بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم / همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم.

سایاکا با نشانه هایی که بعد از مرگ پدرش به دست آورد، تصمیم گرفت به دنبال سوال هایی برود که از کودکی در زندگی پر ابهامش با آن ها روبه رو بود. در این راه از دوست دوران نوجوانی اش می خواهد تا همراهی اش کند. این دو با پشت کار و کنجکاوی فراوان به نشانه های پر رمز و راز و باورنکردنی در این مسیر برمی خورند و با همفکری یکدیگر معمای بزرگ و تلخ زندگی سایاکا را حل می کنند.

سهراب_سپهری

تینا سیلینگ، استاد دانشگاه استنفورد، با دقت و ظرافت، دورنمایی جذاب برای گذر از دانشگاه به حیطه‌ شغلی‌ را در کتاب کاش وقتی بیست ساله بودم می دانستم ارائه می‌دهد.او با استفاده از برداشت بی‌مثال خود، به عنوان عصب‌شناسی که در زمینه‌ نوآوری و کارآفرینی فعالیت می‌کند، نکاتی را در زمینه‌ چگونگی کشف خلاقیت‌ به منظور رسیدن به اهداف را مطرح می‌کند. اکثر نوشته‌های سیلینگ شبیه بدیهیات مطابق عقل سلیم هستند اما او ایده‌هایش را با آب و تاب ارئه می‌کند و برای نکاتی که یادآور می‌شود مثال‌هایی از دانشگاه استنفورد و Silocon Valley می‌آورد. توصیه‌ او برای کسانی که در حال شروع کار هستند و کسانی که به دنبال بهبود و قوی‌تر کردن شغل‌شان هستند ارزشمند خواهد بود.

📖آتش بدون دود ✍🏻نادر_ابراهیمی

عاشق عکسا و معرفی های کتابش میشید!

فیلم براساس ماجرای واقعی زنی به اسم «بتی محمودی»، یک شهروند آمریکایی که همسر مردی به اسم «بزرگ محمودی» بوده ساخته شده. نظرات مختلفـی در خصوص اینکه این فیلم تا چه حد به واقعیت نزدیک بوده وجود داره ولی خب بخوایم یا نخوایم، یک فیلم جنجالیه که خوره‌ی همین بحث‌هاست. داستان تو سال ۱۹۸۴ یا همون سال ۶۳ شمسی روایت می‌شه. جایی که «بزرگ محمودی» یا همون «مودی» بعد از ۱۰ سال تصمیم می‌گیره خانواده‌ش رو ببینه ولی بعد از مطرح‌ کردن این مسئله، پتی با توجه به شرایطی که از ایران می‌دونه (جنگ ایران و عراق) مخالفت می‌کنه و سعی می‌کنه همسرش رو منصرف کنه اما زمانیکه می‌بینه همسرش به قرآن قسم می‌خوره که برای ۲ هفته اونا رو می‌بره و میاره، سفر به تهرانِ ایران رو قبول می‌کنه و تجربه‌ی تلخی رو پشت سر می‌ذاره. متاسفانه ورود پتی اونطور که تصور می‌کرد نبود، بافت شهر و وجود تندروهای متعصب براش غیر ملموس بود و حتی وجود گشت‌های ارشاد تندرو و مسئله حجاب برای زنان خارجی، حتی همسرش رو شوکه کرده بود چه برسه به خودش. خلاصه‌ی مطلب اینکه اقامت ۲ هفته‌ای بتی محمودی و دخترش مهتاب، به ۱۸ ماه تبدیل شد و عملاً برای رهایی، جون کند.

این مسئله که در ایران سفارت آمریکایی وجود نداشت هم کار رو سخت‌تر می‌کرد. از نظر من فیلم ۲ نکته منفی داشت که در ادامه بهتون میگم:
۱- برام سوال شد که چرا انتخاب بازیگر با چیزی که در واقعیت بوده یکی نیست؟ بزرگ محمودی نسبتاً کوتاه قد بود و طاس درصورتیکه فیلم اونو اینطوری نشون نمیده.
۲- دومین مورد این بود که همه ما می‌دونیم که همه، حتی همون تندروها، تو خونه با اون چادرهای سیاهشون زندگی نمی‌کنن و نماز هم نمی‌خونن و خب این ۲ قضیه باعث می‌شه آدم فیلم رو به صورتیکه باید، نبینه.
از این موارد بگذریم، فضای بد شهر با اون حجم از زن و مردهای سیاه پوش برای منِ مخاطب پشت لپ‌تاپ سخت بود چه برسه به پتی که از کشور آزادی اومده بود. تجربه دیدنش به حدی سخت بود که یه نفس نتونستم ببینمش چون بی‌اندازه اعصابم خورد میشد و استرس می‌گرفتم! رفتارهای متعصب‌ها، ملتهب بودن جامعه، گشت‌های ارشاد، همه و همه حرص منو در میاوردن.
حالا جالبه بهتون بگم «بزرگ محمودی» روایتی که فیلم و مصاحبه‌های بتی بوده رو رد کرده و برای رفع اتهامش سال ۲۰۰۲ فیلمی با عنوان without my daughter ساخت ولی فیلمش خیلی سخت پیدا می‌شه و فقط تو یوتیوب و آپارات هست و تنها روایتی که همه جا وجود داره روایتیه که پتی در کتاب و فیلمش نشون داده. البته مصاحبه‌هایی از بزرگ محمودی وجود داره که به این موضوع پرداخته ولی خب هیچوقت حرفاش اونقد بولد نشدن که مخاطب روایت اونو هم بشنوه. آها اینم بگم مهتاب وقتی بزرگ شد، کتابی با عنوان «اسم من مهتاب است» منتشر کرد و زندگیشو تعریف کرد. و در اخر می‌خوام بگم، اگه به این موضوع علاقمند هستید انیمیشن Persepolis هم بهتون پیشنهاد می‌کنم ببینید. 🌟