش میاره و مهم ترین وسیله ای که همیشه همراهشه یه ماگ در دار پر از آیس کافی عه

سر کلاس نشستی و یهو بوی غذا میاد. یادت می افته از بس دیر بیدار شدی فرصت نداشتی که غذا بخوری و بدجور گرسنت میشه. فارغ از اینکه بدونی ایشون همیشه قاشق اضافی همراهش هست تا غذاشو با همه شیر کنه
حتی روزایی که میگه این غذا رو سوزوندم یا خراب کردم انقدر خوشمزه درست کرده که با خودت میگی کاش بیشتر می‌آورد
هرچیز دیگه ای هم برای تغذیه آورده باشه رو نمیتونه به کسی نده😭

از دانش اموزاییه که میتونه تا چند هفته با کسی صحبت نکنه اما اگر فقط یچیز کوچیک ازش بخوای صدش رو برات میذاره. یه مدت میگذره بعد خودت میبینی چقدر باهاش صمیمی شدی و انقدر باهات راحته که درباره ی رندوم ترین چیز ها ازت نظر میخواد
یکی از هنرمند ترین دانش اموزهای کلاسه

در چند روز اول مدرسه، شما شاید حتی متوجه حضورش نشید اما خوشبختانه حضور داره. دقیقا همون آدمیه که فکر میکنید قرار نیست هیچوقت باهاش ارتباط بگیرید ولی اخر سال چون دیگه نمیبینیدش میزنید زیر گریه

یک روز وارد کلاس میشی، روال نیستی چون که مطمئنی داری مریض میشی
اولین کسی که میاد سراغت ایشونه.
تا زمانی که حس بهتری پیدا نکنی پیگیرت میشه. بهتری؟ چیزی لازم نداری؟ میخوای اینو من جات بنویسم؟ کمک میخوای؟
وجود اینجور همکلاسی ها نعمته