من تشنه‌ی محبتی بی منت بودم
و در نهایت آن را هیچ‌جا جز در آغوشِ خود نیافتم.
  

آدم‌ها بخشیده می‌شوند، اما هیچ‌گاه
به آن جایگاه عزیزی که بودند برنمی‌گردند.

“صرفا چون برنامه‌ای برای امروز ندارید”
با هرکسی قرار کافه و شام نذارید،
“صرفا چون خوش می‌گذره”
دورهمی و مهمونی هرکسی رو قبول نکنید،
“صرفاً چون حوصله‌تون سر رفته”
با هر کسی حرف نزنید چت نکنید،
“صرفاً چون تنهایید”
با هرکسی وارد رابطه نشید.
اتفاقاً همین ارتباطات سادست
که شخصیت شمارو تشکیل میده.
«نه گفتن» نشونه‌ی غیراجتماعی بودن نیست،
فقط ثابت می‌کنه چقدر برای قلب و روح و
افکار و شخصیت و خودتون ارزش قائلید.

«من زود میبخشم، اما نه به این معنی که یادم میره چه اتفاقی افتاده، یا میتونم دوباره مثل قبل باشم، بعضی رفتارها شاید بخشیده بشن اما اثری که روی آدم میزارن به این راحتی‌ها از بین نمیره؛ من میبخشم که بفهمی فقط دیگه از دستت عصبانی نیستم نه اینکه دوباره بهت اعتماد دارم و میخوام همه چیز مثل گذشته باشه».

فقط یڪ چیز از خداحافظے بدتره
‌فرصت خداحافظے پیدا نکردن!
این زخم همیشه تازه میمونه و هرچه نگفته اے و نکرده اے تا ابد عذابت مے ده
در هر چهره بیگانه او رو میبینے در هر لحظه ے بعد او به خودت میگے اگر آن آخرین بار آن کار را کرده بودم اگر این یا آن کلمه را گفته بودم
در نهایت مے فهمے فقط یڪ کلمه بود که میخواستے بگے دوستت دارم
این اون نگفته ے از دست رفته و آن بوسه ها اون بوسه هاے که بر دست و صورتش نشاندے و دیگر فرصتے براے هیچکدوم این ها نخواهد بود دنیا یڪ لحظه بود و سالها میفهمے تو آن لحظه را باختے

+ بدترین لحظه؟
‏- لحظه‌ ای که نمی‌دونی کم تلاش کردی یا واقعا نمی‌شد.

خیلی قشنگ بود ؛
زخم به جز صاحبش، برای کسی درد نداره.

از اون آدمایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم
دیگه نه توان آدمای بلاتکلیف رو دارم، نه رفاقت‌ های یکی دو روزه، نه هر نوع رابطه‌ انسانی نصفه و نیمه
نداشتن خیلی از چیز‌ا بهتر از نصفه و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدما...

‏و در نهایت برد با کسیه که کمترین اهمیتی به حرف دیگران نمیده.

خدایا مارو در برابر اتفاقاتی که تو حکمتش رو میدونی و ما هیچی ازش نمی دونیم؛ صبور کن.

حرف‌های زیادی برای گفتن بود، اما دلیل‌های‌ بیشتری برای نگفتن...

سکوت پناهگاهی‌ست ناشناخته ، برای انسان‌هایی که رنجی عمیق را تاب آورده‌اند ..

ميدونم تجربه شد ولى واقعا نيازى به اين تجربه نداشتم...

سال ها طول کشید تا یاد بگیرم که آدم ها را نباید رعایت کرد ، بلعکس جایی که فهمیدید این جا آخر راه است ، جایی که تشخیص دادید این آدم آن آدمی که می پنداشتید نیست باید بگذارید و بروید ، از گوشه و کنار هم نه ، از وسط آن آدم باید رد شوید ، طوری که رفتن شما را به وضوح ببیند ، باید بدون خداحافظی بگذارید و بروید ، باید بدون خرج کردن معجزه ی نگاه آخر بگذارید و بروید!

حقیر بودن آدما رو میشه از حرفایی که پشت
سر بقیه میزنن تشخیص داد..!!

  

می‌نویسم برای تو که قشنگرین اتفاق زندگیمی
با اومدنت به من زندگی بخشیدی
امیدِ زندگیم شدی ، انگیزه‌ی راهم شدی
نورِ چشام شدی ، خنده‌ی لبام شدی
درمونِ دردام شدی ، آرامشِ قلبم شدی
میدونی چیه...؟!
یه سری ها هستن حضورشون تو زندگی هم رنگ داره ، بو داره ، حس داره ،
مثل طُ
ولی اگه رنگ بودی :
سبز آبی میشدی ، زندگی و آرامش
اگه بو بودی :
بوی بارون تو یه روز پاییزی
اگه حس بودی :
میشدی عشق...
بمونی برام آرامش زندگیم...

تو چای آخر شبمی، تو قدم زدن زیر بارونی، تو بوی کتاب نویی،تو زیبایی شکوفه‌های بهاری‌ای،تو بوی خوب‌اقاقیایی، تو یه آغوش محکم وسط نا امنی‌هامی ، تو زنگ تفریح بعد از ریاضیمی، تو نور وسط تاریکیامی، شربت آبلیموی یخ وسط تابستونمی، تعطیلی قبل پنجشنبمی، خواب بعد از استخرمی، مسافرت شمال تو اردیبهشتمی، تاس جفت شیشمی. تو بزرگترین دلگرمی و امید من وسط این برهوت جنگ زده، بی رحم و سیاهی