درباره‌ش غصه می‌خورم، گریه می‌کنم، میرم پیاده‌روی، دوش می‌گیرم، چایی می‌خورم، برا خودم مینوسم اما دیگه درباره اش با آدما حرف نمی‌زنم...

‏همیشه یه دلشوره عجیبی دارم. انگار بهم گفتن خودتو برسون بیمارستان. انگار رفیق صمیمیم میخواد مهاجرت کنه. انگار ابلاغیه دادگاه برام اومده. انگار برگه امتحان جلومه و همه‌چی یادم رفته. انگار یه بچه‌م که وسط بازار گم شده. نمیدونم این دلشوره از کی یقه‌مو گرفت. ولی فکر کنم دیگه خودم مقصرم...

من پناهگاهم رو تو آغوش تو پیدا کردم تو بهم یاد دادی که پناهگاه یه مکان نیست یه احساسه هر چیزی میتونه پناهگاه باشه میتونه یه بویی همیشگی یه وسیله و یا حتی شخص باشه هر آدمی پناهگاه خودشو داره و برای هر آدمی متفاوتِ برای من پناهگاه یعنی تو از لحظه ای که باهات آشنا شدم تا حالا تو بودی شاید تا الان متوجهش نشده بودم اما خوب که دقت می کنم میبینم از اولش تو بودی تو جایی هستی که می خوام همیشه توش حضور داشته باشم تو پناه منی؛

اعتماد مثل روح میمونه، اگه بدنیو ترک کنه دیگه هیچوقت به اون بدن برنمیگرده...

تو انقدر وجودت قشنگه که
اگه چشمامو ببندم و دنیامو بدون تو تصور کنم
همه‌جا رو زشت و تاریک میبینم
انگار همه قشنگیای دنیا ناپدید شدن
انگار دیگه هیچ اتفاق خوبی تو دنیا وجود نداره
انگار دنیا به آخر رسیده ، بیخیال ..
اصن بذار دنیایی که تو توش نباشی به آخر برسه
آخه این بودن توعه که دنیامو قشنگ کرده ،
اگه نباشی به چه درد میخوره؟🫶🏻

تو قشنگ ترین راز منی
تو بی صداترین اتصالی هستی که من توی قلبم احساسش کردم
اونقدر بزرگ بود که نمیتونم جز خودت با کسی درموردش حرف بزنم
اولین باری که دیدمت رو خوب یادمه اون لحظه اگه خبر میرسید قراره آسمون سقوط کنه من چیزی نمیشنیدم
چون تنها چیزی که توی ذهنم دنبالش میگشتم یه نقطه ی اشتراک برای ربط پیدا کردن به تو بود
البته هنوزم دارم میگردم♡

تو تنها کسی هستی که دیدم پای تموم اخلاقای خوب و بدم موند تنها کسی هستی که تو روزای ناامیدی امیدوارم کرد تنها کسی هستی که هر وقت بد بودم خوب بود تنها کسی که انگیزه‌ی روزای سختم بود تنها کسی که بدیای این دنیا ازش آدم بدی نساخت
به بودنت افتخار میکنم ادامه‌ی وجودم

‏امروز که گوشی پسر قشنگه‌ رو وسط چت با من زدن، همون موقع تو خیابون و بعدم تو کلانتری شماره منو گرفته به من خبر بده نگرانش نشم؛ بعد تو بگو سرش شلوغ بود، سرکار بود، نمی‌تونست جواب پیاممو بده=)))

من فقط ظاهرا قوی ام، واگرنه اگه بغلم کنی گریه ام میگیره‌. بهم بگی خوبی؟ گریه ام میگیره. چاییم یخ میکنه گریه ام میگیره. آهنگ گوش میدم گریه ام میگیره. انگار حجم قوی بودنم دیگه تموم شده...

تو زیباترین چشمای دنیارو داری.
تو خیلی خوشگلی.
تو مجموع تمام چیزایی که از خدا می‌خواستمی.
دوری، بحث و دعوا و اختلافایی که بینمون هست یا پیش میاد باعث کمتر شدن حس من بهت نمی‌شه. تو همیشه توی قلب من می‌مونی. من با کوچیک ترین اخم یا ناراحتی تو بهم می‌ریزم. من آیندمو با تو دیدم و قراره با توام بسازیمش.
کنارتم، پشتتم، هواتو دارم.
راستی، ناراحتی بهت نمیاد؛ بیشتر لبخند بزن و مواظب خودت باش.

‏آدمیزاد هرچی بیشتر گره می‌خوره با این روزگار، بیشتر میفهمه که داشتن یه آدم امن مثل آب و غذا مهمه. تو این وانفسا، بالاخره باید به یه جا تکیه کرد. که بشنوه و همدل و رازدار باشه و قضاوتت نکنه. که چال کنه حرفات رو همونجا که شنیده و حتی با خودشم تکرارش نکنه. اگه داری که سفت بچسب...

از عاشقانه‌ترین درخواست‌های تاریخ عشاق، اونجاست که جناب مولانا می‌فرماید:

«‏من آنِ توام، مرا به من باز مده..!(؛»

‏از غمگین‌ترین سمتت نزدیکت می‌شوند و از شکننده‌ترین سویت ترکت می‌کنند...