حرف زدن باهاتم اندازه حرف نزدن باهات ناراحتم می‌کنه.

واقعا چشم‌ها خیلی مهمن، شما از چشم‌های یه نفر میتونی بفهمی روحش رو کثافت گرفته یا نه، راسته میگن چشم دریچه روح آدم‌هاست، حتی اگه به آدم‌های گذشته زندگیتون هم فکر کنین به این امر میرسین که کاملا واقعیه.

تا آخر عمرم بشینم حسرت روزهای اولی که خوب و مهربون بودی رو بخورم؟ مگه تقصیر منه که تو سمی‌ای؟ مگه عمرم رو از سر راه آوردم؟ من قبل از تو زندگی داشتم، بعد از تو هم دارم، قشنگ‌ترش هم دارم، آدم غصه کسی رو تا آخر عمر میخوره که با پای خودش نرفته باشه‌.

آنچه مقدر است
خواهد آمد،
آرام بمان که اضطراب
هیچ سرنوشتی را دگرگون نمی‌کند...

تو هیچ تصوری از اینکه چقدر بهت فکر میکنم نداری.

کاش حداقل زندگی بعدی به دنیا نیام

‏من عاشق زندگی کردن بودم، هر بار اتفاقی می‌افتاد بعد از مدتی دوباره بلند میشدم و ادامه میدادم، به اهدافم فکر میکردم به آینده‌ای که منتظرمه، این اولین باره تو زندگیم که مدت زیادیه از ته دل غمگینم، هیچ چیزی خوشحالم نمیکنه و مطلقا امیدی به آینده و تلاش و اتفاق مثبتی ندارم.

می‌گذره و می‌فهمی که چقدر نمی‌ارزید.

متنفرم از فلش بکای بی‌اختیار ذهنم

شمارو نمیدونم ولی روان من گویا کاملا رفته توو کون خر، یکی حرفم رو نمیشنوه عصبی میشم، یکی دیر میرسه عصبی میشم، یکی دیر جواب پیامم رو میده عصبی میشم یا یکی بیشتر از دوبار صدام میکنه، بازم عصبی میشم

کارما کصشرترین توهمیه که آدمیزاد برای آروم کردن خودش ساخته، آدم باید خودش آستین بالا بزنه تا روح طرفو بگاد

هیچکس متوجه ناراحتیت نمیشه تا زمانی که به خشم تبدیل بشه و بعدش تو میشی آدم بده‌ داستان

در نهایت قلبتم با مغزت هم نظر میشه و بازی تموم میشه دوستِ من

انگار دیگه هیچ اومدنی، هیچ رفتنی و هیچ اتفاقی نمیتونه روم تاثیر بذاره، دیگه خیلی راحت همه چیز رو قبول میکنم و ازش میگذرم و میگم زندگی همینه دیگه

never ending nightmare, no escape this time from you

you can't use me, then just up and leave
you've got it wrong, you better believe
if I walk out that door, it's forever

پاروکستینم داره نمیپاروکستینه

اگر یادت بره چجوری باهات رفتار کردن، دوباره دردش رو می‌کشی