نون و پنیر و انبه ریدم تو صبح شنبه.

مودم اینطوریه که دلم میخواد با بقیه حرف بزنم ولی تا میخام حرف بزنم متوجه میشم که حوصله کسی و ندارم و به تنهاییم پناه می‌برم.

امیدوارم دخترم ”چشماش“ به من بره نه ”احساسش“.

اگه من اول پیام ندم:

امشب حال روحیم مثل آهنگ قتل عمد دورچیه

نمیتونم بزارمت کنار
سخت ترین دراگ…

میرم چایی دم کنم. گور پدر خودت و نوتیفی که ازت ندارم.

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

دادی بگا بد منو…

Her ne kadar herşeyi kabullensem de, bazı olamamışlıklar için hep içimde bir hüzün kalacak.

از شریک شدن آدمایِ مورد علاقم با بقیه واقعاً متنفرم.