نمی‌خواستم امشب گریه کنم.

یادم اومد این اینجا نیست ناراحت شدم یهو.

امسال می‌خوام new year new friends باشه.

یه حس غریبیه تا صبح بیدار موندن. یهو بیرون از خونه دیگه تاریک نیست، یهو چشمات خسته‌ام ولی خوابت نمی‌بره، یهو دیگه هیچ انرژی‌ای تو وجودت نمونده. انگار وسط ناکجاآبادم. انگار یه مشت لات بی‌سروپا تا می‌خوردم زدنم و انداختنم این گوشه. سیگارشونم حتی رو صورتم خاموش کردن. وقتی تا این موقع بیدارم انگار تو کثافت غرقم. وقتی ساعت ۱۲ عه این حسو ندارم نه. ۲ نه. ۴ نه. یهو می‌بینم ۶ عه. یهو می‌بینم هوا روشنه. قشنگ لاتای بی‌سروپا رو می‌بینم ته مغزم که دارن نزدیک می‌شن. سیگاراشونم تازه روشن کردن.

میخوام جیغ بکشم

بیا جیغ بکشیم با هم

جیغ جیغ

جیغای تموم‌نشدنی

یک ماهه می‌خوام از ایشون عکس بگیرم با نیستن یا همیشه دورشون یکی وایساده. این دفعه هم همین عکسو گرفتم پا شد رفت. حتی دقت کنین تو عکس سمت راست پاهاش مشخصه که در حال بلند شدنه.

جواب در خود سوال نهفته‌ است.

یک حالت دردی داره می‌چرخه تو تنم که با هر نفسم یه جاش تیر می‌کشه.

یک چیزی که در مورد خودم خیلی دوست دارم و سعی می‌کنم حتی بیشتر هم کنم این موضوع رو در خودم اینه که آدم‌ها رو صفر و صدی نمی‌بینم و احترام و علاقه‌ای که به آدما دارم نسبت به جایگاهی نیست که در زندگی من دارن، بیشتر نسبت به جایگاهیه که توی قلب من دارن.

یارو داره روضه می‌خونه می‌گه هر کی نمی‌تونه گریه کنه، گوشاشو بگیره.

ینی چی مسخزهسممسم