همیشه جنگیدن خوب نیست.
من همیشه جنگیدم تا یه چیزایی رو عوض کنم.
اما این روزها فهمیدم که برای بعضی آدم‌های قدر نشناس نباید جنگید.
فهمیدم برای اثبات دوست داشتن نباید جنگید.
برای به دست آوردن دل آدما نباید جنگید.
این روزها نسخه فاصله گرفتن رو می‌پیچم.
از آدم‌هایی که زیاد دروغ میگن فاصله می‌گیرم.
از آدم‌هایی که دغدغه می‌سازن فاصله می‌گیرم.
از آدم‌هایی که حرمت نگه نمی‌دارن فاصله می‌گیرم.
با حقارت بعضی آدم‌ها و دل‌هاشون نباید جنگید.
باید نادیده‌شون گرفت و گذشت و بخشیدشون.
نه برای این که مستحق بخششن،
برای این که من مستحق آرامشم..!(:

قبول دارم که پول؛ قیافه و استایل طرف مقابل خیلی مهمه اما به نظرم تا جایی جوابگو هست و بعد از یه تایمی تکراری میشه. اگه از من میشنوید آدمی رو پیدا کنید ؛
توی هر زمینه‌ای طبق سلیقتون برخورد کنه و توی هر مشکلی، پشتتون باشه، آدمی که بشه باهاش فیلم دید، غذای خیابونی خورد، کلی کتاب خوند، آدمی که بشه باهاش عکس گرفت، بشه باهاش با شیر کاکائو مست شد،
بشه زیر بارون بدون چتر قدم زد.
بشه باهاش بلند بلند خندید، بغلش کرد و کلی مسخره بازی درآورد،
آدمی که بشه باهاش پیشرفت کرد،
آدمی که به جای بهونه آوردن و جا خالی کردن، بگه بیا باهم درستش می‌کنیم، درست نشد؟
فدای سرت باهم غصه می‌خوریم...

نمیتونم باور کنم کسی که ذوق به آدم رو کور میکنه دوستش داشته باشه!
دوست‌داشتن فقط یه جمله نیست، یه مجموعه‌ای از رفتاره!
مثلاً، بالِ پرواز یه رابطه میدونید چیه؟ اولویت بودن و توجه!
حالا اگه تو بلد نیستی با آدم مورد علاقت درست رفتار کنی، بقیه خوب بلدن...! حتی اگه اون خیانت نکنه، همین که به جای تو از کسی دیگه اینارو دیده یعنی پیش اون باختی!
فقط یه آدم بی‌عرضه‌ست که نمیتونه از چیزی که به دستش آورده، درست نگهداری کنه!
شاید اون آدم به روی خودش و شما نیاره، اما یهو میبُره! اون وقت که جای همه‌ی اون دوست داشتن‌ رو، بی‌تفاوتی میگیره...

میدونی آخر هر عشق ته تهش چیه؟ یا مرگه یا جدایی یا عادت یه وقتایی هم نفرت.
خیلی وقتا اونا که عشقشون با مرگ تموم میشه خوشبختن؛
اونا که عشقشون با جدایی تموم بشه غمگینن؛
اونا که به عادت برسن محتاجن، معتادن؛
اونایی هم که عشقشون به نفرت برسه، بدبختن. از هر بیچاره یی بیچاره ترن.
تا حالا فکرشو کردی قراره ما به کدومشون برسیم؟
‌

وقتی یه رابطه جدیدی
بهم پیشنهاد می‌شه
به این فکر می‌کنم که
من دیگه اصلا
حوصله و توانشو ندارم
با یکی بشینم کافه
عقایدمو بهش بگم
عقاید مزخرفشو گوش کنم
بشناسمش
بهش عادت کنم
خاطره بسازم
یا حتی دوست داشته باشمش
این گندیه که
آدم قبلی تو زندگیت زده
و به این راحتیا درست بشو نیست..!

تو بلد بودی! بلد بودی کاری کنی بین گریه قَهقَهه بزنم، با وجود بی‌خوابی تا خود صبح حرف بزنم، با تموم خستگی چندساعت قدم بزنم، با یه موزیک غمگین برقصم، وسط گریه لبخند بزنم، با سر درد عمیق بخوابم، توی اوج ناامیدی ادامه بدم، و وقتی همه‌جا تاریکه روشنایی رو پیدا کنم و به سمتش برم... راستشو بخوای تو تنها کسی بودی که منو بلد بودی.

میگفت هرچقدر دل چرکین باشم ازش، هرچقدر اشتباهش بزرگ باشه، تو اوج عصبانیت بهش یاد آوری میکنم که چیزی قرار نیست تغییر کنه، قرار نیست تموم بشه. میگفت بهش میگم ازت دلخورم ولی دوست داشتنت هنوزم به دریا وصله…
تو ی شب شروعش نکردم که بخوام تو ی شب تمومش کنم.
اینجوری همدیگه رو بخواید!

من یه‌جایی از زندگیم فکر میکردم که باید همش دویید دنبالِ عشق، همش باید ثابت کرد همش باید به زور آدمارو برای خودت کنی، یکم که گذشت فهمیدم اشتباه بود...
رابطه، عشق، دوست داشتن، هیچ‌جوره به زور و اجبار نمیشه، نمیشه به زور آدمارو نگه داری، عشق متعادل‌ترین اتفاق زندگیته عشق دقیقا مثل ترازو میمونه باید دو طرف برابر باشه باید هرچقدر که طرف رو دوست داری اونم دوستت داشته باشه، عشق احساس برابر بین دو آدمه، انقدر سعی نکنید آدمارو به زور نگه دارید تو زندگیتون!

فروغ چقدر قشنگ گفته:
آدم‌هايی که بیشتر از من و تو
سرشان می‌شود می‌گویند
انسانِ متمدن کسی است که
در تنهایی احساس تنهایی نکند
تو باید برای خودت
یک دنیای درونی داشته باشی
و همچنین تکیه‌گاه‌های
ثابت روحی و فکری!
یعنی در عین حال که
در میان مردم زندگی می‌کنی
خودت را کاملا از آن‌ها بی‌نیاز بدانی
مردم هیچ به ما نمی‌دهند
که ما خودمان از
به‌دست آوردنش عاجز باشیم!
از مردم،
فقط رنج و ناراحتی
و سر و صدای بیخود
نصیب آدم می‌شود...

واقعیت اینه که من اون دختر همیشگی نیستم، خیلی چیزها ازم کم شده، اعتمادم، شورم، حرف زدنم، حتی خندیدنم، آدم‌ها فکر میکنن قوی‌ام چون چیزی نمیگم، اما نمیدونن چقدر شب‌ها با خودم جنگیدم که صبح دوباره آدم معمولی‌ای باشم، گاهی دلم میخواد یکی بیاد که بدون سوال و قضاوت، فقط بفهمه، فقط حس کنه که من پشت این سردی یه دنیا دلتنگی، خستگی و حرف‌های نگفته پنهون کردم.

دیروز بحثمون شد...
لحنش تند بود لحن من تندتر...
آخرش گفت:«باشه هرجور راحتی...» و گوشی رو قطع کرد.
بعدش رفتم روی تخت و به سقف خیره شدم. نه پیام داد، نه زنگ زد. غرورم نمیذاشت منم کاری کنم.
چند ساعت بعد، صدای نوتیف گوشیم اومد:«قرصاتو خوردی؟»
چیزی نگفتم اما همون لحظه گلوم گرفت، چشمام خیس شد.
آدم امن، یعنی همون کسی که تم اوج ناراحتی هم یادش میمونه کو قرصاتو باید سر وقت بخوری.
آدم امن، یعنی کسی که حتی وقتی اره دلگیره حواسش بهت هست،
چون محبتش از دلخوریاش بزرگتره..!(:

وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت میشه یا قلبش میشکنه، هیچکس به جز همون یک نفر نمیتونه حالش رو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده، هر چقدر هم دورش پر باشه، هرچقدر هم دوست‌ها و رفیق‌هاش یا آدم‌های جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن، فایده‌ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی میکنه که اطرافیانش از تلاش‌هاشون ناامید و دلخور نشن، شاید بخاطر همینه که خیلی از آدم‌ها توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن، انگار یکی توی گذشته اون‌ها رو قفل کرده و کلیدش رو با خودش برده یجای دور و دیگه هم برنگشته.

ترس از اشتباه باعث می شه اشتباهات بزرگتری بکنی. ترس از اتلاف وقت باعث می شه زمان بیشتری رو به فنا بدی. ترس از دست دادن باعث می شه کارای احمقانه ای کنی که ادمهارو به ستوه بیاره. یه نفس عمیق بکش، سینتو بده جلو، شونه هاتو صاف کن و با اعتماد به نفس، شجاع و پررو برو جلو. حتی اگه از درون تهی باشی هیچ چیز نمی تونه شکستت بده‌. متاسفانه یا خوشبختانه این یه فکته.

من از اون شبایی حرف می‌زنم که ته ندارن.
از تاریکی‌ای که هیچ نوری توش نیست.
از شبایی که انگار هیچ‌وقت صبح نمی‌شن.
اگه یه روز اومدی سمت من،
اگه خواستی بیای تو دنیای من،
یه چراغ بیار.
یه پنجره هم با خودت بیار،
که بشه ازش، به یه کوچه روشن نگاه کرد.
کوچه‌ای که توش آدم‌ها خوشبختن...

مرسی که همیشه حواست بهم هست
مرسی که کنارت حس میکنم قشنگ ترین دنیام
مرسی که کنارت امنیت دارم
مرسی که با بقیه فرق داری
مرسی که خاصی،مهربونی و دلرحمی
مرسی که بهم انگیزه میدی
مرسی که بهم حس مهم بودن میدی
مرسی که همیشه تو سختی ها بغلم میکنی
مرسی که وقتی گریه میکنم با دستات
اشکامو پاک میکنی
مرسی که آرومم میکنی دقتی از همه
دنیا و آدما دلم گرفته
مرسی واسه حامی بودنت
واسه عاشق بودنت
واسه بودنت ، عاقل بودنت واسه همه
چیزایی که تُ رو با بقیه متفاوت
میکنه ممنونم خاص ترین دلبر دنیا.

توماس شلبی یه بار‌ گفت :
من هیچ‌وقت کسی رو مجبور نکردم که منو انتخاب کنه، اگر فکر می‌کنی می‌تونی کسی بهتر از من پیدا کنی، پس انجامش بده. من ازت نمی‌خوام برگردی. زندگی کوتاه تر از اونه که آدم به کسی وابسته شه که نمی‌خواد بمونه. من به آزادی اعتقاد دارم؛ آزادی که در اون احساسات واقعی هستند. اگر می‌خوای بمونی، پس بمون. به خاطر این که قلبت بهت می‌گه اینجا جاییه که بهش تعلق داری، نه به خاطر این که من بهت گفتم بمونی. من می‌خوام یک انتخاب باشم، نه یک گزینه ی دم دستی. من لیاقت کسی رو دارم که ارزش من رو بدونه. کسی که بفهمه من چه چیزی به زندگیش اضافه کردم. من کسی رو نمی‌خوام که از ترس تنها بودن خودش یا از روی عادت با من باشه. من کسی رو می‌خوام که بمونه به خاطر این که نمی‌تونه زندگی رو بدون من تصور کنه. راه رفتن همیشه بازه. تو آزادی هرموقه که خواستی بری. پس هرموقه فکر کردی خوشحالی یه جای دیگه منتظرته، من سد راه تو نمی‌شم. و در این بین، من ادامه خواهم داد...

هنوزم بهت فکر میکنم اما نه به اندازه‌ی قبل
هنوزم دوست دارم اما نه به شدت قبل ‌. . .
هنوزم دلم برات تنگ میشه . . .
اما نه اونقدری که قبلا میشد !
میدونی ، همه اینا به خاطر رو شدن ذاتته
ذاتی که تازه برام آشکار شد !
من قبلا عاشق تویی شده بودم
که تو رویاهام ساخته بودم نه خودت
الانم که میبینی کامل فراموشت نکردم
به خاطر اون قلب احمقیه که تو سینم میتپه
که نمیخاد گوش بده به حرفای عقل بیچارم !
نه بودن خیالیت حالمو خوب میکرد
نه نبودن واقعیت . . .
اصلا من هیچوقت حالم با تو خوب نبوده !

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری، بدون غر زدن و بهونه گیری، بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو، دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم، جیغ و داد نمیکنی، دیگه مهم نیست، شاید حتی گریه هم نکنی، آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن. نمیگن خداحافظ من دارم میرم، اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه، اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه، نمیخوام بری بشنوه، میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه «به امید دیدار» وجود داره، واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم.‌.!(:

‌ ‌عشق من...
همیشه به این فکر میکنم چقدر خوشبختم که تو رو دارم،‌
چقدر خوشبختم که کسیو دارم که همه جوره هوامو داره...
چقدر خوشبختم که کسیو دارم که
همیشه واس اوج گرفتنم پشتم
وایساده اصلا بزار اینجور بگم...‌
تو  بهترین اتفاق زندگی منی تو دلیل
حال خوب منی تو آرامش منی..
تو امید زندگی منی
تو بودی ک به من یاد دادی که قوی باشم
میدونم تو این مدت بالا پایین خیلی
داشتیم سختی زیادی کشیدیم دوری کشیدیم
ولی بازم باهم موندیم و باهم داریم
میسازیم زندگیمونو...
میخوام بگم عاشقتمم من
مهربونِ خوش قلب من چقدر خوبه که که کنارمی بمونی برای من همیشه
با تمام وجودم دوستت دارم..

عزیزم شما شاید خیلی مهربون باشی، شاید خیلی بی دلیل محبت کنی، شاید خیلی جاها بقیه کم میزارن ولی شما بی منت همچنان صد خودتو میزاری، شاید اصلا خیلی ها در حد شان و شخصیت تو نباشن اما تو همچنان فروتنانه برخورد کنی و رفت و آمد داری؛ اما من میخوام یه حقیقتی رو بهت بگم اونم اینکه چشمی که سیر نیست؛ هیچوقت سیر نمیشه، آدمی که حرمت نون و نمک حالیش نیست هیچوقت محترم نمیشه، انسانی که عادت به بد برداشت کردن رفتار شما و قضاوت کردن داشته باشه هیچوقت نگرشِ مثبت پیدا نمیکنه، و از همه محترم بلیط اضافی خرج کردن برای آدمی که در لِول شخصیت شما نیست هیچوقت اون آدم رو با شخصیت نمیکنه! خلاصه که واسه آدم کور الماس و شیشه یکیه، پس رها کنید بره..!

بهش گفتم چرا حس میکنی دیگه دوستت نداره؟ گفت چون آدمی که دوستت داره هر کاری میکنه که آرومت کنه، وقتی میتونست فقط با پنج دقیقه حرف زدن ناراحتیم رو حل کنه این کار رو نکرد بجاش ساعت‌ها من رو توی ناراحتی و گریه تنها گذاشت رفت سراغ کارش و اصلا یادش رفت که من هم هستم، انگار نه انگار وجود دارم، دوست داشتن فقط گفتن دوست دارم نیست، یعنی بلد باش کی باید بمونی، کی باید گوش بدی و چطوری آرومش کنی، اگه کسی رو دوست داری باید یاد بگیری در لحظه کنارش باشی نه فقط وقتی که وقت اضافه داری.