آن برونته" شما را با چنان قدرتی به "اگنس گری" پیوند می دهد که نمی توانید آن را زمین بگذارید. قصه، با صداقت و جدیت شما را به خود جلب می کند. اگنس کامل نیست، او نقاط قوت و ضعف مخصوص به خود را دارد. او صادقانه زندگی خود را بدون هیچ گونه توجیهی در برابر خواننده هویدا می کند.این کیفیت در روایت باعث می شود خوانندگان اگنس را دوست داشته باشند؛ چرا که می توانند با او همدردی کنند. کاراکتر "اگنس گری" از شخصیتی هوشمندانه برخوردار است. اگنس گری کوچکترین دختر یک کشیش است. وقتی خانواده در شرایط سختی قرار می گیرد ، او اصرار دارد که به عنوان یک معلم سرخانه کار کند تا به خانواده اش کمک کند و به آن ها ثابت کند که دیگر بچه نیست. اما روح ایده آلیستی او در اولین موقعیتش نزد خانواده ی بلومفیلد و فرزندان لوس و خرابکارشان آزمایش می شود. پس از این او برای خانواده ی موری که به مراتب ثروتمندترند کار می کند ، جایی که دختر موذی خانواده تهدید می کند تنها نقطه روشن زندگی اگنس را به خطر بیاندازد: ادوارد وستون.

نیکولای استپانوویچ ، پرفسوری سرشناس، صاحب نشان ها و مدال های متعدد روسی و خارجی است که از بی خوابی و دوره های ضعف ویرانگر رنج می برد. او در مه تاریکی زندگی می کند. نیکولای سعی می کند دلایل کاهش سریع جسمی و روانی خود را در مواجهه با بیماری نامشخص و (طبق پیش فرض خودش) ، مرگ قریب الوقوع در طی شش ماه آینده تحلیل کند. او با دنیای اطرافش احساس بیگانگی می کند و قادر به برقراری ارتباط عاطفی با لیزا و کتیا (به ترتیب دختر و نامادری) اش نیست ، زیرا کاملا از هم گسیخته و از مشکلات خودش رنج می برد. این کتاب را آنتون چخوف در سال 1889 تحت تأثیر مرگ برادرش، نیکولای نوشته است. آن را به عنوان یکی از ماندگارترین آثار چخوف توصیف کرده اند: "یک مطالعه نافذ در ذهن یک استاد پزشکی مسن و در حال مرگ"

📓زیر تیغ ستاره جبار
✍🏻هدا مارگولیوس کووالی

رمان سمفونی پاستورال که نام خود را از سمفونی شماره شش بتهوون گرفته، دربارۀ کشیشی است که با وجود داشتن پنج بچه و خانه‌ای کوچک، سرپرستی دختری نابینا به اسم «ژرترود» را هم قبول می‌کند. این دختر، پیش از این، تحت سرپرستی یک پیرزن ناشنوا و فرسوده بود که کلمه‌ای با او حرف نمی‌زد و حالا پیرزن مرده و دخترک پس از مدت‌ها بی‌همزبانی،  پا به دنیای ناشناخته‌ای گذاشته که با آن بیگانه است. کشیش با مشورت با متخصص اعصاب و روانی به اسم «دکتر مارتن» می‌کوشد با کمک طبیعت، موسیقی و ذات انسانی، دختر را به زندگی بازگرداند.
تربیت و تعلیم ژرترود به کشیش انگیزه‌ای می‌دهد که خودش را هم رشد دهد و کتاب مقدس را با دید تازه‌ای بخواند. سرانجام، عشق به سراغ کشیش می‌آید و او هر روز بیشتر عاشق دختر می‌شود در حالی که دختر، پیش از آن، عاشق پسر جوان کشیش شده است.

«دمیان» داستان جست‌وجوی یک انسان برای پیدا کردن خویشتنِ واقعی خویش است؛ داستان امیل سینکلر، پسری که در مسیر بزرگ‌شدن، کم‌کم متوجه می‌شود جهان آن‌قدرها که در کودکی تصور می‌کرد، ساده و دوگانه نیست.
هسه در این رمان از مرز میان خیر و شر، روشنایی و تاریکی، ایمان و تردید و مهم‌تر از همه، فردیت حرف می‌زند؛ از اینکه برای رسیدن به خودِ واقعی‌مان، گاهی باید از باورهایی که دیگران برایمان ساخته‌اند عبور کنیم.
دمیان فقط داستان یک دوستی نیست؛ بیشتر شبیه سفری درونی است. سفری که در آن سینکلر تلاش می‌کند صدای درون خودش را از صداهای بیرونی تشخیص دهد.
اگر به داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی، سفر درونی شخصیت‌ها و آثاری درباره‌ی هویت و خودشناسی علاقه دارید، «دمیان» می‌تواند کتابی باشد که بعد از تمام کردنش، هنوز مدتی در ذهنتان ادامه پیدا کند.