قدم‌هایش را دوتا یکی می‌کرد
سرما جان را از پای بی‌رمقش گرفته بود و دیگر نایی برای ادامه‌ دادن نمانده بود.
خسته شد؛ آنقدر رفت و نرسید، آنقدر تلاش کرد و نشد، آنقدر ساخت و نابود شد که دیگر وا داد.
قدمی آهسته برداشت و نیمکت چوبی سفیدپوش را در آغوش گرفت.
نشست. بخار نفس‌هایش جلوی دیدش را بعد از هر بازدم تار می‌کرد.
پاهایش سنگین شده بود و هر لحظه وزن بیشتری روی زمین زیرپایش فشرده می‌شد.
نشسته بود و دیگر نمی‌توانست بلند شود. او فقط مقداری استراحت نیاز داشت قرار نبود سفر او نیمه‌تمام بماند.
اما ماند.
رد قدم‌هایش کم کم با برف تازه‌ای پوشانده شد گویی هیچ زمانی از آن مسیر گذر نکرده بود
خودش نیز آرام زیر انبوهی از برف‌ی که روی سرش می‌ریخت مدفون شد.
او تمام شد بدون اینکه حتی خودش بفهمد
و گویی از صفحه‌ی روزگار پاک شد و دیگر حتی کسی یاد او نیفتاد.
همینقدر تنها.
همینقدر بی‌کس.