هیچ‌چیز آرامم نمی‌کند؛
نه سیگار، نه قهوه، نه موسیقی و نه حتی خواب.
دلم می‌خواهد خودم را از پنجره به بیرون پرت کنم.
نه سیگار، نه قهوه، نه موسیقی و نه حتی خواب.
دلم می‌خواهد خودم را از پنجره به بیرون پرت کنم.
تو چه دانی که پسِ هر نگه ساده‌ی من؛ چه
جنونی، چه نیازی، چه غمی‌ست؟ تا جنون
فاصله‌ای نیست از اینجا که منم.
جنونی، چه نیازی، چه غمی‌ست؟ تا جنون
فاصله‌ای نیست از اینجا که منم.
مهدی اخوان ثالث