کتاب «جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند» رو خوندم…

فکر می‌کنم این کتاب هر کسی رو که عاشق طبیعت باشه، به وجد می‌آره.

و دربارهٔ کیا…
همون‌طور که کتاب رو می‌خونی، مدام از خودت می‌پرسی: چطور تونسته در اون موقعیت‌ها و اون شرایط دوام بیاره؟
گاهی دلت می‌خواد دست دراز کنی و کیا را از دلِ کتاب بیرون بیاری و در آغوش بگیری؛
شاید به خاطر شجاعتش،
قوی بودنش، و اون قدرت آرومی که در وجودش هست…
و تیت رو هم می‌شه یکی از فداکارترین و عاشق‌ترین شخصیت‌های داستان دونست.

خوندش به شدت پیشنهاد می‌شه🥲🥹💚

⊱ پرویز من! آیا وجودِ تو، خود به تنهایی، برای من سعادت بزرگی نیست؟ و آیا زندگی در کنار تو کمال مطلوب من نمی‌باشد؟ من از تو، از تو که این‌قدر خوب و مهربان هستی تقاضا میکنم که گذشته‌ها را فراموش کنی. مگر این گذشته‌ها برای ما جز درد و رنج حاصلی به‌بار آورد؟ پس چرا باید باز هم به گذشته فکر کنیم و باز هم به‌خاطرِ اشتباهاتی که مرتکب شده‌ایم رنج ببریم؟ من اکنون از آن‌همه ماجرا فقط یک چیز یاد دارم و یک چیز از خاطرم نرفته و آن‌هم عشقِ توست. عشقی که برای من، به منزله‌ی هوا و نور آفتاب ضروری و لازم است.

📕اولین تپش‌های عاشقانه قلبم
✍🏻فروغ فرخزاد
«مجموعه شعر و نامه»

فردا برای هیچ‌کس تضمین نشده است، پیر یا جوان شاید امروز آخرین‌باری باشد که کسانی را می‌بینی که دوستشان داری، پس زمان از کف مده! عمل کن، همین‌امروز شاید فردا هیچ‌وقت نیاید و تو بی‌شک تأسفِ روزی را خواهی‌خورد که فرصت داشتی برای یک ‌لبخند، یک‌ آغوش، اما مشغولیت‌های زندگی، تو را از برآوردن آخرین خواسته‌ی آن‌ها بازدشتند
دوستانت را حفظ کن و نیازت را به آن‌ها مدام در گوششان زمزمه کن مهربانانه دوستشان داشته باش زمان را برای گفتنِ یک “متأسفم”، “مرا ببخش”، “متشکرم” و دیگر مهرواژه‌هایی که می‌دانی از دست مده! هیچ‌کس تو را به‌خاطر افکار پنهانت به یاد نمی‌آورد، پس از خداوند، خرد و تواناییِ بیان احساساتت را طلب کن تا دوستانت بدانند حضورشان تا چه‌حد برای تو عزیز است...
✨🥹🌸

بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی‌تو

شب از فراق تو می‌نالم ای پری‌رخسار
چو روز گردد گویی در آتشم بی‌تو

دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا
همیشه زهر فراقت همی چِشَم بی‌تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی‌تو

پیام دادم و گفتم «بیا خوشم می‌دار»
جواب دادی و گفتی که «من خوشم بی‌تو»

سعدی

وقتی یکی صریح می‌گه بدون تو حالش بهتره، منطقی‌ترین کار اینه که بپذیری و راه خودت رو بری.
اما چیزی که این شعر رو برام دردناک و قشنگ می‌کنه اینه که سعدی دقیقاً می‌دونه جواب چیه. نه در توهمه، نه منتظر معجزه‌ست، نه فکر می‌کنه یه روز نظر معشوق عوض می‌شه.

طرف مقابل خیلی واضح گفته:
من خوشم بی‌تو.
و با این حال، احساسش همون لحظه خاموش نشده.
شاید یکی از تلخ‌ترین بخش‌های عاشق شدن همین باشه؛ اینکه فهمیدنِ واقعیت، همیشه به معنی تمام شدنِ احساس نیست.

گاهی آدم کاملاً می‌فهمه که جایی در دلِ طرف مقابل نداره، اما دلش هنوز چند قدم عقب‌تر از عقلش ایستاده.
شاید برای همین این شعر بعد از این همه سال هنوز به دل می‌شینه؛ چون شاید خیلی از ما هاحداقل یک بار در زندگی، به شکلی «من خوشم بی‌تو» رو شنیدیم و فهمیدیم بعضی دردها دقیقاً از جایی شروع می‌شن که همه‌چیز برامون روشن شده.

در آخر هم پرحرفی منو ببخشید😅🌸

ولی واقعاً تا وقتی یه چیزی ذهنمو درگیر کرده باشه، اگه راجع بهش حرف نزنم یا ننویسم، آروم نمی‌شم🥲✨

کسی هست یه پست تاریخی بذارم؟ 👀📚

اینم معرفی ۵ کتاب تاریخی درباره زنان قدرتمند ایران (اولین ادیت خودم 😭✨)
لطفاً به این پست عشق بورزید 🥲💖