یادم اومد که از خوابایی که تو زندگیم دیدم می‌تونم فصل به فصل سریال فانتزی درارن.

رفتم بعد از مدت‌ها کالاف بازی کنم و امقد دستم وسطش خواب رفت که اعصابم خورد شد
دست راستم همش خواب می‌ره و نمی‌تونم گوشیمو بگیرم تو دستم
پیر شدم حاج آقا.

اولیش و بزرگترینش احساس ناکافی بودنه که دهنمو گاییده. می‌دونم از کجا اومده می‌دونم چی شد که اینجوری شد ولی نمی‌تونم با مغزم مذاکره کنم در مورد این موضوع و هرچی می‌شه فقط بیشتر می‌زنه تو سرم که تو هیچ‌وقت کافی نخواهی بود و تقریبا ۹۹ درصد اوقاتم باهاش موافقم
دومیش اینه که من خیلی افکار پوچ‌گونه و بیهوده‌ای دارم یعنی حس می‌کنم پوچ و بیهوده هستم که هر چندوقت یه بار سراغم میان و منو مورد عنایت قرار می‌دن همش حس می‌کنم خب تو داری هدر می‌دی همه‌چیو تو هیچی نیستی و به هیچ دردی نمی‌خوری و واقعا هدفت از اکسیژنی که مصرف می‌کنی چیه که خب خودتون خیلی دیدین احتمالا از من در این چنل.
سومین چیز اگه بخوام بگم می‌شه این فکر که همش عقبم و همه دارن از من جلو می‌زنن همه دارن یه کاری می‌کنم و من نشستم. شاید شبیه دومی باشه ولی یه کوچولو متفاوته

قاعدتا این ساعت برای خوابیدن خوب نیست.

بعد یه ساعته بیدارم

ساعت خواب، اندازه‌ی خواب همه‌چی پرفکته.

به شدت دلم می‌خواد شروع کنم سازمان رو بخونم ولی هنوز بازگشت تموم نشده پس زهی خیال باطل.

انگار نیمه ای از من نیستوووووو
نیمه ای از من نیستتتتت
انگار درمون دردم نیستوووووو
نیمه از من نیستتتتتتتت

بخدا که