«تــــــــمریــن ســایــــه: شخصیت سازی»

«تــــــــمریــن ســایــــه: شخصیت سازی۲»

«تــــــــمریــن ســایــــه: شخصیت سازی۳»

Nowadays we're surrounded by some powerful ideas about the sort of things that will make us happy The first of these is that we tend to think that really to deliver satisfaction, the pleasures we should aim for need to be rare. We've become Suspicious of the ordinary, which we assume is mediocre, dull, and uninspiring, and likewise we assume that things that are unique, hard to find, exotic, or unfamiliar are naturally going to give us more pleasure
Then, we want things to be expensive. If something is expensive, we value it more, whereas if something is cheap or free, it's a little harder to appreciate. The pineapple, for instance, dropped off a lot of people's wish list of fruit when its price fell from exorbitant (they used to cost the equivalent of hundreds of dollars) to unremarkable Caviar continues to sound somehow more interesting than eggs.
Then, we want things to be famous. In a fascinating experiment, a well-known violinist once donned scruffy clothes and performed at a street corner and was largely ignored, though people would flock to the world's greatest concert halls to hear just the same man play just the same pieces.
Lastly, we want things to be large scale. We're mostly focused on big schemes that we hope will deliver big kinds of enjoyment marriage, career, travel, getting a new house
These approaches aren't entirely wrong, but they unintentionally create an unhelpful bias against the cheap, the easily available, the ordinary, the familiar, and the small-scale As a result, if someone says they've been on a trip to a Caribbean island by private jet, we automatically assume they had a better time than someone who went to the local park by bike. We imagine that visiting the Uffızı Gallery in Florence is always going to be nicer than reading a paperback novel in the backyard A restaurant dinner at which Lobster Thermidor is served sounds a good deal more impressive than a supper of a cheese sandwich at home. The highlight of a weekend seems more likely to be a hang-gliding lesson, rather than a few minutes spent looking at the cloudy sky It feels odd to suggest that a modest vase of lily of the valley (the cheapest flower at many florists) might give us more satisfaction than a Van Gogh original.
And yet the paradoxical and cheering aspect of pleasure is how unpredictable it can prove to be Fancy vacations are not always 100% pleasurable. Our enjoyment of them is remarkably vulnerable to emotional trouble and casual bad moods. A fight that began with a small disagreement can end up destroying every benefit of a five-star resort. Real pleasures often seem insignificant-eating a fig, taking a bath, whispering in bed in the dark, talking to a grandparent, or scanning through old photos of when you were a child-and yet these small-scale pleasures can be anything but small. If we actually take the opportunity to enjoy them fully, these sort of activities may be among the most moving and satisfying we can have.
Fundamentally, this isn't really about how much small pleasures have to offer us. It's about how many good things there are in life that we unfairly neglect. We can't wait for everything that's lovely and charming to be approved by others before we allow ourselves to be delighted. We need to follow our own instincts about what is really important to us

امروزه ما توسط ایده‌های قدرتمندی احاطه شده‌ایم دربارهٔ چیزهایی که فکر می‌کنیم ما را خوشحال می‌کنند. اولینِ این ایده‌ها این است که معمولاً فکر می‌کنیم برای اینکه واقعاً لذت‌بخش باشند، لذت‌هایی که باید هدف بگیریم باید نادر باشند. ما نسبت به چیزهای عادی بدبین شده‌ایم و فرض می‌کنیم که متوسط، کسل‌کننده و بی‌الهام هستند، و به همین ترتیب فرض می‌کنیم که چیزهای منحصربه‌فرد، کمیاب، عجیب‌وغریب یا ناآشنا به‌طور طبیعی لذت بیشتری به ما می‌دهند.
سپس، ما چیزها را گران‌قیمت می‌خواهیم. اگر چیزی گران باشد، بیشتر به آن ارزش می‌دهیم، در حالی که اگر چیزی ارزان یا رایگان باشد، قدرش را دانستن کمی سخت‌تر می‌شود. برای مثال، آناناس وقتی قیمتش از نجومی (قبلاً به اندازهٔ چندصد دلار قیمت داشت) به معمولی کاهش یافت، از لیست میوه‌های موردعلاقهٔ خیلی‌ها حذف شد.

خاویار هنوز هم به نوعی جالب‌تر از تخم‌مرغ به نظر می‌رسد.
سپس، ما چیزها را مشهور می‌خواهیم. در یک آزمایش جذاب، یک ویولونیست معروف یک بار لباس‌های ژنده پوشید و در یک گوشهٔ خیابان نواخت و تا حد زیادی نادیده گرفته شد، در حالی که مردم برای شنیدن همان مرد که همان قطعه‌ها را می‌نواخت، به بهترین سالن‌های کنسرت جهان هجوم می‌آوردند.
و در نهایت، ما چیزها را در مقیاس بزرگ می‌خواهیم. ما بیشتر بر روی طرح‌های بزرگ متمرکز هستیم که امیدواریم لذت‌های بزرگ به ارمغان بیاورند – ازدواج، شغل، سفر، خانهٔ جدید گرفتن.
این رویکردها کاملاً اشتباه نیستند، اما ناخواسته یک سوگیری زیان‌بار علیه چیزهای ارزان، به‌راحتی در دسترس، عادی، آشنا و کوچک‌مقیاس ایجاد می‌کنند. در نتیجه، اگر کسی بگوید با جت شخصی به یک جزیرهٔ کارائیب سفر کرده، ما به‌طور خودکار فرض می‌کنیم که او وقت بهتری نسبت به کسی داشته که با دوچرخه به پارک محلی رفته است. تصور می‌کنیم که بازدید از گالری اوفیتزی در فلورانس همیشه بهتر از خواندن یک رمان جیبی در حیاط خلوت است. شام رستورانی که در آن لابستر ترمیدور سرو می‌شود، بسیار چشمگیرتر از شامی با ساندویچ پنیر در خانه به نظر می‌رسد. برجسته‌ترین بخش یک آخر هفته به نظر می‌رسد که احتمالاً یک کلاس گلایدرسواری است، نه چند دقیقه نگاه کردن به آسمان ابری. عجیب به نظر می‌رسد که پیشنهاد کنیم یک گلدان ساده از زنبق دره (ارزان‌ترین گل در بسیاری از گل‌فروشی‌ها) ممکن است رضایت بیشتری نسبت به یک نقاشی اصل از ون گوگ به ما بدهد.
و با این حال، جنبهٔ متناقض و دلگرم‌کنندهٔ لذت این است که چقدر غیرقابل‌پیش‌بینی می‌تواند باشد. تعطیلات مجلل همیشه ۱۰۰٪ لذت‌بخش نیستند. لذت بردن ما از آنها به‌طور قابل‌توجهی در برابر ناراحتی‌های عاطفی و حال‌های بدِ اتفاقی آسیب‌پذیر است. یک دعوا که با یک اختلاف کوچک شروع می‌شود می‌تواند تمام مزایای یک استراحتگاه پنج‌ستاره را نابود کند. لذت‌های واقعی اغلب بی‌اهمیت به نظر می‌رسند – خوردن یک انجیر، حمام کردن، در تاریکی در رختخواب نجوا کردن، با یک پدربزرگ یا مادربزرگ حرف زدن، یا مرور عکس‌های قدیمی از دوران کودکی‌تان – و با این حال این لذت‌های کوچک‌مقیاس می‌توانند به هیچ وجه کوچک نباشند. اگر واقعاً از فرصت استفاده کنیم و کاملاً از آنها لذت ببریم، این نوع فعالیت‌ها ممکن است از تأثیرگذارترین و رضایت‌بخش‌ترین کارهایی باشند که می‌توانیم داشته باشیم.
در واقع، این موضوع واقعاً دربارهٔ این نیست که لذت‌های کوچک چقدر به ما پیشنهاد دارند. بلکه دربارهٔ این است که چه تعداد چیز خوب در زندگی وجود دارد که ما به‌ناحقت نادیده می‌گیریم. ما نمی‌توانیم صبر کنیم تا هر چیز دوست‌داشتنی و جذابی قبل از اینکه به خودمان اجازه دهیم خوشحال شویم، توسط دیگران تأیید شود. ما باید در مورد آنچه که واقعاً برایمان مهم است، از غریزهٔ خودمان پیروی کنیم.

این آرت یا این آرت رو فوروارد کنید، یه اثر هنری مشخص کنید بذارم✨

(برای حداقل بیست نفر یه آهنگ هم میدم)