متعهد بودن چیزی نیس که بزور از کسی بخوای، مطمئن باشید عشق و احساس واقعی با خودش تعهد میاره.

‌ما هرگز فراموش نمی‌کنیم
فقط کمی چشم‌هایمان را می‌بندیم
تا بتوانیم زندگی کنیم.

-حس‌ِ‌اضافی‌بودن؟
وقتی‌که‌آنلاینه‌ولی‌پیامتوسین‌‌نمیکنه.

Nobody cares unless you're pretty or dying

هیچکس بهت اهمیت نمیده مگه اینکه زیبا یا درحال مرگ باشی

تو طلایی ترین حس، میون قلبمی همون محبوبی که تموم عمر قلبمو براش نگه داشتم!
راستشو بخوای خودمم فکر نمیکردم یه روز اینقدر عاشق شم. اما جزئیات تو، مراقبت کردنات حامی بودن ذاتیت، گرمای آغوشت و ملایمت چشمات لغزنده ترین راه رو جلوی دل من ساختن‌. و میخوام بهت بگم افتخار میکنم به خودمون جانیار، بابت تعهد و ساختن حسی اینقدر پاک و قوی میون دنیایی که مردمش عشقو قصه میدونن.
خدا برای من نگهت داره، عزیزِ دل من‌

هرکسی به یه "فداسرت، باهم درستش میکنیم" برای وقتایی که دیگه زورش به زندگی نمیرسه، احتیاج داره.

"دلخوش نشسته‌ام
که تو شاید گذر کنی
لعنت به شایدی که مهیا نمی‌شود"
شمس لنگرودی

من نميدانم آيا مادرش هم
او را به اندازه‌ی من دوست داشت؟
آيا كسی ميتواند بفهمد كه
دوست داشتن او چه لذتی دارد؟
و آدم را به چه ابديتی نزديک ميكند؟!
آدم پر ميشود جوری كه نخواهد
به چيز ديگری فكر كند،
نخواهد دلش برای آدم ديگری بلرزد،
و هيچ گاه دچار ترديد نشود...!

عباس معروفی

هیچکس متوجه ناراحتیت نمیشه تا زمانی که به خشم تبدیل بشه و بعدش،تو میشی آدم بَده‌ی داستان..

حتی وقتی با کسی دعوا و بحثی می‌کنی
زخم‌هاش رو فشار نده
زخم‌هایی که بخاطر اعتمادش نشونت داده!

‏چهره‌ی واقعی آدمارو بعد از اینکه باهاشون به مشکل خوردید میتونید ببینید

بزرگ ترین اشتباه، انتخاب یه آدم اشتباه نیست
منتظر بودن برای درست شدن اون آدم اشتباهه...

هیچ تعهدی نمیتونه آدمارو کنار هم نگه داره
مگه اینکه دلشون به بودن باشه.

خودت رو به خاطر زودتر نفهميدن، چيزى كه فقط زمان می‌تونست بهت ياد بده، ببخش.

یه نفر تو زندگی همه هست که بودن و داشتنش به همه سختیا می ارزه. امید و روشنایی و نوره توی تاریکیا. از همونا که وقتی توی مشکلات غرقی ولی تا بهش فکر میکتی لبخند میزنی. مثل اونجایی که عباس معروفی میگه: تو انتخابم نبودی، سرنوشتم بودی. تنها انگیزه ام برای ماندن در این زندگی بی اعتبار.' میخواستم بدونی تو همون یه نفر منی
‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

«بعضی وقت‌ها وضع طوری است
که انسان مجاز است که پل‌هایِ
پشت سر خود را خراب کند،
و دیگر به خانه از نیاید...»

یه‌بار یڪے بهم گفت :
انتظار داشتن از آدمے ڪہ اولویتش تو نیستی
فقط ازت یہ احمق می‌سازہ .

دیگه حتی نمیشه حدس زد اینا روزای خوب‌مونه تازه، یا روزهای بدمون.

‏آرام بودن و مشاهده‌ گر بودن را بياموزيم، هرچيزى به واكنش ما نياز ندارد.

ایستاده ام و کسی نمیداند این بنای به ظاهر محکم،چقدر در آستانه فرو ریختن است.

آدم هیچوقت کسی که دوست داره رو ترک نمیکنه ؛
مگه اینکه بیینه داره بهش آسیب میزنه.