اما عزيز من.
اگر تناسخ حقیقت داشته باشد ای کاش هرگز به خاطر نیاوریم که چه کسی بوده ایم
چگونه زیسته ایم
و رد پایمان را در کدام جغرافیا بر جای گذاشته ایم. چرا که همین یکبار زندگی
در این قبرستان آرزوها زیادی بود خاطره اش پیشکش...

‏دقت کردین؟
‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛
‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛
‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛
‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

اعتیاد شدیدی به هیچ پیدا کردم...

‏رابطه ی درست یعنی؛
‏رابطه ای که گاهی اوقات مثل رفیق باشین؛ حتما نباید کل رابطتون عاشقونه باشه شوخی کنین؛ راحت باشین باهم؛ درد و دل کنین؛ از هم انتقاد کنین؛ بشین بهترین رفیق برای همدیگه... خیالتون راحت؛ اینجور رابطه ها هیچوقت تموم نمیشه.

هیچوقت به خاطر آدما تغییر نکنید، بالاخره یکی پیدا میشه شما رو همون‌جوری که هستین دوست داشته باشه

مثلا گیج و بی‌خبر از خواب بلند شوی، رادیو را روشن کنی و بشنوی: «خبری نیست، پا روی پا بیندازید، چایتان را بنوشید، به موزیک‌های آرام گوش کنید، کتاب بخوانید، عاشق باشید و غمتان نباشد؛ قرار نیست هیچ اتفاق خاصی بیفتد...»
مثلا روزت را با صدای آواز گنجشک‌ها و شیطنت‌های ابرها و آفتاب شروع کنی. مثلا چشم باز کنی و همه چیز خوب باشد، مثلا هیچ روزنه‌ای برای نگرانی نباشد و زمین سیاره‌ی آرام و دنجی شده باشد برای زیستن...

-نرگس صرافیان طوفان

دل من جز تو دردونه ای نداره وقتی ازم دوری و دلگیر میشی حتى قلبم روی سینه م اضافه میشه من بدون تو بودنو بلد نیستم محبوب بلد نیستم اطرافم نباشی و خنده به لبم بیاد بلد نیستم جز تو چشم دیگه ایو جستجو کنم یا که به دلم حالی کنم دلدار قرار نیست بیاد خودت میدونی که حس میون ما جنسش با تموم دنیا فرق داره حیف این روزای عاشقی قبل از وصال نیست که با قهر تلخش کنیم؟♥️

تو بدجور از چشم و دلم افتادی
البته مقصرش هم خودت بودی
با کارات و حرفات،با دروغ هایی که میگفتی،
با توقعاتی ‌که ازم داشتی
تو حتی تکلیفت با خودت هم مشخص نبود
چه برسه به اینکه بدونی میخوای کجای زندگی
و خاطراتِ من باشی!
من از بلاتکلیفی بدم میاد،
با تو و جایگاهت تو زندگیم بلاتکلیف‌ بودم
از یه جا به بعد دیدم فرقی نداره باشی یا نه،
پس ترجیح دادم یه خط قرمز بکشم رو اسمت.

هیچوقت مهم نبوده ک تو چقدر بی لیاقت بودی و کارایی ک کردمو ندیدی، مهم اینه من بهت نشون دادم ک چطور میتونم ی آدمو تا حد مرگ و خیلی بالاتر از لیاقتش دوست داشته باشم و تهش همه چیو تموم کنم و برم.
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

من باهات صاف و صادقم. مهربون و نایسم. ولی به محض اینکه شروع کنی به بازی درآوردن و رفتار سیاست‌مندانه، همهٔ اینا متوقف می‌شه. نه اینکه دیگه باهات صاف و صادق و مهربون نباشم؛ باهات "هیچی" نیستم، دیگه با یه غریبه تو خیابون واسم فرقی نداری.

وقتی‌بهت میگم دوست دارم؛
درواقع یعنی هروقت کنارمی‌خوشحال ترینم،
فکر کردن بهت حالمو خوب میکنه،
یعنی‌هر اتفاقی هم برام بیوفته بازم دلم به بودنِ تو خوشه،
حتی با صداتم میتونی تو اوج عصبانیت آرومم کنی و بغلت یه پناهگاهه واسه من و دردام..♥️

نمی‌دونم کدومتون نیاز داره اینو بشنوه ولی ...
با تمام وجود ازتون خواهش میکنم که تو زندگیتون تک بعدی نباشید؛
درس بخونید ولی کنارش یه مهارتم یاد بگیرید ...
کار کنید ولی کنارش حتما سفر هم برید ...
پس انداز کنید ولی کنارش به استایلتون برسید ...
رابطه عاشقانه داشته باشید ولی خودتونو وقف نکنید ...
خانواده‌تون رو دوست داشته باشید ولی از علایقِ خودتون بخاطر احترام به خانواده نگذرید ...
یهو به خودتون میایید می‌بینید هیچی ازتون نمونده جز همون بُعد از زندگیتون که خودتونو واسش وقف کردین ...

نمی‌دونم چطوری توضیح بدم، ولی وقتی اونی که دوستش دارین دوستتون داره، تو همه‌ی مسایل زندگی درست‌تر تصمیم می‌گیرین. آرامش دارین. نیاز به خودنمایی هم حس نمی‌کنین. اما اگه اینطوری نباشه؛ همیشه خسته، همیشه دلتنگ، همیشه بی‌قرار، تصمیمای غلط، خواب ناآروم، تو کار و زندگی خراب.

می‌خوام باهات حرف بزنم
می‌خوام ببینمت، بغلت کنم
می‌خوام کنارت باشم
نه بخاطر اینکه دلم برات تنگ شده نه؛
دلم تنگ نشده، در واقع مچاله شدم
خسته شدم از نبودنت و کم‌کم دارم تموم میشم
اخه تو باید باشی تا به جونام اضافه شه، پاییز داره میادو دلم برای بغلِ نارنجیت تنگ شده.

آدما رو تو عصبانیت بشناسین...
اینکه میگن «تو عصبانیت حلوا خیرات نمی کنند»همش برای توجیه کردن حرفاییه که اون موقع زدن و موقعیتشون به خطر افتاده...
آدما توی عصبانیت حرفایی رو میزنن که همیشه بهشون فکر کردن...
حرفایی که اعتقادشونه...
حرفایی که باورشون دارن...
اگر کسی حتی توی عصبانیت وسط داد و بیداداش هنوزم حرفاش بوی دوست داشتن می داد...
اون آدم از ته قلبش شما رو دوست داره!
مراقب این آدما باشین!

هرموقع ناراحت بودی فقط بدون که خدا منو افریده تا همه‌ی غماتو به جون بخرم، تا نذارم غصه بشینه تو اون چشمایِ قشنگت تا نور باشم تو شبای تاریکت، من میخام همیشه شاد نگهت دارم پس غماتو ازم مخفی نکن خب؟ من شونه هامو برای غمات اشکات نگه میدارم. قربون اون قلب کوچولوت بشم من

نذارید کسی که باورتون کرده، کسی که دوستون داره حس کنه اضافیه،
حس کنه هر موقع دلتون خواست و بعد از همه کاراتون واسش وقت دارین
نذارین فکر کنه همیشه ذهنتون درگیر آدما  و چیزای دیگس و آخر از همه دوسش دارین
حواستون به کسایی که دوستون دارن باشه!
چون اگه ی روز خسته شن و برن،
دیگه ممکنه قلبی مثل قلب اونا پیدا نشه
که واقعی و از تهِ دل شما دوست داشته باشه و نگرانتون باشه.

‏اگه يه روزى دلت تنگ شد، اگه من رو كنارت نداشتى، چيزهايى كه دوست داشتم رو يادت بيار، لبخند بزن بگو مسير قشنگى بود، نامرد نباش؛ بالاخره يه روزى هم ما فكر می‌كرديم بدون هم نمی‌تونيم زندگى كنيم. هميشه كه اينجورى دور نبوديم.

تا حالا شده به نقطه اي از زندگي برسي که نه دیگه بجنگي، نه فرار كني، نه واكنش نشون بدي؟!
انگار از نظر احساس
خاموشي رو تجربه ميكني
به این حالت میگن پاسخ فروپاشي" پاسخ فروپاشی حالتی از واكنش سيستم عصبيه که وقتی فرد تحت فشار شدید و طولانی قرار میگیره و دیگه نه میتونه بجنگه و نه فرار کنه
بدن وارد نوعی خاموشی دفاعی میشه...:)))

شما فكر می‌كنين آدما يهويی می‌رن، یهویی تغییر می‌کنن، ولی اشتباه می‌كنين.
آدما هی منتظر می‌مونن بفهمين، ببينين، انجام بدين، و تو اين مسير هربار كه نمی‌فهمين، نمی‌بينين، انجام نمی‌دين يه قدم می‌رن عقب و وقتی‌ ديگه همه چی خيلی دور و كوچيك شد روشونو برمی‌گردونن و برای هميشه می‌رن.

من هیچ وقت تسلیم نشدم!
خسته چرا..
اما تسلیم نه!
یه شبایی تا صبح اشک ریختم، از درد چشمام رو نبستم ،هی خاطرات رو مرور کردم اما صبحش با لبخند بلند شدم و انگار نه انگار که اون آدم دیشبی خودم بودم.
کم آوردم؛ولی جا نزدم!
با همه‌‌ی دردها ادامه دادم،حتی وقتایی که می‌دونستم ممکنه تهش هیچی نباشه!
ادامه دادم؛ تا سرم پیش خودم بالا باشه!
ادامه دادم تا اگه نشد به خودم بگم:
«فدای سرت، مهم اینه که تو تلاشت رو کردی..!»
بخاطر همینم هیچوقت نه پشیمونم، نه افسوس میخورم و نه منتظر کسی هستم که بیاد و نجاتم بده! ناجی من همیشه خودم بودم و بس..