امیدوارم تو زندگی بعدی تو جنگل با حیوونا زندگی کنم.

درود و مهر عزیزان

در ابتدا بابت شرایط پیش آمده بسیار متأسفم
مطلع هستید که نزدیک به یک ماه به اینترنت دسترسی نداشتیم و خیلی ها آسیب دیده اند.آنلاین‌شاپ هایی که در تلگرام و اینستاگرام فعالیت میکردن متأسفانه دچار خسارت و ضررهای زیادی شدن و یا این عزیزان جز این آنلاین‌شاپ منبع درآمد دیگه ای ندارن،خرج خانواده میدن. همه ی ما از وضعیت دلار مطلع هستیم
من و چند تا از دوستانم تصمیم گرفتیم تعدادی از این آنلاین‌شاپ هارو به صورت رایگان تبلیغ کنیم که کسب و کارشون دیده بشه
و در صورت تمایل ازشون خرید کنید
اولویت با کسانی هست که تنها منبع درآمدشون همین فضای سوشال مدیا است
و ترجیحا محصولاتشون لوازم التحریر/کتاب و ابزار فرهنگی و نوشت افزار و اکسسوری و.. تو این سبک ها باشه ما حاضریم کمکشون کنیم
بعد از تأیید تبلیغاتتون رایگان انجام میشه

-اگر کسی تمایل داشت لطفا این پیام رو فوروارد کنه
-و اگر کسی خواست که همراه ما باشه و اونم تبلیغات رو انجام بده دایرکت چنل پیام بده

به امید آبادی و آزادی ایران خانوم❤️

از امروز تو مترو خصوصا تئاتر شهر و انقلاب رندوم گوشی و کیفارو چک میکنن اولین چیزی که میگن اینه که تصویرتون تو اغتشاشات ثبت شده باید برید دادسرا 
همش الکیه برای اینکه جوابتونو بشنون خیلی ریلکس باشید هرچی خواستن چک کنن بذارید ببینن اما گوشیتون پاکسازی باشه
حتی سیگارم همراهتون باشه گیر میدن اطلاعات مثل اسم و محله زندگی میپرسن راستشو بگین بهشون بعضی وقتا با کد ملی چک میکنن

ترجیجا از مترو استفاده نکنین این چند روز و کپی پیست و شیر کنین این پیامو

به مادرهایی فکر می‌کنم
که کنار تنِ سردِ بچه‌های‌شان
کل کشیدند و رقصیدند… فقط خدا می‌داند این مادران
چقدر شکسته‌اند که درد
دیگر در سینه جا نشده
و از پاهای‌شان فریاد می‌کشد
و نامش را رقصِ غم گذاشته‌اند!

به دردی فکر می‌کنم
که تا مغزِ استخوان‌شان رسیده
و از مرزِ طاقت گذشته…

چه عذابی را تحمل کرده‌اند وقتی کودکی که نه ماه در وجودشان رشد کرده را حالا مجبور شده‌اند
زیرِ خروارها خاک دفن کنند؟

به صدای کل‌زدن‌شان فکر می‌کنم… کل‌هایی که آرزو داشتند
در عروسیِ بچه‌های‌شان بزنند
نه بالای قبرشان…

وای از دلِ پدر…
به دلِ پدری فکر می‌کنم که دیگر
چیزی از او نمانده جز کمرِ شکسته و دردی که ریشه‌اش جانش را می‌سوزاند.

و فکر می‌کنم بازمانده‌ها که ما باشیم قرار است چگونه زندگی کنیم؟

با صداهایی که خاموش نمی‌شوند، با کل‌هایی که باید عروسی می‌بودند و شدند
اعلامِ مرگ…

شهرزاد

وقتی با فقدان‌های زیاد خبرهای تلخ و مرگ‌های جمعی روبه رو میشیم روان دنبال یک سوگواری مشخص میگرده یک اسم یک چهره یک خداحافظی
اما وقتی این اتفاق‌ها گستردهست و آدمها رو شخصاً نمی شناسیم سوگواری «ناتمام» میمونه
تو روانشناسی به این تجربه میگن غم مبهم Ambiguous Grief یا سوگ بدون مرز مشخص.
نه چون غم کوچیکه، بلکه چون مغز نمیدونه دقیقاً برای کی و چطور عزاداری کنه
نتیجه اش میشه همون سنگینی ،کرختی یا حس داغ جمعی که خیلی هامون داریم تجربه میکنیم
این واکنش ضعف نیست
واکنش طبیعی روان به فقدان‌هاییه که فرصت سوگواری درست براشون وجود نداشته…❤️‍🩹

ویکتور فرانکل می‌گه:
«چشمانم چیزهایی دیده که چشم هیچ انسانی نباید می‌دید.»

ما هم توی این وطن چیزهایی دیدیم، شنیدیم، حس کردیم…
که هیچ انسانی نباید تجربه‌شون کنه…❤️‍🩹

شاید همه‌چیز با نان آغاز شد. ما فرزندان انقلاب نبودیم، ما نان بودیم. نان داغی که لقمهٔ چپ سران حکومت شدیم. تکه‌پاره‌‌مان کردند و خوردند و پاشیدند. نه. چه می‌گویم؟ انگار که در این خلقت اضافه بودیم. ما را مصرف جامعه‌مان نکردند، ما را اسراف کردند، پخشمان کردند که بر سفرهٔ خودمان ننشسته باشیم، که هیچ‌کداممان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم. شخصیت و هویتمان را به لجن کشیدند که حتا در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه‌ٔ مردم زندگی کنیم‌.

📖فریدون سه پسر داشت
✍🏻عباس معروفی

برای روزهایی که زنده موندن خودش سخته

اگه این روزها
اضطراب‌ت تمومی نداره، حالت خوب نیست،
امیدت کمه، یا حس می‌کنی هیچ «آدم امنی» نداری، بدون که اشکال از تو نیست.

بعد از دیدن مرگ و خشونت،
بدن و روان ما می‌رن روی حالت بقا.
بی‌حسی، گریه، خشم، یا حتی احساس گناهِ زنده‌بودن همه واکنش‌های طبیعی به یه وضعیت غیرطبیعیه.

تو مسئول اتفاقی که افتاده نیستی. زنده موندنت خیانت نیست. ادامه دادن، بی‌احترامی به رفته‌ها نیست.

اگه فقط می‌تونی نفس بکشی، همین کافیه. اگه فقط می‌تونی امروز رو تموم کنی، همین یعنی سر پا موندن.

لازم نیست قوی باشی، لازم نیست امیدواری. کافیه خودتو سرزنش نکنی.

ما با هم از این روزها رد می‌شیم،
نه با قهرمان بودن، با زنده موندنِ ساده، با دست همو—از دور—ول نکردن.

شفقت با خود یعنی چی؟
یه تعریف ساده، فقط در شش کلمه:
دردت را ببین، با مهربانی پاسخ بده.
ما اغلب وقتی درد می‌کشیم چه کار می‌کنیم؟

می‌جنگیم
فرار می‌کنیم
انکار می‌کنیم
خودمون رو سرزنش می‌کنیم

یا فقط دندون روی جگر می‌زاریم و تحمل می‌کنیم

اما شفقت با خود یه مسیر کاملا متفاوت است
یعنی وقتی حالت بده، به جای قاضی شدن برای خودت، همراه خودت باشی.

🔹 اول ببینی:
آره… این واقعا سخته
🔹 بعد با مهربونی پاسخ بدی:
کنارت هستم. از پسش برمیام.

شفقت با خود ،ضعف نیست، لوس کردن خود هم نیست.

این یک مهارته؛ مخصوصا وقتی زخم‌های عمیق، استرس مزمن یا تجربه‌های سخت زندگی همراه آدمه
سه پایه اصلی داره:
✨ دیدن آگاهانه رنج
✨ رفتار مهربان با خود
✨ یادآوری اینکه رنج، بخشی از انسان بودن است — فقط مال من نیست

یه تمرین ساده همین الان:
اگه دوستی که خیلی دوستش داری جای تو بود، بهش چی می‌گفتی؟
حالا همون جمله رو آروم به خودت بگو.
شاید ذهنت بگه:
من لایق مهربانی نیستم.
فقط متوجه این فکر شو… لازم نیست باهاش بجنگی.
اون یه صدای قدیمیه، نه حقیقت.


اینجا جاییه برای نفس کشیدن وسط شلوغی دنیا
🌱
اگه به دردت خورد، برای یکی دیگه هم بفرست 🌱

@avanpsychologyyyy

بهم بگید حالتون چطوره؟

دلم می‌خواهد به همه‌ى عقاید احترام بگذارم، ولی احترام به بعضی از آن‌ها توهین به شعور خودم محسوب می‌شود. پس در بهترین حالت، تحملشان می‌کنم و هیچ نمی‌گویم.

آنتونی‌ هاپکینز

۱۴۰۴/۱۰/۱۸
۱۴۰۴/۱۱/۱۸

یک ماه گذشت….💔

گیرم که فردا سپیده
سر زند و روزگار به کام شود؛
با غم آنها که برای ما
جان داده‌اند چه باید کرد؟

قوی بمان عزیزدلم!
و بخند،
و سبز بمان،
و امیدوار باش.
امیدوار و مؤمن به تابش نور از پسِ این تاریکی.
خورشید، خلاف وعده نمی‌کند هرگز،
و خداوند همیشه به موقع از راه می‌رسد.
نگرانی و هراس را از خودت دور کن و ایمان داشته‌باش که درست می‌شود همه چیز.
ایمان داشته‌باش به رسیدن بهارهای بعد از زمستان‌،
به طلوع خورشیدهای بعد از تاریکی،
و به آرامش‌های بعد از طوفان.
ایمان داشته‌باش.

✍🏻نرگس_صرافیان_طوفان

انسان ها دو دسته اند:
بعضی از آنها را هر چقدر که بیشتر می شناسی بزرگتر می شوند.
و بعضی ها را هر چقدر که بیشتر می شناسی، حقیرتر.

✍🏻دنی_دیدرو

شاید پیش‌تر اطمینانی بود که روزهای سخت تمام می‌شوند و حالا روزهای سخت حتی شب نمی‌شوند و شب‌های سخت هم دیگر روز نمی‌شوند.

کیومرث : اولین پادشاه جهان - آغاز داستانهای شاهنامه - قسمت اول

🍭 Download by RegaYouTube

Name it TAME it
روی اون اسم بزار و بشناسش و مدیریتش کن

تا حالا شدهاحساساتت آن‌قدر شدید شوند که حس کنی کنترلی روی شان نداری؟
این تمرین ساده چهارمرحله‌ای کمک می‌کند به‌جای جنگیدن با احساسات، آن‌ها را مدیریت کنی:
T: توجه کن — ببین چه احساسی در بدنت ظاهر شده و نامش را بگذار

A: اجازه بده — به احساس اجازه حضور بده؛ لازم نیست فورا تغییرش بدهی

M: فضا ایجاد کن — به روی احساس گشوده شو و بگذار در وجودت حرکت کند

E: آگاهی رو گسترش بده — توجهت را وسیع‌تر کن و دوباره با محیط اطرافت ارتباط بگیر.
این تمرین شبیه لنگر انداختن با این تفاوت که تاکید ویژه‌ای روی بز کردن فضا برای احساس‌ها داره .
بعد از چند بار تمرین، می‌تونی نسخه شخصی خودت رو بسازی و بخش‌هایی رو که برات کاربردی‌تر پررنگ‌تر کنی.

از کتاب تله شادکامی راس هریس

اینجا جاییه برای نفس کشیدن وسط شلوغی دنیا
🌱
اگه به دردت خورد، برای یکی دیگه هم بفرست 🌱

@avanpsychologyyyy