شاید باید عادت کنم که زندگی همینه. شاید باید قبول کنم که زندگی من هر چقدر هم که بقیه بخوان نشون بدن قشنگه ولی زشتیاش خِر آدمو می‌گیره. باید بپذیرم که من واسه زندگی عادی ساخته نشدم. من واسه عشق دریافت‌کردن ساخته نشدم. من واسه کافی بودن ساخته نشدم. من واسه بهترین بودن ساخته نشدم. من ساخته شدم که خودمو از وسط بدبیاریم جمع کنم و بندازم تو یه بدبیاری دیگه. عادت دارم از چاله در بیام و بیفتم تو چاه. ساخته شدم برای اینکه تصمیم اشتباه بگیرم و تصمیم‌های اشتباهم بعدها دست بذارن رو شونه‌م و بگن یادته؟
به جایی رسیدم که می‌ترسم تصمیم بگیرم چون می‌ترسم اشتباه باشه. می‌ترسم از جلو رفتن چون می‌دونم قراره بیفتم. می‌ترسم از ادامه دادن چون یه جایی با مغز قراره بخورم زمین.
به تموم شدن هم فکر کردم ولی به پسربچه‌ای فکر می‌کنم که لبخندش از این سر تا آن سر صورتش کشیده می‌شد و غصه می‌خورم. یادمه می‌نوشتم که "کاری می‌کنم که همه منو دوست داشته باشن" همیشه ته خواسته‌ام همین بود. هنوزم هست.
ولی هیچوقت نرسیدم بهش. احتمالا هیچوقت هم نرسم. البته دیگه دلمم نمی‌خواد برسم.
شاید واقعا باید عادت کنم که زندگی همینه.