آقا این دقیقا ریکپ ۱۴۰۳ عه
ولی به صورت تیتروار هم می‌گم که درکش آسون‌تر باشه
فروردین اردیبهشت خرداد و تیر با همزمان با این که بهترین خاطرات زندگیمو ساخت ولی یه روزاییش بدترین حال عمرمو داشتم
مرداد تو یه آتیش‌سوزی بودم که رسما فکر کردم زندگیم قراره اینجوری تموم شه ولی با اینکه زنده موندم PTSD دهنمو گایید
شهریور باز خاطرات خوب واسم اتفاق افتاد و خیلی عمل‌گرا بودم
مهر و روزای اول آبان آخرین روزایی بود که یه نوری هنوز تو قلبم داشت سوسو می‌زد.
از آخرای آبان به بعد دیگه نفهمیدم چی شد
گذشت. دانشگاه به بهترین شکل با دوستام داشت سپری می‌شد و حالی که داشتم با دوستام جوری بود که باید همیشه می‌بود انگار تازه با هم رفیق شده بودیم.
ولی از درون خالی‌ترین بودم
رسید به بهمن و این تولدم یکی از بدترین حالتی زندگیمو داشتم.
کل بهمن و اسفند پر از دلتنگی‌ و فکر و کمبود و ناکافی بودن گذشت ولی رد شد.
اون حسا هم رد شد و حس آزادی پیدا کردم هفته‌ی آخر اسفند.
و الان امیدوارم. خیلی امیدوارم به سال جدید چون که از اونجایی که خرافاتی هستم در این مورد و سال جدید قراره سال مار باشه(خودمم سال مارم).
هر ۱۲ سال این اتفاق می‌افته و خب این ۲۴ امین سال از زندگی من‌ می‌شه و تا اونجایی که یادم میاد ۱۲ سالگی خوبی هم داشتم
و یه حسی بهم می‌گه اتفاقایی می‌افته که فکرشونو نمی‌کنم و انتظارشو ندارم و امیدوارم خوب باشه. فقط خداکنه این انتظارم دهنمو صاف نکنه.

بوس به توت‌فرنگیا.

خاله‌ی من هر هفته با پستای خواهرزاده‌‌تاپیک میاد سراغم

ما برای این دوستمون مولکول‌به‌مولکول از دیوار مذکور کم و با خوبی‌هاش بهش رج‌به‌رج آجر اضافه کردیم، ولی باز هم ریخت رو سرمون. می‌دونی؟ خشت اولو معمار عزیز کج گذاشته بود.

خب یه عکس ساده برای اولین و آخرین کتاب ۱۴۰۳.
امسال به هیچ‌وجه نتونستم خوب کتاب بخونم ولی حداقل با یه کتاب خوب سالو تموم کردم و بعدشم می‌ریم واسه سال حدید و کتابای جدید.
یه ریویو کوچیک ازش می‌دم
باید بگم واقعا خوشحالم که هیچ ایده‌ای نداشتم از موضوع داستان و رفتم جلو و با هر موقعیت سورپرایز شدم. خیلی خوشحالم که اولاش که هایپ نبودم رو برای خودم برنامه چیدم تا برسم به پیک داستان. و واقعا از نحوه‌ای که داستان تموم شد به شدت خوشحالم ولی منو تا مرز اشک ریختن پیش برد. خلاصه که یه جاهایی مغزم کاملا مثل تصویر روی جلد شد از بس که همه‌چی پیچید توی هم ولی تهش همه‌چی صاف و شفاف شد. اگر بخوام تشبیه کنم داستانو در کل یه جورایی می‌تونن شبیه به دارک باشه ولی نه آنچنان بازم.
خلاصه دمت گرم آقای کراوچ. ۹ از ۱۰

می‌دونی خیلی بستگی داره که کی باشه تو زندگیم و اون کاری که کرده رو خودم بهش گفتم نکن قبلش و گند بالا میاری یا نه
اگر نگفته باشم توی هر دو حالت تقریبا اهمیتی نداره اینکه زندگیمو تحت تاثیر داده و این اون قسمت به شدت تاکسیک من تو عاشق بودنه که از نظر خودم اصن معنی عشق همینه ولی حالا وات عور
آره داشتم می‌گفتم اگر واقعا خیلی دوسش داشته باشم اهمیتی نداره برام کاری که کرده و انقدی دوسش دارم که سعی کنم آرومش کنم و سعی کنم از اون حالت درش بیارم و مث همیشه امید واهی بدم که همه‌چی درست می‌شه
ولی اگه گفته باشم قبلش اعصابم خورد می‌شه چون معمولا تو زندگیم آدما(از خانواده و پارتنر و دوست و آشنا بگیر تا غریبه) به حرفم گوش ندادن و ۹۰ درصد اوقات به حرف من رسیدن و دیگه خستم از این موضوع و اول احتمالا بهش بپرم که خب من که گفته بودم چرا تهش اون کارو کردی ولی می‌دونی مغز من هر چقدم یه تایمایی دیوونه بشه زورش به قلب من نمی‌رسه(قبلا رسیده) و قطعا من بازم جوری برخورد می‌کنم که فقط اونی که دوسش دارم آروم باشه و حالش خوب باشه.

دیشب نذاشته بودم.

این کاریه که تماشای «مقصد‌نهایی» با یه نسل کرده.
@Sermoviechannel

سالها PTSD رو تو این ویدیو دیدم
سالها کابوس
سالها ترس از هرگونه کامیون و چوب.
همین الان کل اون سکانس پلی شد برام

توی ۴۰۳ جا می‌ذارمت.

بشینیم تخم‌مرغ رنگ کنیم اصن.

این مارم کشیدم واسه سال جدید🐍

بیشتر از هرچیزی، دوست دارم امسال زندگی کنم. تا وقتی این حکومت پابرجاست، آینده‌ای وجود نداره. من نمی‌خوام بیشتر از این برای موفق بودن تلاش کنم. می‌خوام برای بودن تلاش بکنم. می‌خوام پول دربیارم و خرج کنم. می‌خوام روو مرز راه رفتنم رو قوی تر بکنم، نه اینکه سعی کنم خودم رو از مرز بیرون بیارم. نمی‌خوام از خوشحالی بال دربیارم، می‌خوام غصه ها رو کمتر کنم. نمی‌خوام یه رابطه‌ی معرکه داشته باشم، می‌خوام با قسمت‌های خوب رابطه‌ی بدم خوش باشم. می‌خوام توو جمعیت کر باشم، توو تنهایی بشنوم. نمی‌خوام قله‌ای رو فتح کنم، می‌خوام فقط یک پله جلو برم. نمی‌خوام چیزی رو بهتر کنم، می‌خوام مثل ماهی از لای چیزایی که بهتر نمیشن لیز بخورم. می‌خوام اگه رفیقام غصه خوردن پیششون باشم، حتی اگه بدونم وقتی من غصه بخورم بودن اونا به کارم نمیاد. می‌خوام هرجا در بطری شراب باز شد، من پیکم رو جلو بگیرم. می‌خوام هرجا شادی و جشن شد، من شال و کلاه کنم. می‌خوام چیزی رو نگه ندارم. آدمی رو، حرفی رو، خنده‌ای رو، گریه‌ای رو، تیکه‌ی آخر پیتزایی رو، لباس قشنگی رو. می‌خوام دستامو قوی‌تر کنم، زندگی سنگینه. می‌خوام پاهامو محکم‌تر کنم، زندگی سربالاییه. دیگه نمی‌خوام لودر باشم. نمی‌خوام بیل و کلنگ باشم. می‌خوام مایع باشم. گربه باشم. توو هرچیزی جا بشم. از هرجایی رد بشم. خودم رو کش بدم. خودم رو جمع کنم. خودم رو ول کنم. دست از سر مسیر بردارم. نمی‌خوام دینامیت باشم. می‌خوام چند تا ترقه‌ی کوچیک باشم. نمی‌خوام خورشید باشم. می‌خوام یه شمع کوچولو باشم. دینامیت محاله منفجر نشه ولی ترقه چرا. خورشید محاله که خاموش بشه ولی شمع چرا. می‌خوام خیلی ناکامل باشم. آدم باشم. از آدم بودن خوشم بیاد. از شب گریه کردن هم خوشم بیاد، همونقدر که از روز خندیدن خوشم میاد. از شکست خوشم بیاد، همونقدر که از شکست نخوردن خوشم میاد. کیف کنم که آدمم. کیف کنم که تجربه می‌کنم. احساس خوشی کنم. احساس تنفر کنم. احساس غم کنم. احساس کنم. من نمی‌خوام به هیچ جا برسم. می‌خوام توو مسیر بزنم بغل و دراز بکشم و نگاه کنم.

سال بعد بیشتر عکس خواهم گرفت از زندگی قطعا.

و توی این عید من قطعا گل لاله خواهم خرید. (راحت ترین دسترسی رو داره نسبت به بقیه‌ی چیزایی که می‌خوام)

و همه‌جا چه تو مغزم چه روی کاغذ اولین و مهم‌ترین تصمیم و هدفم برای سال جدید self care و اهمیت دادن بیشتر به خودمه.

اینم بهترین عکس ۴۰۳.