واقعا بغل دردمو‌ دوا نمی‌کنه.
هیچی دردمو دوا نمی‌کنه
حس می‌کنم دنیا می‌خواست کیرم کنه
انقد همیشه می‌گفتم پول اگه داشته باشم خوشحالم که الان به جایی رسوند منو که پول ذره‌ای منو خوشحال نمی‌کنه.

امروز می‌خواستم برم واسه خودم گل بگیرم
دلم واسه خودم سوخت که تا حالا گل نگرفتم
ولی هیچوقت گله هم نکردم از کسی که چرا این کارو برام نکرده:)
دارم از دست می‌رم.

هر چقد دیروز حالم خوب بود از دیشب تا الان حالم واقعا بدترینه.

بسه دیگه ها؟
همش بیام اینجا حال بدمو بگم که چی

آخه می‌دونی مشکل من چیه
همش حس می‌کنم من لیاقت حال خوب ندارم
فقط کافیه یه لحظه بخندم یه لحظه لبخند بیاد رو لبم همه‌ی چیزای بد میاد تو ذهنم و می‌گه چرا خوشحالی، مگه یادت رفته؟:)

چرا من نه؟

کاش یه گربه داشتم.

این پیامو تو چنلتون فوروارد کنید تا ببینم با توجه به وایب خودتونو چنلتون چه کاسه ماسه‌ای هستید.
( اگر ندارید و میشناسمتون همین زیر پیام بدید. پرایوت‌ها به ناشناس بفرستن. )

بی‌نهایت دلم می‌خواد برم باشگاه
آقا عرفان تموم کن اون لامصبو بیا بریم باشگاه بخدا.

آدما خیلی راحت در مورد مووآن صحبت می‌کنن
آره نو کانتکت باش فک کن اون آدم مرده
داداش چرا فکر کردی به این آسونیه؟
البته که می‌بینم به این آسونیه
خودمم همینجوری فراموش شدم
بیشتر این چیزا به این باور منو می‌رسونه که هیشکی واقعا اندازه‌ی من نمی‌تونه عاشق باشه.
و تهش کی اهمیت می‌ده به این موضوع؟ هیچکس
خودمم که زجر می‌کشم.

دقیقا همینم
همینقدر در زجر
پوسته‌ی بیرونیمو شکافتم ولی هنوز درونمم.

داشتم رو کاغذ خودمو خالی می‌کنم و یه چیزی نوشتم که نظرم تغییر کرد از اون موقعی که اینو گفتم
"هر حس خوبی داشتم تو زندگیم حقم بوده و من اتفاقا لیاقت حال خوبو دارم. این آدم داره این آدمی که واسه کسایی براش ارزش دارن همه‌چیشو گذاشت و از خودش زد ولی به خودش نرسید حقشو داره."

اخلاقای عجیب و جالبی دارم
مثلا همیشه دلم می‌خواد که خونه داشته باشم بعد رفیقامو دعوت کنم بعد براشون غذا بپزم و بشینیم هنگ‌اوت کنیم خوش بگذره.

یکی دیگه از اخلاقای عجیبم اینه که ساعت ۴ صبح میام از اخلاقای عجیبم صحبت می‌کنم.

من حتی نمی‌دونم که این اخلاق حساب می‌شه یا نه.