کسی که در خانواده همیشه به‌عنوان گناه‌کار یا مقصر شناخته میشه، معمولاً آینه‌ی ناخودآگاه خانواده‌‌ست. یعنی، دیگر اعضای خانواده همه‌ی نقص‌ها، شرمندگی‌ها، ضعف‌ها، ناکامی‌ها و خشم‌های سرکوب‌شده‌شون رو روی او می‌اندازن، تا مشکل اصلی دیده نشود.
در بسیاری از موارد این فرد نه‌تنها مشکل‌دار نیست، بلکه تنها کسیه که حقیقت رو به‌درستی می‌بینه و بقیه با مقصر کردن او، به‌نوعی شلوغی و آشفتگی درونی‌شون رو روی شانه‌های او حمل می‌کنن.
جالب‌ اینجاست که،
این افراد وقتی از خانواده فاصله می‌گیرن، به‌مراتب قوی‌تر و موفق‌تر می‌شن، چون بالاخره می‌ تونن صدای واقعی خودشون رو بشنون.

ینفر ازم پرسید دلتنگی یعنی چی؟
گفتم دلتنگی یه حسیه که همیشه همراهته موقع غذا خوردن ، مسواک زدن ، موزیک گوش دادن ، موقع کار و حتی موقع درس... ولی همیشه توی خلوتت یا توی گوشه ی اتوبوس ، مترو ، حموم کافه خودشو نشون میده دلتنگی تنها چیزیه که هیچوقت قانع نمیشه و ازت دل نمیکنه! هرچقد دلیل بیاری فلسفه ببافی باز میاد توی قلبت و میگه : هرچی دوس داری بگو اما من هستم!
دلتنگی همون حسیه که شاید کمرنگ بشه اما هیچوقت پاک نمیشه...

بهترین روزهای زندگیم از وقتی شروع شد که با تو آشنا شدم. هیچوقت فکر نمیکردم تو دقیقا همون کسی باشی که زندگیم بخاطرش عوض بشه. خدا تورو مثل یه معجزه قشنگ گذاشت وسط زندگیم تا بهم بفهمونه حواسش بهم هست. تمام سهم من از دنیا تویی.تو تنهاا آدمی هستی که میتونم یه عمر به دوست داشتنتش ادامه بدم و خسته نشم. تو همونی که شنید صداش حالمو خوب میکنه.  تو همونی که وقتی صدای خندتو میشنوم روزمو می‌سازه. تو دقیقا همونی هستی که منو بلده.
میدونم روزهای سختی هست که میگذرونیم. ولی من کنارتم. قوت قلبتم برای ادامه مسیر. و توو همه وجود منی دورت بگردم.

﮼ بیا به هم قول بدیم ؛
قول بدیم واسه ساختن روزایِ قشنگ تلاش کنیم ، صبر کنیم ؛ تو سختیا جا نزنیم ، دستایِ همدیگه رو محکم بگیریم ؛ قول بدیم که از این عشق مراقبت کنیم ، اولویت
اول هم باشیم ، از مسیر لذت ببریم ، همدیگه رو بفهمیم و درک کنیم ؛ ببخشیم و کوتاه بیایم ، باهم صادق باشیم و دروغ نگیم ، از اعتماد هم سوء استفاده نکنیم ، هوایِ همدیگه رو داشته باشیم ؛
... و در آخر ، پناه باشیم برایِ هم

یکی از  وحشتناکترین تصمیمات یک زن تو عشق،
«دیگه نخواستنشه»
هی میمونه، صبر میکنه، منتظر میشه ، سکوت میکنه، ندید میگیره ، خودشو به نفهمیدن میزنه، با درد سازگار میشه.
یهو به خودش میاد میبینه دیگه نمیخوادش.
دیگه اون عشق، بی‌قراری، دلتنگی،
اون ولعِ بوییدن و بغل کردن و بوسیدنش رو نداره.
تازه متوجه میشه در تک تک شب و روزهایی که تنهایی سپری کرده
خودش رو تیکه تیکه داخل هر اشکی که ریخته و دردی که متحمل شده و مجبور به پذیرشش شده ، جا گذاشته و الان دیگه هیچی ازش باقی نمونده.
هرچیزی بشه، هر اتفاقی بیفته حتی اگر خداهم بیاد زمین و وساطت کنه.
اون زن دیگه هرگز به اون عشق،
به اون ادم، به اون رابطه برنمیگرده.
چون معتقده آسیبی که در اون دوست داشتن دیده به مراتب کشنده‌تر بوده و دیگه هیچ امنیتی درون اون عشق براش وجود نداره.
نه عشقش کم میشه.
نه دوست داشتنش از بین میره.
نه متنفر و بیزار میشه.
فقط میفهمه بودن تو اون رابطه ازش زنی ناکافی و گریون و مغموم میسازه که هیچوقت به میزان دلخواهش دوست داشته نشده...

محبوب راه دورم بی شما انگار که حتی توی شهر خودم غریبم! همه ی آدم ها رنگ ها و تشابه اسم ها لحظه ای نیست که منو یاد دردونه ی قلبم با تپش از فاصله ی دور نندازه ولی همینش هم قشنگه، هر چقدر سخت چون میدونم هیچکس منو اندازه ی تو نمیفهمه میدونم کسی منو به قشنگی تو دوست نخواهد داشت و میدونم جز تو کسی به اندازه، محرم من نمیشه. كاش علم او نقدر پیشرفت کرده بود که از پشت گوشی میشد برات بوسه فرستاد اون وقت هر صبح جلوی ایینه قبل از مرتب کردن یقه ی لباست آثار منو میدیدی که پر از جای لب های سرخه.

شنیدن دوستت دارم از زبان تونیاز من است
فرض کن من سوادم به فهمیدن دوستـت دارم
از روی رفتارت نمیرسد، حتی اگر بفهمم هم باز
کم است،این گوشم باید بشنود!
این قلبم باید وقت شنیدن دوستـ ـــت دارم‌
به تپش بیفتد ، لپم باید گـل بیندازد از ذوق،
تا بفهمم دوستم داری!
و این باید هر روز تکرار شود ، فرض کن من
یک‌آدم کم‌حافظه و فراموشکارم‌تو لطفا تکرار
کن !
لطفا خسته نشو!
بگذار من سر ذوق بمانم؛
و کیفم از دوستــ ــت دارم هایت کوک باشد
من به دوستـت دارم ها و قربان صدقه رفتن
هایت نیاز دارم!

کاش به خودمون بیایم و بریم بهش بگیم که
چقدر از هر چیزی توی این دنیا قشنگ تره
که چقدر وقتی میخنده دنیا رنگی تر میشه
بهش بگیم که چقدر خوبه فکر کردن بهش
کاش بهش بگیم که چقدر همیشه دوسش داشتیم
نکنه یه موقع به خودمون بیایم و دیر شده باشه؟!
اونوقت هرچیم که داد بزنیم بگیم
دوستش داریم دیگه فایده نداره
فقط خودمون می‌مونیم و یه حس مرده
توی قلبمون که واسه نجاتش تلاش نکردیم
پس بهش بگو ؛ قبل از اینکه دیر بشه.

من به تمام آدمایی که تو زندگیمن حساسم، وقتی یکی مالِ من شده یعنی فقط محدود به منه، متعلق به منه، نمیتونم با کسی دیگه‌ ای تقسیمش کنم، خنده هاش مال منه، گریه هاش ماله منه، غصه هاش مال منه، هرچیزی که مربوط بهش میشه مال منه، من آدم بشدت حساس و حسودیم نسبت به آدمای دورم، حسودم چون دوست دارم، چون واسم مهمی، چون نمیخوام کسی جز من سهمی از تو داشته باشه، وگرنه اگه برام مهم نباشی، دوست نداشته بشم، مهم نیست با کی میخندی، با کی غماتو شریک میشی، اصلا تو زندگیم کمرنگی و دیده نمیشی، پس هیچوقت بخاطر این رفتارم خسته نشو، اینا همش علاقه بیش از حد منو نشون میده، اگه یه زمانی برعکس این اخلاقم بودم بترس، واقعا بترس، چون اونجاست که دیگه با غریبه واسم فرقی نداری.

اونجایی میفهمی . .
به یک نفر تا مغز و استخوان
مبتلا شدی که
همه حس‌های بدِ وجودت ،
با دیدن نوتیفش از بین میره .
اون لحظه که کافیه
بودنش حس بشه،
مثل ذوقِ یه بچه
واسه رفتن به شهربازی ،
همه قلبت میخندهㅤꞋꞌꞋ
- بعضی وقت‌ها ...
شما زمانی میفهمید
یکنفر واستون مورد علاقه شده
که ثانیه ها نبودنش رو
بهتون نشون میدن و اون
لحظه که ساعت‌ها رنگ حضورش
رو به خودشون بگیرن،
انگار روحتون به خونه‌اتون برگشته
و پیش خودتون میگید :
‹ آخیششش‌‌ ؛
هیچ‌جا خونه خود آدم نمیشه
و مثل اون امن نیست
- آخیشِ من تویی ،
وقتی به تو ختم میشه احساسم

فکر می‌کردم منم که زیاد حساسم و منم که سخت می‌گیرم!
رفتم و دورتر ایستادم و دیدم نه! واقعا سخت بود!!!
اگر قرار بود بی‌طرفانه جهان خودم را برانداز کنم و عملکرد خودم را به قضاوت بنشینم؛ به خودم حق می‌دادم.
از دور خودم را دیدم و نگران شدم، اگر دیگر نتوانم طاقت بیاورم چه؟ تحملم تمام شود و نخواهم ادامه بدهم چه؟ یکی مانده به پله‌ی آخر جا بزنم و قید همه چیز را بزنم چه؟!
من سخت نمی‌گرفتم، روزگاری که برای من مقدر شده‌بود، واقعا سخت بود...
|نرگس صرافیان طوفان👤|

آدم امن بودن زیاد سخت نیست!
فقط کافیه برای کسی که دوسش داریم وقت بزاریمو قضاوت‌ش نکنیم، بهش فضا بدیم بهش بها بدیم و به حرفاش اهمیت بدیم تا بیاد با خیال راحت باهامون دردودل کنه و خود واقعیش باشه و اشک روی گونه‌هاشو پاک کنیم یا همراهش بخندیم! زیاد سخت نیست اما کیه که ارزش بزاره و باعث بشه بفهمیم دوست‌مون داره و میتونیم توی غم و شادی‌مون شریک‌ش کنیم و اجازه بدیم زیر و بم زندگی‌مونو بدونه‌و توی وجودِ پاکِ‌مون غرق بشه‌و دنبال فرد دیگه‌ای نباشه‌و تا ابد نتونه از اونجا بیرون بیاد!

چرا انقدر کار می‌کنی؟
گفت: کار می‌کنم که خسته شم،
که وقتی شب خواستم بخوابم فرصت فکر کردن به چیزی رو نداشته باشم.
به این فکر نکنم که چقدر خستم، چقدر تنهام.
به این فکر نکنم که هیچ پشتیوانه‌ای ندارم.
به این فکر نکنم که یکی ولم کرده رفته.
کار می‌کنم که فکر نکنم.

-یه وقتایی دلت می‌خواد یکی فقط باشه… نه حرف بزنه، نه نصیحت کنه، فقط باشه…
بشینی کنارش و بگی: خستم…
اونم فقط نگات کنه، بدون قضاوت، بدون سؤال… فقط بفهمه
ولی هیچ‌کس نیست تنهایی تو اتاق
تو موندی و یه دل پُر، یه ذهن شلوغ و یه گوشه‌ی تاریک.
هیچ‌کس نمی‌دونه پشت اون لبخندای زورکی، چه بغضی داری.
هیچ‌کس نمی‌پرسه، اصلاً کسی هست که حواسش به نبودنت باشه؟
همه فقط وقتی پیدات می‌کنن که چیزی ازت بخوان،
نه وقتی داری از درون می‌پاشی .

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری،
بدون غر زدن و بهونه گیری،
بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو،
دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم،
جیغ و داد نمیکنی،
دیگه مهم نیست،
شاید حتی گریه هم نکنی،
آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن.
نمیگن خداحافظ من دارم میرم،
اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه،
اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه،
نمیخوام بری بشنوه،
میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه
«به امید دیدار» وجود داره،
واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم!(:

بعضی اوقات دقیقن تو همون تایمی که مسیر زندگیت داره سخت و بی هدف میگذره، یهو ی آدم وارد زندگیت میشه و تموم حال بدی هاتو میشوره میبره.. اینقدر اون آدم بهت عشق می‌ورزه که به خاطر جبران اینکارش، خود به خود بلند میشی دستشو میگیری و باهم و برای هم زندگی جدیدی رو می سازید که مثالش توی دنیا پیدا نمیشه!

من میگم
تا یه لباس رنگی نپوشی
نمیفهمی که مشکی زیادم بهت نمیاد!
تا اون یه نفرو فراموش نکنی
متوجه نمیشی که آدمای خوب زیادی
حواسشون به تو هست و کنارتن
تا کارما زنگ خونتو نزنه به خودت نمیای
تا قلبت نشکنه مغزت کار نمیکنه!
تا عاشق شکلات نباشی نمیفهمی که رژیم سخته
تا از دستت نره ارزشش رو نمیفهمی
تا دوستاتو نشناسی دو دستی به خانوادت نمیچسبی. ما آدمای نرسیدن یا نفهمیدن و درک نکردن نیستیم فقط مشکل اینه که دیر به خودمون میایم.
مهم نیست چند سالته،
اگه اینارو درک کردی تو این زندگیو بردی.

میدونی مظلوم‌ترین ورژن من چه زمانی بود؟ اونجایی که نصف شب خیلی ناراحت بودم، قلبم بد شکسته بود اما نمیتونستم پیش کسی برم یا پیام بدم که حالم خیلی بده خودم بودم و خودم، وقتی هندزفریم رو برداشتم، بالشم رو بغل کردم، آهنگ غمگین گوش کردم و یواشکی گریه کردم و بالشتم خیس شد و سقف اتاقم تار، آخرش هم نفهمیدم چطوری با اون حال خوابم برد و صبح شد.

اون آدمی که تورو از خودت بیشتر میشناسه، تو موقعیت های بدت، تو نداریات، تو ناراحتیات ولت نکرد، وقتی به یه جایی میرسی از خودت بیشتر ذوق میکنه، وقتی ناراحتی از خودت ناراحت تر میشه، وقتی مشکلی برات پیش میاد هر کمکی بتونه بهت میکنه بدون اینکه توقعی ازت داشته باشه رو، دو دستی بچسب و براش جبران کن.

بزرگترین مرحله ی خودشناسی:
اونجاست که تو انقدر درگیر خودت ،هدفات درست،ایندت،کارت،ورزشت وسلامتیت هستی که نه حاضری وقتتو برای آدمای منفی بزاری،نه حاضری وارد رابطه های دم دستی بشی و نه خودتو با کسی مقایسه میکنی حتی حاضر به رقابت با هیچکس جز خودت نیستی چون میدونی موفقیت بقیه از موفقیت تو کم نمیکنه پس سعی نمیکنی با خراب کردن کسی ازش جلو بزنی ،فقط سعی میکنی پیشرفت کنی و از دیروز خودت بهتر باشی اگر الان زندگیت رو این رواله یا قراره به این نقطه برسی بهت تبریک میگم چون تو از خیلیایی که میشناسی جلوتری.

اشتراک گذاری بیش از حد، باعث نشت انرژی می‌شود. حریم خصوصی یک نوع حفاظ است.
از گفتن بیش از اندازه آنچه افراد نیاز دارند بدانند، دست بردار. هرچه کمتر خودت را لو بدهی، بیشتر شگفت زده خواهند شد. توجه را فراموش کن. در سکوت حرکت کن. ویران کردن سر و صدا دارد، اما خلق کردن آرام است. این قدرت سکوت است. بی صدا رشد کن. با آرامش زندگی کن.