اونجایی میفهمی . .
به یک نفر تا مغز و استخوان
مبتلا شدی که
همه حس‌های بدِ وجودت ،
با دیدن نوتیفش از بین میره .
اون لحظه که کافیه
بودنش حس بشه،
مثل ذوقِ یه بچه
واسه رفتن به شهربازی ،
همه قلبت میخندهㅤꞋꞌꞋ
- بعضی وقت‌ها ...
شما زمانی میفهمید
یکنفر واستون مورد علاقه شده
که ثانیه ها نبودنش رو
بهتون نشون میدن و اون
لحظه که ساعت‌ها رنگ حضورش
رو به خودشون بگیرن،
انگار روحتون به خونه‌اتون برگشته
و پیش خودتون میگید :
‹ آخیششش‌‌ ؛
هیچ‌جا خونه خود آدم نمیشه
و مثل اون امن نیست
- آخیشِ من تویی ،
وقتی به تو ختم میشه احساسم

فکر می‌کردم منم که زیاد حساسم و منم که سخت می‌گیرم!
رفتم و دورتر ایستادم و دیدم نه! واقعا سخت بود!!!
اگر قرار بود بی‌طرفانه جهان خودم را برانداز کنم و عملکرد خودم را به قضاوت بنشینم؛ به خودم حق می‌دادم.
از دور خودم را دیدم و نگران شدم، اگر دیگر نتوانم طاقت بیاورم چه؟ تحملم تمام شود و نخواهم ادامه بدهم چه؟ یکی مانده به پله‌ی آخر جا بزنم و قید همه چیز را بزنم چه؟!
من سخت نمی‌گرفتم، روزگاری که برای من مقدر شده‌بود، واقعا سخت بود...
|نرگس صرافیان طوفان👤|

آدم امن بودن زیاد سخت نیست!
فقط کافیه برای کسی که دوسش داریم وقت بزاریمو قضاوت‌ش نکنیم، بهش فضا بدیم بهش بها بدیم و به حرفاش اهمیت بدیم تا بیاد با خیال راحت باهامون دردودل کنه و خود واقعیش باشه و اشک روی گونه‌هاشو پاک کنیم یا همراهش بخندیم! زیاد سخت نیست اما کیه که ارزش بزاره و باعث بشه بفهمیم دوست‌مون داره و میتونیم توی غم و شادی‌مون شریک‌ش کنیم و اجازه بدیم زیر و بم زندگی‌مونو بدونه‌و توی وجودِ پاکِ‌مون غرق بشه‌و دنبال فرد دیگه‌ای نباشه‌و تا ابد نتونه از اونجا بیرون بیاد!

چرا انقدر کار می‌کنی؟
گفت: کار می‌کنم که خسته شم،
که وقتی شب خواستم بخوابم فرصت فکر کردن به چیزی رو نداشته باشم.
به این فکر نکنم که چقدر خستم، چقدر تنهام.
به این فکر نکنم که هیچ پشتیوانه‌ای ندارم.
به این فکر نکنم که یکی ولم کرده رفته.
کار می‌کنم که فکر نکنم.

-یه وقتایی دلت می‌خواد یکی فقط باشه… نه حرف بزنه، نه نصیحت کنه، فقط باشه…
بشینی کنارش و بگی: خستم…
اونم فقط نگات کنه، بدون قضاوت، بدون سؤال… فقط بفهمه
ولی هیچ‌کس نیست تنهایی تو اتاق
تو موندی و یه دل پُر، یه ذهن شلوغ و یه گوشه‌ی تاریک.
هیچ‌کس نمی‌دونه پشت اون لبخندای زورکی، چه بغضی داری.
هیچ‌کس نمی‌پرسه، اصلاً کسی هست که حواسش به نبودنت باشه؟
همه فقط وقتی پیدات می‌کنن که چیزی ازت بخوان،
نه وقتی داری از درون می‌پاشی .

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری،
بدون غر زدن و بهونه گیری،
بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو،
دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم،
جیغ و داد نمیکنی،
دیگه مهم نیست،
شاید حتی گریه هم نکنی،
آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن.
نمیگن خداحافظ من دارم میرم،
اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه،
اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه،
نمیخوام بری بشنوه،
میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه
«به امید دیدار» وجود داره،
واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم!(:

بعضی اوقات دقیقن تو همون تایمی که مسیر زندگیت داره سخت و بی هدف میگذره، یهو ی آدم وارد زندگیت میشه و تموم حال بدی هاتو میشوره میبره.. اینقدر اون آدم بهت عشق می‌ورزه که به خاطر جبران اینکارش، خود به خود بلند میشی دستشو میگیری و باهم و برای هم زندگی جدیدی رو می سازید که مثالش توی دنیا پیدا نمیشه!

من میگم
تا یه لباس رنگی نپوشی
نمیفهمی که مشکی زیادم بهت نمیاد!
تا اون یه نفرو فراموش نکنی
متوجه نمیشی که آدمای خوب زیادی
حواسشون به تو هست و کنارتن
تا کارما زنگ خونتو نزنه به خودت نمیای
تا قلبت نشکنه مغزت کار نمیکنه!
تا عاشق شکلات نباشی نمیفهمی که رژیم سخته
تا از دستت نره ارزشش رو نمیفهمی
تا دوستاتو نشناسی دو دستی به خانوادت نمیچسبی. ما آدمای نرسیدن یا نفهمیدن و درک نکردن نیستیم فقط مشکل اینه که دیر به خودمون میایم.
مهم نیست چند سالته،
اگه اینارو درک کردی تو این زندگیو بردی.

میدونی مظلوم‌ترین ورژن من چه زمانی بود؟ اونجایی که نصف شب خیلی ناراحت بودم، قلبم بد شکسته بود اما نمیتونستم پیش کسی برم یا پیام بدم که حالم خیلی بده خودم بودم و خودم، وقتی هندزفریم رو برداشتم، بالشم رو بغل کردم، آهنگ غمگین گوش کردم و یواشکی گریه کردم و بالشتم خیس شد و سقف اتاقم تار، آخرش هم نفهمیدم چطوری با اون حال خوابم برد و صبح شد.

اون آدمی که تورو از خودت بیشتر میشناسه، تو موقعیت های بدت، تو نداریات، تو ناراحتیات ولت نکرد، وقتی به یه جایی میرسی از خودت بیشتر ذوق میکنه، وقتی ناراحتی از خودت ناراحت تر میشه، وقتی مشکلی برات پیش میاد هر کمکی بتونه بهت میکنه بدون اینکه توقعی ازت داشته باشه رو، دو دستی بچسب و براش جبران کن.

بزرگترین مرحله ی خودشناسی:
اونجاست که تو انقدر درگیر خودت ،هدفات درست،ایندت،کارت،ورزشت وسلامتیت هستی که نه حاضری وقتتو برای آدمای منفی بزاری،نه حاضری وارد رابطه های دم دستی بشی و نه خودتو با کسی مقایسه میکنی حتی حاضر به رقابت با هیچکس جز خودت نیستی چون میدونی موفقیت بقیه از موفقیت تو کم نمیکنه پس سعی نمیکنی با خراب کردن کسی ازش جلو بزنی ،فقط سعی میکنی پیشرفت کنی و از دیروز خودت بهتر باشی اگر الان زندگیت رو این رواله یا قراره به این نقطه برسی بهت تبریک میگم چون تو از خیلیایی که میشناسی جلوتری.

اشتراک گذاری بیش از حد، باعث نشت انرژی می‌شود. حریم خصوصی یک نوع حفاظ است.
از گفتن بیش از اندازه آنچه افراد نیاز دارند بدانند، دست بردار. هرچه کمتر خودت را لو بدهی، بیشتر شگفت زده خواهند شد. توجه را فراموش کن. در سکوت حرکت کن. ویران کردن سر و صدا دارد، اما خلق کردن آرام است. این قدرت سکوت است. بی صدا رشد کن. با آرامش زندگی کن.

شما قرار نیست بابت گذشته‌تون، اشتباهاتتون، شکست‌هاتون یا راهی که انتخاب کردید خجالت بکشید
همه‌ی اینا بخشی از مسیر شماست
اگه کسی باعث شد به خاطر تجربه‌هات حس بدی داشته باشید، بدونید اون آدم جای درست توی زندگی‌تون نداره
آدمایی رو کنارتون نگه دارید که شما رو همون‌جوری که هستید بپذیرن.

مهم نیست دور من چقدر شلوغ یا خلوت باشه،
تو همون کسی هستی که من در همه حال بهش نیاز دارم،
همون کسی هستی که وقتی اتفاقی میوفته
زود میام تو صفحه چتت تا واست تعریف کنم،
همون کسی که تا یه آهنگ قفلی پیدا می کنم واست می فرستمش،
همون کسی که بدون ترس از قضاوت همه
احساساتمو واسش تعریف می کنم،
همون کسی که بهم اجازه می ده خودم باشم و
خودم رو دوست داشته باشم.

اونقدرعاشقت شدم انگار تو خونم جریان داری، 
لابه‌لای ضربان قلبم، تو رگ‌هام بیداری. 
شدی نور تو چشمام، شدی جون تو تنم، 
هر نفسم که میکشم، تو رو حس میکنم. 
تو نه فقط کنارمی، تو خود وجودمی، 
هر جا قدم می‌ذارم، تو توی روحمی. 
مثل سایه، مثل هوا، همیشه با منی، 
تو عمق قلب من، تا ابد، تو می‌مونی

ترس از اشتباه باعث می شه اشتباهات بزرگتری بکنی. ترس از اتلاف وقت باعث می شه زمان بیشتری رو به فنا بدی. ترس از دست دادن باعث می شه کارای احمقانه ای کنی که ادمهارو به ستوه بیاره. یه نفس عمیق بکش، سینتو بده جلو، شونه هاتو صاف کن و با اعتماد به نفس، شجاع و پررو برو جلو. حتی اگه از درون تهی باشی هیچ چیز نمی تونه شکستت بده‌. متاسفانه یا خوشبختانه این یه فکته.

تا یکیو با اسم قشنگ سیو می‌کنی، گند می‌زنه
تا یکیو پین می‌کنی، گند می‌زنه
تا یکیو بهش احترام می‌ذاری، گند می‌زنه
تا به یکی اعتماد می‌کنی، گند می‌زنه
تا یکیو توی دلت از بقیه جدا می‌کنی، گَند می‌زنه
تا یکیو از خط قرمزات عبور می‌دی، گند می‌زنه
تا یکیو از رو عشق بغل می‌کنی، گند میزنه
یه طوری شده که فقط کافیه بفهمن دوسشون داری؛
یهو صدو هشتاد درجه عوض می‌شن و گند میزنن به همه چی و می‌شن یکی عین بقیه.

انقدر حس ناب هست که هنوز تجربه نکردی.
انقدر آدم‌های خوب هستن که هنوز ندیدی.
انقدر خنده‌ها هست که هنوز نداشتی.
انقدر اتفاق خوب هست که هنوز نیفتاده.
انقدر خوبه دیدن و حس کردن اینا،
انقدر زیاد که تصورشم می‌تونه لبخند بیاره رو لبت،
انقدر جاهای قشنگ هست که هنوز نرفتی.
انقدر اشک شوق هست که هنوز نریختی.
پس غصه‌ی آدم‌هایی که رفتن و چیزهایی که از دست دادی.
و لحظه‌های پوچ گذشته رو نخور.
روزهایی که پیش روت هستن خیلی قشنگ‌تر از گذشتته،
تو هر چیزی که باید رها می‌کردی تا به این‌جا برسی درست بوده.

دوست دارم مثل آرتا که میگه :
بیبی وقتی هستی بذار هرکی میخواد بگه هرچی.
یا مثل رها که میگه :
تنها ترین عشق، نیستن آدما شبیهت.
یا مثل کوروش که میگه :
حاضرم آدمم واسه موندنت بکشم.
یا مثل لیتو که میگه :
دورمم پر من نگاهم رو توعه.
یا مثل سمی لو که میگه :
اگه یه لحظه از چشات ببینم یه قطره اشک بیاد
کاری کنم دنیا معذرت بخواد.

تو برای من مهمی و من بهت اهمیت می‌دم؛ منظورم این نیست که به بعضی از جنبه های تو اهمیت می‌دم یا فقط وقتی حالت خوبه دوست دارم. من همیشه و توی هر حالتی می‌خوامت. وقتی خوبی، وقتی بدی یا حتی وقتی میانه ی این دو قرار داری. من بخش های تاریک تورو هم می‌پرستم. دوست دارم بدونی توی هر شرایطی کنارت می‌مونم و موقع هایی که از خودت متنفری من جای جفتمون دوست دارم.

حاضرم تموم غم هایی که رو دوست داری رو یک تَنه گردن بگیرم ،اما لحظه ای احساس نکنی که هیچ‌چیز خوب نیست،ببین تو حق داری خسته بشی ،کم بیاری ،داد بزنی ،گریه کنی ،زجه بزنی ،اما حق نداری حس کنی هیچی بدرد نمیخوره.چون هنوزم یه سری چیزا و آدم ها ارزشش رو دارن..مگه نه؟مثلا خودِ من؛اینجا منتظرت وایسادم تا حالت از بد بودنِ مطلق در بیاد و بدوم بیام سمتت.نه اینکه بگم میخوام تو روزای بدت تنهات بزارم و برم دنبال خوشیم.فقط میخوام یکم شرایط اروم تر بشه تا بتونم بیشتر وجودم و در اختیارت بزارم.همیشه بهت میگفتم خستگی هات و میخرم.حالا هم شبیه همیشه..تو بفروش ،من میخرم.من هر سختی ای رو به جونم میخرم اما تو احساس بد بودن نباید بهت دست بده.قول میدی بهم هرجا کم اوردی پناهت من باشم؟ منم بهت قول میدم هرجا کم اوردم ،امیدم تو باشی.