من فقط ظاهرا قوی ام، واگرنه اگه بغلم کنی گریه ام میگیره‌. بهم بگی خوبی؟ گریه ام میگیره. چاییم یخ میکنه گریه ام میگیره. آهنگ گوش میدم گریه ام میگیره. انگار حجم قوی بودنم دیگه تموم شده...

تو زیباترین چشمای دنیارو داری.
تو خیلی خوشگلی.
تو مجموع تمام چیزایی که از خدا می‌خواستمی.
دوری، بحث و دعوا و اختلافایی که بینمون هست یا پیش میاد باعث کمتر شدن حس من بهت نمی‌شه. تو همیشه توی قلب من می‌مونی. من با کوچیک ترین اخم یا ناراحتی تو بهم می‌ریزم. من آیندمو با تو دیدم و قراره با توام بسازیمش.
کنارتم، پشتتم، هواتو دارم.
راستی، ناراحتی بهت نمیاد؛ بیشتر لبخند بزن و مواظب خودت باش.

‏آدمیزاد هرچی بیشتر گره می‌خوره با این روزگار، بیشتر میفهمه که داشتن یه آدم امن مثل آب و غذا مهمه. تو این وانفسا، بالاخره باید به یه جا تکیه کرد. که بشنوه و همدل و رازدار باشه و قضاوتت نکنه. که چال کنه حرفات رو همونجا که شنیده و حتی با خودشم تکرارش نکنه. اگه داری که سفت بچسب...

از عاشقانه‌ترین درخواست‌های تاریخ عشاق، اونجاست که جناب مولانا می‌فرماید:

«‏من آنِ توام، مرا به من باز مده..!(؛»

‏از غمگین‌ترین سمتت نزدیکت می‌شوند و از شکننده‌ترین سویت ترکت می‌کنند...

بدون اغراق، این پسره زندگی منو از سیاه سفید به رنگی رنگی تغییر داد:)

به کاکتوس اگه زیاد آب بدی، بی‌حال می‌شه و کم‌کم می‌پوسه؛
اما این موضوع برای خیلی از گل‌های دیگه صدق نمی‌کنه.
کاکتوس اگه نور نداشته باشه، می‌میره
اما گل‌های زیادی هستن که بدون نور هم دووم میارن.
ماهی اگه بیاد رو ساحل، انقدر بالا و پایین می‌پره تا نفسش بند میاد و خفه می‌شه؛
اما همون دریا، می‌تونه خیلی از حیوونای دیگه رو غرق کنه...!
آبی که سیب زمینی رو نرم می‌کنه، تخم مرغ رو سفت می‌کنه؛
می‌بینی؟ تو زندگی نمی‌شه برای همه نسخه‌ی یکسان پیچید.
تحمل آدما شبیه به هم نیست...
یکی با غمی که از نظر بقیه کوچیکه داغون می‌شه...

من آدمارو راحت میکشم تو ذهنم
ولی تا مدتها برا از دست دادنشون گریه میکنم..!(:

‏از غمگین‌ترین سمتت نزدیکت می‌شوند و از شکننده‌ترین سویت ترکت می‌کنند...

امشب فهمیدم
دلم بیشتر از چیزی که فکر میکردم خسته است خسته از نگفتن و قورت دادن بغض هایی که هربار گفتم عیبی نداره و رد شدم
فهمیدم آدمی میتونه بخنده
و همزمان یه جای عمیق توی سینهاش فرو بریزه میتونه قوی به نظر بیاد
اما هر شب با یه عالمه سوال بی جواب بخوابه امشب فهمیدم ما زیادی صبر کردیم
و هربار یه تیکه از امیدمون جا موند فهمیدم دل وقتی زیاد میشکنه دیگه صدا نمیده
فقط آرومتر میتپه...

تو این زمونه که هیچکس نمیتونه یه دختر خوب پیدا کنه، من نمیدونم تو چطوری منو پیدا کردی..!=))))

من و تو جدایی ناپذیر ترین ترکیب دنیاییم. اصلا انگاری خدا خاک ما رو از یه قطعه برداشته. گاهی با خودم فکر میکنم اگر تو نبودی دیگه کسی پیدا میشد که منو توی دیوونه ترین حالت هام تحمل کنه و اینجوری دوست داشته باشه؟ کسی پیدا میشد که باهاش همونجوری حرف بزنم که توی ذهنم با خودم حرف می زنم؟ کسی پیدا میشد که باهاش نقشه ی فرار از مشکلات پر پیچ و خم دنیا رو بچینم؟ تو اخیش دل منی، دل خوشی تموم خستگی روزهام، صاحب قشنگ ترین چشم های دنیا بودنت موندگار؛"

براتون کسی رو آرزو می‌کنم که ...
پشت هر دلخوری و بحث تون، یه دنیا عشق پنهون شده رو ببینه ؛ کسی که وقتی دلت گرفت و گِله کردی، نَگه غر می‌زنه ، بفهمه دلتنگی، نه ناراحت. که بشینه پای حرفات ،
با حوصله ، با دل …
و وقتی اشکات ریخت، با لبخند بگه :
«تموم شد عزیز دلم ؟! حالا بیا بغلم، اینجا امنه».
یکی که حتی اگه خسته ترین آدم دنیا باشه،یادش نره دل بسته‌ای داره که تمام روز چشم انتظارش بوده. کسی که قربون صدقه رفتن براش تکراری نشه، که عشقو هی بگه، هی نشون بده.
عشق همینه ؛ یه حس عمیق و قشنگ که وقتی واقعی باشه، زندگیو قشنگ‌تر می‌کنه.
خوش به حالِ کسایی که دارنش !
اگه تو جزوشونی، محکم بچسبش،چون خیلیا آرزوشو دارن.