دارم به این نتیجه می‌رسم که هیچکدوم از سریالایی که می‌بینم قرار نیست پایان خوبی داشته باشن
اینم از اسکوئیدگیم.

خب دیگه
زندگیمون که اینه
حداقل سریال پایان خوبی داشته باشه.

منظورم از پایان خوب این نیست که گل و بلبل بشه همه‌چیا
نه اصن افتضاح تموم می‌شن
از نظر داستانی بد تموم می‌شن
نه اینکه ناراحت‌کننده باشن
بدن.

دلم می‌خواد برم باشگاه
ولی برام یه چیز تازه محسوب می‌شه و کلا با شروع همیشه یکم مشکل داشتم و سختمه

واقعا اخت گرفتم با tame impala دیگه
موزیکاش قشنگ با مغزم بازی می‌کنن منو به شور و شوق میارن

می‌خوام the bear دانلود کنم بات عزیزم نداره فصل ۴ رو

-

بچه‌ها موزیکای بیشتر تو چنل پلی‌لیستمون می‌ذارم
اونجا هم دوست داشتین بیاین✨✋🏼
https://t.me/Fridayeveningsplays

خوشحال می‌شم گوش کنید:)

برای کسایی که نمی‌دونن، خودم خوندم.

تو هنوز شروع نکردی چون می‌ترسی بفهمی که خاص نیستی. برای همین، به جای اینکه تبدیل بشی، پتانسیل‌ات رو رمانتیک جلوه می‌دی، چون موندن توی ناحیه‌ی امن راحت‌تره. تو در تصور اینکه چه کسی ممکنه باشی باقی می‌مونی، چون تبدیل شدن به اون فرد، یعنی باید از کسی که همیشه بودی دل بکنی. اون چیزی که اسمش رو گذاشتی «اورثینک» درواقع اغلب بخشی از ایگوت هست که داره مرگ خودش رو به تاخیر می‌اندازه، همون ایگویی که توی پتانسیل امن باقی می‌مونه. بیش‌ از حد تحلیل کردن، آماده شدن نیست، ترسه. و هوش بدون حرکت، در واقع خودتخریبی هست که خودش رو به شکل خِرد نشون می‌ده. اما خرد واقعی اون چیزی نیست که می‌دونی، بلکه چیزیه که حاضری به خاطرش تبدیل بشی. هر چیزی که ازش فرار می‌کنی توی سکونت زندگی می‌کنه و هر چیزی که دنبالش هستی توی حرکتت. اون نسخه‌ای از خودت که آرزوش رو داری، از طریق فکر کردن نمیاد از راه تسلیم شدن به چیزی که واقعاً هستی، می‌رسه.