دوست داشتن اینجوریه که؛
اگه کسی و از ته قلبت دوست داری برات مهم نیست که چند بارم ناراحتت میکنه، چندبار نادیدت میگیره، چندبار پست میزنه، اینا به چشمت نمیاد حتی اگه به بدترین شکل هر ثانیه اذیتت کنه چون تو از ته قلبت دوسش داری. وقتیاییم که قهر میکنه حتی اگه تقصیر تو نباشه پیش قدم میشی، وقتی میره بیرون نگران ماشینایی که از کنارش رد میشن، نگران غذا خوردن، نگران تک تک ثانیه‌هایی که نفس میکشه، اینا بخاطر اینکه دوسش داری.

جوونا گرد شید یه‌چی بگم؛ تو زندگی “یه‌دور می‌زنم برمی‌گردم” نداریم. غلطه. اگه به آدمی رسیدین که قلبش خوب بود، که شما رو واقعا دوست داشت، که کنارش آرامش داشتین، ولش نکنین. میگه «حیثما وجدت سکینة قلبک أقم»، هرجا آرامش قلبت رو پیدا کردی، بمون. بچه‌ها بمونید! همونجا بمونید...

کی میدونه چندتا کوه رو شونه های کی سواره؟ باهم مدارا کنیم....

نیاد اون روزی که حس کنید یه نفر با کل دنیا فرق میکنه و بعدا بفهمید تنها تفاوتش با بقیه این بوده که قشنگتر نقش بازی میکرده!

‏اون بخش از پارتنر داشتن که بشینم رو پاهاش، پشت چراغ قرمز دستمو ببوسه ، دستشو بندازه دور کمرم ، آخر شب از روزم براش تعریف کنم ، براش غذا درست کنم و نازم کنه رو خیلی دلم میخواد!=))))

درباره‌ش غصه می‌خورم، گریه می‌کنم، میرم پیاده‌روی، دوش می‌گیرم، چایی می‌خورم، برا خودم مینوسم اما دیگه درباره اش با آدما حرف نمی‌زنم...

‏همیشه یه دلشوره عجیبی دارم. انگار بهم گفتن خودتو برسون بیمارستان. انگار رفیق صمیمیم میخواد مهاجرت کنه. انگار ابلاغیه دادگاه برام اومده. انگار برگه امتحان جلومه و همه‌چی یادم رفته. انگار یه بچه‌م که وسط بازار گم شده. نمیدونم این دلشوره از کی یقه‌مو گرفت. ولی فکر کنم دیگه خودم مقصرم...

من پناهگاهم رو تو آغوش تو پیدا کردم تو بهم یاد دادی که پناهگاه یه مکان نیست یه احساسه هر چیزی میتونه پناهگاه باشه میتونه یه بویی همیشگی یه وسیله و یا حتی شخص باشه هر آدمی پناهگاه خودشو داره و برای هر آدمی متفاوتِ برای من پناهگاه یعنی تو از لحظه ای که باهات آشنا شدم تا حالا تو بودی شاید تا الان متوجهش نشده بودم اما خوب که دقت می کنم میبینم از اولش تو بودی تو جایی هستی که می خوام همیشه توش حضور داشته باشم تو پناه منی؛

اعتماد مثل روح میمونه، اگه بدنیو ترک کنه دیگه هیچوقت به اون بدن برنمیگرده...

تو انقدر وجودت قشنگه که
اگه چشمامو ببندم و دنیامو بدون تو تصور کنم
همه‌جا رو زشت و تاریک میبینم
انگار همه قشنگیای دنیا ناپدید شدن
انگار دیگه هیچ اتفاق خوبی تو دنیا وجود نداره
انگار دنیا به آخر رسیده ، بیخیال ..
اصن بذار دنیایی که تو توش نباشی به آخر برسه
آخه این بودن توعه که دنیامو قشنگ کرده ،
اگه نباشی به چه درد میخوره؟🫶🏻

تو قشنگ ترین راز منی
تو بی صداترین اتصالی هستی که من توی قلبم احساسش کردم
اونقدر بزرگ بود که نمیتونم جز خودت با کسی درموردش حرف بزنم
اولین باری که دیدمت رو خوب یادمه اون لحظه اگه خبر میرسید قراره آسمون سقوط کنه من چیزی نمیشنیدم
چون تنها چیزی که توی ذهنم دنبالش میگشتم یه نقطه ی اشتراک برای ربط پیدا کردن به تو بود
البته هنوزم دارم میگردم♡

تو تنها کسی هستی که دیدم پای تموم اخلاقای خوب و بدم موند تنها کسی هستی که تو روزای ناامیدی امیدوارم کرد تنها کسی هستی که هر وقت بد بودم خوب بود تنها کسی که انگیزه‌ی روزای سختم بود تنها کسی که بدیای این دنیا ازش آدم بدی نساخت
به بودنت افتخار میکنم ادامه‌ی وجودم

‏امروز که گوشی پسر قشنگه‌ رو وسط چت با من زدن، همون موقع تو خیابون و بعدم تو کلانتری شماره منو گرفته به من خبر بده نگرانش نشم؛ بعد تو بگو سرش شلوغ بود، سرکار بود، نمی‌تونست جواب پیاممو بده=)))

من فقط ظاهرا قوی ام، واگرنه اگه بغلم کنی گریه ام میگیره‌. بهم بگی خوبی؟ گریه ام میگیره. چاییم یخ میکنه گریه ام میگیره. آهنگ گوش میدم گریه ام میگیره. انگار حجم قوی بودنم دیگه تموم شده...