جواب دادن راحته، من با ایشون هشت سال همکلاسی بودم
صبح زود میری توی کلاس میشینی، میبینی با یه قیافه ی دِد و چشمایی که زیرشون مثل بختت سیاهه میاد میشینه سرجاش و هیچی هم نمیگه، لعنتی اول صبحا هم خوشگله انیوی
+چیشده؟ چرا انقدر خسته ای؟
-مُرد.
+کی؟؟؟ کی مرد؟؟؟ چیشده؟؟
-‌‌*و وی درحال توضیح دادن یک لور طولانی از یک داستان عاقبت درحالی که دیشب یکیشون مرده و تا صبح گریه میکرده‌‌*
با همین حال هم فعالیتش در کلاس عالیه
(دلم برای همکلاسی بودنت تنگ شد..)

با ایشون هم چند سال همکلاسی بودم‌. کافیه فقط جفتش بشینی تا حتی بند کفشای معلم رو سوژه کنه. همش یه کاغذ و مداد دستشه سر کلاس یچیزی برات بنویسه و نشونت بده توام نتونی خندت رو کنترل کنی.

ایشون هم حواسش به درس هست، هم دفترش. هرچیزی که میبینه و هرچیزی که تصور میکنه رو توی دفترش ثبت میکنه و نقاشی میکشه. نقاشی هاش به قدری باحالن که گاهی اوقات همکلاسیا دفترشو قرض میگیرن تا فقط نگاهش کنن

شاید سر زنگ درس های دیگه ساکت ببینیدش، ولی فقط صبر کنید زنگ تاریخ بشه، جوری واسه جواب دادن و کنفرانس و توضیح و هرچیز دیگه ای داوطلب میشه که اصلا خودتون تعجب می‌کنید این حجم از اطلاعات و نالج از کجا اومده، یه اجوکیتد واقعی در مبحث تاریخه