تو قرار شد بیایی به مزار من پس از مرگ،
قدمت به دیده اما، به خدا اگر بیایی...

#فاضل_نظری

دیدار یار غایب، دانی چه ذوق دارد؟

خُدودک، أطَیِبُ مِن طَبخ أمی...

مرا تو راحت جانی و من تورا نگران،
گناه کیست؟ که من با توام، تو با دگران،

اگر بهشت بهایش تورا نداشتن است،
جهنم است بهشتی که نیستی تو در آن...

#فاضل_نظری

خموشی، پرده داری میکند عیب سخنگو را،
که الکن را، زبان هرگز به ناگفتن نمیگیرد...

آن را که غمی باشد و گفتن نتواند،
شب تا به سحر نالد و خفتن نتواند،

از ما بشنو قصّه ما ورنه چه حاصل،
پیغام که باد آرد و گفتن نتواند،

بی بوی وصالت نگشاید دل تنگم،
بی باد صبا غنچه شکفتن نتواند،

از اشک زدم آب همه کوی تو تا باد،
خاشاک سر کوی تو رُفتن نتواند...

#جلال_عضد

وحشتِ تنهایی از هم‌صحبتِ بد خوش‌ترست،
سر به صحرا مینهم چون عاقلی پیدا شود،
.
تخم در هر شوره‌زاری ریختن بی‌حاصل است،
صبر دارم تا زمین قابلی پیدا شود،
.

گوهر خود را مزن صائب به سنگ ناقصان،
باش تا جوهرشناس کاملی پیدا شود...

#صائب

گویند : برو ز پیش جورش،
من میروم او نمیگذارد...

سعدی چو جورش میبری، نزدیک او دیگر مرو،
ای بی بصر، من می روم؟ او میکشد قلاب را...

لاله رخا، سمن برا، سرو روان کیستی؟
سنگ دلا، ستم گرا، آفت جان کیستی؟

تیر قدی، کمان کشی، زهره رخی و مهوشی،
جانت فدا که بس خوشی، جان و جهان کیستی؟

از گل سرخ رُسته ای، نرگس دسته بسته ای،
نرخ شکر شکسته ای، پسته دهان کیستی؟

ای تو به دلبری سمر، شیفته رخت قمر،
بسته به کوه بر کمر، موی میان کیستی...

دام‌نهاده می‌روی، مست ز باده می‌روی،
مشت‌گشاده می‌روی، سخت‌کمانِ کیستی؟

شهد و شکر، لبانِ تو، جمله جهان، از آنِ تو،
در عجبم به جانِ تو، تا خود از آنِ کیستی...


#خاقانی

سمر یعنی افسانه مشهور...

بر بخار پنجره یک شب نوشتی: عاشقم،
خون شد انگشتم بر آجر حک کنم: ما بیشتر...

دیگر نه برم دل، نه کسی دل بسپارم،
من مهره بازنده این کهنه قمارم...

رفته هنوزم نفسم جا نیامده است،
عشق کنار وصل به ماها نیامده است،

معشوق آنچنان که تویی دیده روزگار،
عاشق چو من هنوز به دنیا نیامده است...

#حامد_عسکری

هیچ می‌گویی اسیری داشتم حالش چه شد؟
خستهٔ من نیم جانی داشت احوالش چه شد؟

هیچ می‌پرسی که مرغی کز دیاری گاه گاه،
می‌رسید و نامه‌ای می‌بود بربالش چه شد؟

#محتشم_کاشانی