ببین این سوال خیلی کلیشه‌ای و از این سوالاییه که کل زندگیم هم پرسیده شده ازم هم پرسیدم از این و اون و در طول زندگیم جواب‌های متفاوتی داشته
همیشه در کودکی و نوجوانی می‌گفتم که قطعا کسی که دوستم داره
بعد یه جای زندگیت عاشق می‌شی و می‌بین نه حاج آقا قطعا کسی که دوسش داری. اصن قابل مقایسه نیست تو وقتی یکی رو دوست داری با کسی که دوستت داره
اگه یکی دوستت داشته باشه و تو دوسش نداشته باشی اصن هیچ حس خوبی نداره
الان هنوزم تقریبا می‌گم کسی که دوسش دارم با اینکه دلم می‌خواد به اندازه‌ی کافی دوست داشته بشم ولی نمی‌خوام خودم اون آدم عاشقه نباشم.

خونی نی تو رگای این قلب خاکستری.

آلبوم آدم برفی تیجی رو کلا یادم رفته بود.

دیگه بس.

به نظر من اصن اشتباهه منطق بیاری تو رابطه. رابطه یک چیز عاشقانه‌ ست و باید با عشق جلو بره بلکه شما بیای رابطه رو یه چیزی برای پیشرفت در زندگی مثل یه معامله در نظر بگیری. اون موقع اره باید دنبال کسی باشی که فلان باشه خیلی منطقی به قضایا نگاه کنی.
ولی من آدم منطق نیستم من آدم عشق تو رابطه‌م.
و عشق وقتی دو طرفه باشه اصن نیاز به منطق نداره وقتی منطق با عشق به مشکل می‌خورن که یه نفر عاشق باشه و یه نفر نه. و هر جا تو یه رابطه به خودتون فکر کردین بدونید عاشق نیستین به همین سادگی.

دلم می‌خواد بیشتر از یه پیاده‌روی ساده ورزش کنم.

زیبایی یک سری از آدم‌ها زبونم رو بند میاره.

کی مثلا؟