نمیدونم چجوری میشه گفت ولی یه سری آدما دیگه از دوست و این چیزا گذر میکنن، تبدیل به اعضای بدن میشن...

‏اگه درد و غماشو بهت نمیگه، باید ببینی کجا «تکیه‌گاه نبودی»
اگه دیگه ذوق نمیکنه، باید ببینی کجا «ذوقشو کور کردی»
اگه باهات مشورت نمیکنه، باید ببینی کجا «مسخره‌ش کردی»
اگه دیگه بهت توجه نمیکنه باید ببینی کجا «نادیده‌ش گرفتی»
آدما الکی عوض نمیشن،
خودت کاری کردی از خوب بودن دست بکشن!

"به موقع گفتن، مهم‌تر از گفتنه. به موقع بودن، مهم‌تر از بودنه. به موقع شنیدن، مهم‌تر از شنیدنه. به موقع انجام دادن، مهم‌تر از انجام دادنه. به موقع بودن رو جدی بگیرید."

یهو به خودت میای میبینی
بابات مشکلاتشو بهت میگه
مامانت باهات درد و دل میکنه
خواهرت به کمکت نیاز داره
و خودت تا گردن تو گل گیر کردی.

لطفا از من نپرسید "چه خبر؟" من زندگیم شبیه چهار پنج سال پیشه و تغییری نکرده!:(

هیچوقت سوپرایز نشدم
هیچوقت کسی تو تنهایام نیومد دنبالم هیچوقت کسی برای خودم بهم پیام نداد
هیچوقت کسی واقعی دوستم نداشت
تو هوای بارونی کسی زنگ نزد بگه پاشو بریم بیرون هیچوقت کسی بی مقدمه زنگ نزد حالمو بپرسه
من همیشه فقط خودم و خودم بودم
این باعث شد خیلی قوی تر از قبل بشم!

صرفا یه تلنگر برای تو:
"درست همون زمانی که فکر می‌کنی همه چیز از هم پاشیده، زندگی داره آروم آروم پازلش رو سر جاش می‌ذاره، انبو بعدش مفهومی! بعدش میفهمی، بعدا میفهمی که اون کسی که رفت، فقط داشت جا رو برای یه آدم بهتر باز می‌کرد. اون پایان که قلبت رو شکوند، فقط شروعی بود برای داستانی تازه. میفهمی درهایی که با صدای بلند بسته شدن، تو رو به سمت در هایی میبرن که بی‌صدا باز میشدن. زندگی همیشه یه برنامه داره، حتی وقتی تو نمی‌بینی. هر چیزی که از دست می‌ره، هر زخمی که می‌خوری، هر لحظه که فکر می‌کنی راهت به بن‌بست رسیده، در واقع داره تو رو آماده می‌کنه برای چیزی بهتریی ، جایی که درست تره آماده میکنه..."
|بهزاد چاووشی‌‌|

تورو جوری دوستت دارم که اگه یه روز بخوام از آدما فاصله بگیرم یا ازشون دوری کنم با خودم میبرمت. جوری دوستت دارم که هیچوقت از بغل کردنات، نوازشات، حرفات و هرچیزی که مربوط به توئه خسته نمیشم. جوری دوستت دارم که وقتی ناراحتی داغونم و وقتی خوشحالی خوشحالم همه‌ی اینارو یادت بمونه چون تا آخرین لحظه‌یِ عمرم تورو دوستت دارم همه‌یِ من؛"

دوست داشتن اینجوریه که؛
اگه کسی و از ته قلبت دوست داری برات مهم نیست که چند بارم ناراحتت میکنه، چندبار نادیدت میگیره، چندبار پست میزنه، اینا به چشمت نمیاد حتی اگه به بدترین شکل هر ثانیه اذیتت کنه چون تو از ته قلبت دوسش داری. وقتیاییم که قهر میکنه حتی اگه تقصیر تو نباشه پیش قدم میشی، وقتی میره بیرون نگران ماشینایی که از کنارش رد میشن، نگران غذا خوردن، نگران تک تک ثانیه‌هایی که نفس میکشه، اینا بخاطر اینکه دوسش داری.

جوونا گرد شید یه‌چی بگم؛ تو زندگی “یه‌دور می‌زنم برمی‌گردم” نداریم. غلطه. اگه به آدمی رسیدین که قلبش خوب بود، که شما رو واقعا دوست داشت، که کنارش آرامش داشتین، ولش نکنین. میگه «حیثما وجدت سکینة قلبک أقم»، هرجا آرامش قلبت رو پیدا کردی، بمون. بچه‌ها بمونید! همونجا بمونید...

کی میدونه چندتا کوه رو شونه های کی سواره؟ باهم مدارا کنیم....

نیاد اون روزی که حس کنید یه نفر با کل دنیا فرق میکنه و بعدا بفهمید تنها تفاوتش با بقیه این بوده که قشنگتر نقش بازی میکرده!

‏اون بخش از پارتنر داشتن که بشینم رو پاهاش، پشت چراغ قرمز دستمو ببوسه ، دستشو بندازه دور کمرم ، آخر شب از روزم براش تعریف کنم ، براش غذا درست کنم و نازم کنه رو خیلی دلم میخواد!=))))

درباره‌ش غصه می‌خورم، گریه می‌کنم، میرم پیاده‌روی، دوش می‌گیرم، چایی می‌خورم، برا خودم مینوسم اما دیگه درباره اش با آدما حرف نمی‌زنم...

‏همیشه یه دلشوره عجیبی دارم. انگار بهم گفتن خودتو برسون بیمارستان. انگار رفیق صمیمیم میخواد مهاجرت کنه. انگار ابلاغیه دادگاه برام اومده. انگار برگه امتحان جلومه و همه‌چی یادم رفته. انگار یه بچه‌م که وسط بازار گم شده. نمیدونم این دلشوره از کی یقه‌مو گرفت. ولی فکر کنم دیگه خودم مقصرم...

من پناهگاهم رو تو آغوش تو پیدا کردم تو بهم یاد دادی که پناهگاه یه مکان نیست یه احساسه هر چیزی میتونه پناهگاه باشه میتونه یه بویی همیشگی یه وسیله و یا حتی شخص باشه هر آدمی پناهگاه خودشو داره و برای هر آدمی متفاوتِ برای من پناهگاه یعنی تو از لحظه ای که باهات آشنا شدم تا حالا تو بودی شاید تا الان متوجهش نشده بودم اما خوب که دقت می کنم میبینم از اولش تو بودی تو جایی هستی که می خوام همیشه توش حضور داشته باشم تو پناه منی؛