شاید فردایی نباشد ...!

به مادرت بگو :
که او برایت دوست داشتنی ترین
آدم دنیاست ..
به پدرت بگو : که به او
افتخار میکنی
به برادر مسافرت بگو :
که دلت برایش تنگ شده
به خواهرت بگو :
که مردی که با تو باشد،
خواهد دانست با زیباترین
دختر دنیا ازدواج کرده است

به دوستت بگو :
از تو به خاطر صبرت با من
سپاسگزارم
به فرزندانت بگو :
که بسیار دوستشان داری،
امشب در کنارشان بخواب
به محبوبت بگو :
لبخندت، زندگی من است
به او بگو : که تو بهانه آرامش
و آسایشی ...

شاید فردایی نباشد ...!
پس عذرخواهی کن
عذرخواهی کن از تمام کسانی
که به آنها بدی کردی
و ببخش همه کسانی که تو را آزردند
بخند...
تا همه آفریدگان ببینند
انسان ارزش زندگی را می داند...

شاید نگم دوستت دارم ولی صبح که بیدار میشم اولین فکری که توو سرم میاد، تویی. از جلوی ویترین مغازه ها که رد میشم لباسا رو توو ذهنم ورق میزنم و تنت میکنم و بهت میگم که چقدر توو تن تو قشنگن. اگه کارات مونده باشه و مجبور باشی بیدار بمونی، دو فنجون قهوه میریزم و پا به پات بیدار میمونم و کمکت میکنم. اگه حالت خوب نباشه، همه کار میکنم تا یه لبخند رو لبای قشنگت بیارم. اگه احساس کنی کافی نیستی، بهت یاداوری میکنم که احمق نباشی و بدونی که تو ارزشمندترین اتفاق دنیایی. اگه خسته شده باشی از همه چی، کارامو کنسل میکنم و سوییچو برمیدارم و بدون چمدون میبرمت توو دل جنگلای شمال و برات آهنگایی که دوست داری رو میذارم و بلند بلند میخونم تا خندت بگیره. اگه ازت دور باشم و چند روز نبینمت امکان نداره یه لحظه از فکرم بیرون بری و یکی دیگه بتونه حتی یه ثانیه جاتو توو ذهنم پر کنه. اگه خم به ابروت بیاد زندگیم ویرونه. حالتو بد کنن حالشونو میگیرم. اگه باهام قهر کنی اونقد غصه میخورم و دلتنگت میشم و کل شبو خوابم نمیبره تا دوباره برگردی تو بغلم و مال خودم باشی. من شاید نگم دوستت دارم ولی تو احساسمو از رفتارم بخون.
-علی.

دوستت دارم! همینقدر ساده، همینقدر بی شیله پیله و بی مقدمه من تو رو به سادگیه عطر تموم گلای یاس بهار؛ به اندازه ی تموم عشوه های شب بو ها برای ماه و به تکون دهندگی اون داستانِ کوتاه بی مقدمه دوستت دارم. و به اندازه ی تموم دوست داشتن های دنیا واست عشق، بغل و ذوق ته نگاهم دارم بیا کنار هم بمونیم، تا وقتی که جهان از صدای ستاره ها خالی بشه؛"

تو احساساتی رو به من بخشیدی که هیچ کس نمیتونست انقدر پر رنگ و عمیق میون شریانهای من به جریان بندازه...
تو دختریو به وجود اوردی که هر وقت توی اینه خودشو میبینه لبخند میزنه،
چون یادش میاد تنها معشوقه ی یه دل بزرگه..
با تو ترمیم شدم،
جوونه زدم و رشد ریشه هامُ تا اون بالای بالاها تماشا کردم !
من بدون هیچ سند و حلقه ای باهات به وصال رسیدم..
اومدنت تو زندگی من هیچوقت نمیتونه یه اتفاق بمونه؛
میشه اصلی ترین تیتر داستان زندگی من.. عاشقانه ترین و قشنگ ترین کلمه اش تویی !

وقتی باهاش قهری این جوری بهش پیام بده:
وقتی اتفاقی بین ما می افته، دعوا می کنیم، دلخوری پیش میاد و قهر می کنی با من
همه هم و غم من اینه که بتونم دوباره تو رو آشتی بدم و رابطه مون رو برگردونم به حالت نرمال

وقتی اجازه ندی جای زخم ات رو پانسمان کنم، اون زخم عفونی میشه و میزنه بقیه قسمت های بدن ات رو هم درگیر می کنه
من باید به زخم تو دسترسی داشته باشم تا بتونم درمانش کنم
دور شدن تو از من فقط زخم رو عمیق تر میکنه
بابت هر اتفاقی که افتاده معذرت می خوام و امیدوارم بتونم بازم حالت رو خوب کنم

متاسفانه ما هیچوقت سمت شاد زندگی نبودیم؛
ترس، استرس، تورم، گرونی، قطع اینترنت، فکر فردا، جوونیمون که از دست رفت و هزاران چیز دیگه...

اگه سرنوشت دیگه اجازه نداد ما تو این دنیا باشیم و قسمتمون نشد که همدیگه‌ رو ببینیم خواستم قبل از همچی بهت بگم تو باارزش ترین فرد زندگیِ من بودی و همیشه قراره توی قلبم خونه داشته باشی و از صمیم قلبم دوست دارم؛ باشه؟

دیشب داشتم یه پادکست گوش میکردم بعد مجتبی شکوری خیلی قشنگ گفت‌:
"ممکنه سال ها از نردبانی بالا بریم که روی دیوار اشتباهی تکیه داده شده.."
بنظرم این جمله خیلی درسته! لحظه ی که بپذیریم شاید خیلی جاها برای آدم هایی که لیاقتشو نداشتن ارزش گذاشتیم، وقت گذاشتیم، عمرمون رو گذاشتیم اما درست نبودن یا صرفا آدم های اشتباهی بودن اما اگر همون ها در زندگی ما نبودن امروز این بینش و آگاهی و شخصیتِ بهتر و قوی تر امروز رو نداشتیم، خیلی راحت تر گذشته رو میپذیرفتیم و با خودمون و گذشته امون مهربون تر بودیم...

میدانی چی باعث شد این همه دوستت داشته باشم و از فکر کردن به تو دست برندارم؟!
تو کودک غمگین و سرکوب شده ی درونم را از زیر آوار بیرون کشیدی، گرد و خاکش را تکاندی بغلش گرفتی تحسینش کردی و دوستش داشتی. تو زمانی از راه رسیدی که من نیاز داشتم حس کنم برای کسی بیشتر از هرکسی اهمیت دارم تو در موعد زخمهای عمیق من رسیده بودی و برای کودک تنها و ترسیدهی درونم پناه شدی و این منطقی ترین دلیلی ست که برای دوست داشتنت سراغ دارم :)

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

اینکه منو میخوای ذوق زدم نمیکنه
چیزی که منو به شوق میاره اینه که
برات اولویت باشم ، برام ارزش قائل بشی
و بودنم برات جذاب باشه اینکه درکم کنی
و به کم و کاستی هام احترام بگذاری
و کمکم کنی تا کنار هم حلشون کنیم
ما آدما نیاز به همراهی داریم نیاز به حمایت ‌و پشتیبانی داریم و اون موقع اس که قدرت انجام هرکاری را میتونیم پیدا کنیم پس کنار هم باشیم :)♥

‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌

تو شوخی کردی؟ من جدی جدی قلبم شکست.
تو گذاشتی رفتی؟ من جدی جدی تنهاترین آدم این شهر شدم.
تو حرفات همه دروغ بود؟ من باورشون کردم و تا پوست و استخونم لمسشون کردم.
تو تکیه گاه نبودی؟ من بهت اعتماد کردم و تکیه دادم بهت اما نتیجش سقوط خودم بود.
تو آدم موندن نبودی؟ من تورو همیشگی خودم دونستم و الان نیمه‌ترین آدم توی گوشه‌ای از این دنیام.
تو باهام سرد شدی؟ من به تنهایی به رابطمون گرما بخشیدم.
تو مقصدت شد دنیایی دور از من؟ من مقصدم شد دنیای خاطرات و مرور خاطرات تو.
تو رنگ زندگیمو سیاه و سفید کردی؟ من تمام تلاشم این بود زندگیتو رنگی کنم.
توی بحثامون همیشه مقصر تو بودی؟ من بودم که کوتاه اومدم و سوختم و ساختم.
فرق ما زیاد بود و من زیادی دوست داشتم، ولی یه چیزی. حقم این نبود که نداشتنت رو لمس کنم.
-آیسو.

من یه‌جایی از زندگیم فکر میکردم که باید همش دویید دنبالِ عشق، همش باید ثابت کرد همش باید به زور آدمارو برای خودت کنی، یکم که گذشت فهمیدم اشتباه بود...
رابطه، عشق، دوست داشتن، هیچ‌جوره به زور و اجبار نمیشه، نمیشه به زور آدمارو نگه داری، عشق متعادل‌ترین اتفاق زندگیته عشق دقیقا مثل ترازو میمونه باید دو طرف برابر باشه باید هرچقدر که طرف رو دوست داری اونم دوستت داشته باشه، عشق احساس برابر بین دو آدمه، انقدر سعی نکنید آدمارو به زور نگه دارید تو زندگیتون!

بیا دوتایی همو تکمیل کنیم؛ مثل چایی و قند، چیپس و ماست، بالشت و پتو، ماه و خورشید، خاک و گلدون، ابر و باد، نور و خورشید، درخت و ریشه، صدا و کوه، هوا و نفس، بارون و رعد، قلم و دفتر، ذوق و شوق، اشک و لبخند و تموم ترکیبای بی نظیری که بدون هم معنایی ندارن، بدون هم قشنگ نیستن
ولی با هم؛
زیباترین های این دنیا هستن:))

نقطه امن زندگی من تویی.
هر وقت که از آدما خسته شدم،
هروقت کم آوردم،
هروقت که پشت سرمو نگاه کردم، توی بودی
تو بودی که همیشه تو زندگیم بهم بی منت بال و پر دادی
خیلی دوست دارم♥️

ازت ممنونم برای این‌که وارد زندگیم شدی.
ازت ممنونم که باعث شدی از ته دل لبخند بزنم و بخندم.
ازت ممنونم برای این‌که بهم انگیزه می‌دی که بیدار بشم و به زندگیم برسم.
ازت ممنونم برای این‌که وقتی بی‌حوصله به‌نظر میام مرتب جویای حالم می‌شی.
ازت ممنونم برای این‌که میذاری کنارت احساس راحتی کنم.
بابت تموم کارهایی که در حقم کردی ازت ممنونم...♥️

من که نمیتونم غصه هاتو کم کنم یا بهت بگم همه‌چیز درست میشه نگران نباش‌و فلان
درصورتی که خودمم میدونم درست نمیشه
یا اینکه بگم روزای خوبی تو راهه
آینده قشنگه دووم بیار
خب اگه قشنگ نباشه چی؟!
اصلا اگه همه چیز بدتر شه چی؟
جدا از همه ی اینا، من اصلا دلداری دادن بلد نیستم
اینکه رو به روت بشینم و با یه سری حرفای کلیشه‌ای که خودمم معنیشون رو نمیدونم نصیحتت کنم
من که نمیتونم بهت امید واهی بدم میتونم؟!
من فقط بلدم بشینم کنارت‌و باهات غصه بخورم
یه شونه اَمن واسه گریه هات باشم.
اصلا بیا دوتامون زانوی غم بغل بگیریم گریه کنیم.
من هیچ‌وقت نمیتونم جلوی اشکاتو بگیرم
فقط میتونم دلیلِ لبخندِ بعد اشکات باشم.
شاید من هیچ وقت نتونم مُسَکِنِ دردات،
یا مَرهَمِ زخمات باشم ولی تا وقتی من کنارتم، تا وقتی که من‌وتو کلمه "ما" رو به دوش میکشه، حق نداری تنهایی غصه‌هاتو به دوش بکشی
همین.

میدانی چی باعث شد این همه دوستت داشته باشم و از فکر کردن به تو دست برندارم؟!
تو کودک غمگین و سرکوب شده ی درونم را از زیر آوار بیرون کشیدی، گرد و خاکش را تکاندی بغلش گرفتی تحسینش کردی و دوستش داشتی. تو زمانی از راه رسیدی که من نیاز داشتم حس کنم برای کسی بیشتر از هرکسی اهمیت دارم تو در موعد زخمهای عمیق من رسیده بودی و برای کودک تنها و ترسیدهی درونم پناه شدی و این منطقی ترین دلیلی ست که برای دوست داشتنت سراغ دارم :)

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

به‌ غیر منتظره‌ترین‌ شکل‌ ممکن‌ وارد زندگیم‌ شدی!
وقتی‌ غرق‌ شده‌ بودم‌ تو سیاهی‌ و‌ تاریکی تو تنها نور روشنی‌ بودی‌ که‌ حسش‌ میکردم.
همونی‌ شدی‌ که‌ خورشید‌ نبود ولی‌ اندازه‌ خورشید‌ به زندگیم‌ نور و امید دادی.
همونی‌ که‌ تیکه‌‌های شکسته‌ی‌ قلبمو کنار هم‌ چید و جاش‌ قلب‌ خودشو بهم‌داد
خواستم بگم درسته که همه چی یهویی شد ولی شدی عزیز و دردونه‌ی قلبم
شدی همونی که حاضرم بخاطرش از همه چیز بگذرم
همونی که جونم بندشه و بابت لحظه به لحظه‌ی وجودش شکرگذارم.
مرسی بابت بودنت❤️

بیشتر آدما دلشون نمی‌خواد اینو بشنون، ولی رابطه‌های واقعی‌ای که دوام پیدا می‌کنن مستلزم بخشیدن‌ و بخشش فراوون‌ هستن. تو باید این واقعیت رو بپذیری که شریک زندگیت آدم کامل و بی‌عیبی نیست، اون شخص اذیت، ناامید و ناراحتت می‌کنه. باید همه‌ی این چیزا رو درنظر بگیری و ببینی ارزششو داره تموم پستی و بلندی‌ها رو با اون شخص تجربه کنی؟

میدونی قلب من کنار تو مثل ساعت کار میکنه، حالش خوبه، میخنده ولی وقتایی که دور میشی، انگاری قلبم می‌خوابه، مثل ساعتی ک خواب رفته فقط دلش میخواد اون لحظه‌ ای رو به یاد بیاره که قلب تورو بغل گرفته بود، دوباره دور شدیم، لعنت ب این فاصله، قلبم خواب رفته، ضربان‌ش کند شده، دلم نمیخواد مثل ساعتِ‌خواب رفته خونمون بزارمش تو انباری، زودتر بیا تا دوباره جون بگیره،سرپا شه، مثل تیک تاک ساعت تو دستم منظم بشه تپش‌هاش،بیا چون فقط تو میتونی از خواب بیدارش کنی، فقط تو.