‏اوورتینک که میکنم، یادم میفته به برلین که با اون‌لهجه‌ی قشنگ اسپانیولی میگفت «ببین! هرکاری کنی، بلاخره یه‌روز یه‌چیزی اشتباه پیش میره. اون‌روز به این فکر نکن که مقصر چیزی هستی که نمیتونستی کنترلش کنی. زندگی همینه. ازش لذت ببر! تا وقتی که مهمونی تموم بشه...»

تو چی می‌دونی از من؟
تو چی می‌دونی که اینقدر راحت از من و زندگیم حرف می زنی؟
زجرهایی که کشیدم رو کشیدی؟
حرف هایی که شنیدم رو شنیدی؟
پا به پام تو سختی ها بودی؟
مثل من تا پای جون تلاش کردی تا از پس مشکلات بر بیای؟
ببين؛ تو دقیقا هیچی از من نمی‌دونی. تو فقط چیزهایی رو می‌دونی که من خواستم بدونی تو از کل شخصيت من یه تصویر نصفه و نیمه توی ذهنته پس گوه می خوری قضاوت می کنی.

جبران می شود آن روزها که صبر کردن آسان نبود، اما تو صبر کردی..!(؛

اون موقع که حس کردی هیشکی رو نداری، اون موقع که حس کردی باید یه دنیا گریه کنی، اونموقع که خسته، بی پناه و پر از غر بودی، اون موقع که حس کردی یکی باید در آغوشت بگیره، دقیقا اون موقع بیا سراغ من. ‏من اینجا دستامو باز کردم و منتظرم تو بیای.

زیاده روی کردم؛
در دوست داشتن، در تلاش کردن، در حرف زدن، در اعتماد کردن، در غصه خوردن، در خسته بودن، در تنها موندن، در زنده بودن...
همیشه بیش از حد بودم!

‏زندگی از همه جهت داره بهم فشار میاره. اگه گیم بود بدون سیو کردن خارج میشدم. اگه کتاب بود میبستمش. اگه آهنگ بود سیم هندزفریم رو میبریدم. اگه تئاتر بود از سالن خارج میشدم. اگه غذا بود بالا میاوردم. اگه رابطه بود، تو چشم‌هاش نگاه میکردم و میگفتم "ببین ما به درد هم نمیخوریم..."

تو عزیزترین نداشتنیِ منی! من خیلی شبارو با فکر آهنرباهایی که با تصور تو توی قلبم ذوب میشه سپری کردم اینکه توی نزدیک ترین فاصله داشتنت چه شکلیه تعجبی هم نیست! تو قشنگ ترین آدم دنیای منی من از وقتی یادم میاد تو توی قلبم بودی،تو همه جا بودی تو لای نارنجیِ ابرای غروب بوی درختا و چشمای خودم تو آینه بودی تو توی دلم یه گل انار کاشتی که روز ب روز دونه هاش بیشتر شد تا جایی که عشقت اینقدر بزرگ شد که انار دلم ترک برداشت پس بهت گفتم چقدر دوست دارم؛"

من ادل نیستم که واست چیزی جز بهترین‌ها آرزو نکنم، من واگذارت میکنم به امامزاده هاشم ابتدای جاده فیروزکوه!!

تو چی می‌دونی از من؟
تو چی می‌دونی که اینقدر راحت از من و زندگیم حرف می زنی؟
زجرهایی که کشیدم رو کشیدی؟
حرف هایی که شنیدم رو شنیدی؟
پا به پام تو سختی ها بودی؟
مثل من تا پای جون تلاش کردی تا از پس مشکلات بر بیای؟
ببين؛ تو دقیقا هیچی از من نمی‌دونی. تو فقط چیزهایی رو می‌دونی که من خواستم بدونی تو از کل شخصيت من یه تصویر نصفه و نیمه توی ذهنته پس گوه می خوری قضاوت می کنی.

به هرجا نگاه میکنم تویی به هر گوشه‌ ی قلبم که خیره میشم میبینم یه خاطره از تو در حال پخش شدنه میدونی قلبم شده مثل یه مجموعه سینمایی که سالن سالن شده و یکیشون داره موقعی که میخندی رو پخش میکنه یکی دیگشون زوم کرده روی چشماتو داره نشون میده چجوری توی هر قرار ترکیب مژه و پلک و چشمات قلبمو به لرزه میندازه اون یکیه دیگه داره تک تک تیپ زدنات و لباسایی که پوشیدی تا بریم سر قرار رو نشون میده و یکی دیگشونم داره پروسه آشناییمونو از اول تا الان پخش میکنه خلاصه که تو قلب من یه آشوبی به پا کردی نشون میده که حالا حالا ها صاحب قلبم شدیو قراره روز به روز به محبوبیتت و دوست داشتنت تو قلبم اضافه بشه؛"

مهم. نیست چقدر خوش قلب . باشی درنهایت مجبور میشی با هرکسی مثل خودش رفتار كنی..!

نمیدونم چجوری میشه گفت ولی یه سری آدما دیگه از دوست و این چیزا گذر میکنن، تبدیل به اعضای بدن میشن...

‏اگه درد و غماشو بهت نمیگه، باید ببینی کجا «تکیه‌گاه نبودی»
اگه دیگه ذوق نمیکنه، باید ببینی کجا «ذوقشو کور کردی»
اگه باهات مشورت نمیکنه، باید ببینی کجا «مسخره‌ش کردی»
اگه دیگه بهت توجه نمیکنه باید ببینی کجا «نادیده‌ش گرفتی»
آدما الکی عوض نمیشن،
خودت کاری کردی از خوب بودن دست بکشن!

"به موقع گفتن، مهم‌تر از گفتنه. به موقع بودن، مهم‌تر از بودنه. به موقع شنیدن، مهم‌تر از شنیدنه. به موقع انجام دادن، مهم‌تر از انجام دادنه. به موقع بودن رو جدی بگیرید."

یهو به خودت میای میبینی
بابات مشکلاتشو بهت میگه
مامانت باهات درد و دل میکنه
خواهرت به کمکت نیاز داره
و خودت تا گردن تو گل گیر کردی.