خاویار هنوز هم به نوعی جالب‌تر از تخم‌مرغ به نظر می‌رسد.
سپس، ما چیزها را مشهور می‌خواهیم. در یک آزمایش جذاب، یک ویولونیست معروف یک بار لباس‌های ژنده پوشید و در یک گوشهٔ خیابان نواخت و تا حد زیادی نادیده گرفته شد، در حالی که مردم برای شنیدن همان مرد که همان قطعه‌ها را می‌نواخت، به بهترین سالن‌های کنسرت جهان هجوم می‌آوردند.
و در نهایت، ما چیزها را در مقیاس بزرگ می‌خواهیم. ما بیشتر بر روی طرح‌های بزرگ متمرکز هستیم که امیدواریم لذت‌های بزرگ به ارمغان بیاورند – ازدواج، شغل، سفر، خانهٔ جدید گرفتن.
این رویکردها کاملاً اشتباه نیستند، اما ناخواسته یک سوگیری زیان‌بار علیه چیزهای ارزان، به‌راحتی در دسترس، عادی، آشنا و کوچک‌مقیاس ایجاد می‌کنند. در نتیجه، اگر کسی بگوید با جت شخصی به یک جزیرهٔ کارائیب سفر کرده، ما به‌طور خودکار فرض می‌کنیم که او وقت بهتری نسبت به کسی داشته که با دوچرخه به پارک محلی رفته است. تصور می‌کنیم که بازدید از گالری اوفیتزی در فلورانس همیشه بهتر از خواندن یک رمان جیبی در حیاط خلوت است. شام رستورانی که در آن لابستر ترمیدور سرو می‌شود، بسیار چشمگیرتر از شامی با ساندویچ پنیر در خانه به نظر می‌رسد. برجسته‌ترین بخش یک آخر هفته به نظر می‌رسد که احتمالاً یک کلاس گلایدرسواری است، نه چند دقیقه نگاه کردن به آسمان ابری. عجیب به نظر می‌رسد که پیشنهاد کنیم یک گلدان ساده از زنبق دره (ارزان‌ترین گل در بسیاری از گل‌فروشی‌ها) ممکن است رضایت بیشتری نسبت به یک نقاشی اصل از ون گوگ به ما بدهد.
و با این حال، جنبهٔ متناقض و دلگرم‌کنندهٔ لذت این است که چقدر غیرقابل‌پیش‌بینی می‌تواند باشد. تعطیلات مجلل همیشه ۱۰۰٪ لذت‌بخش نیستند. لذت بردن ما از آنها به‌طور قابل‌توجهی در برابر ناراحتی‌های عاطفی و حال‌های بدِ اتفاقی آسیب‌پذیر است. یک دعوا که با یک اختلاف کوچک شروع می‌شود می‌تواند تمام مزایای یک استراحتگاه پنج‌ستاره را نابود کند. لذت‌های واقعی اغلب بی‌اهمیت به نظر می‌رسند – خوردن یک انجیر، حمام کردن، در تاریکی در رختخواب نجوا کردن، با یک پدربزرگ یا مادربزرگ حرف زدن، یا مرور عکس‌های قدیمی از دوران کودکی‌تان – و با این حال این لذت‌های کوچک‌مقیاس می‌توانند به هیچ وجه کوچک نباشند. اگر واقعاً از فرصت استفاده کنیم و کاملاً از آنها لذت ببریم، این نوع فعالیت‌ها ممکن است از تأثیرگذارترین و رضایت‌بخش‌ترین کارهایی باشند که می‌توانیم داشته باشیم.
در واقع، این موضوع واقعاً دربارهٔ این نیست که لذت‌های کوچک چقدر به ما پیشنهاد دارند. بلکه دربارهٔ این است که چه تعداد چیز خوب در زندگی وجود دارد که ما به‌ناحقت نادیده می‌گیریم. ما نمی‌توانیم صبر کنیم تا هر چیز دوست‌داشتنی و جذابی قبل از اینکه به خودمان اجازه دهیم خوشحال شویم، توسط دیگران تأیید شود. ما باید در مورد آنچه که واقعاً برایمان مهم است، از غریزهٔ خودمان پیروی کنیم.

این آرت یا این آرت رو فوروارد کنید، یه اثر هنری مشخص کنید بذارم✨

(برای حداقل بیست نفر یه آهنگ هم میدم)

«امــــــی دارکــل: تـــــــــــــمریــن»