مراقب باشید که کیو از دست میدید بعضی از آدما هیچوقت تکرار نمیشن:
"همه‌ی زنان با حضور زنی دیگر فراموش نمی‌شوند!
زنی وجود دارد که اگر گم شد، تمام زندگی‌ات را برای جمع کردن چهره‌اش از صدها زنِ دیگر،
می‌گذرانی و پیدایش نمیکنی.."

کاش همین حالا بودی…
نه فردا،
نه یه روز خوب،
نه وقتی حالم بهتر شد
همین حالا…
توی این لحظه‌های خسته،
تو دل این بی‌پناهی
که همه فکر می‌کنن قوی‌ام،
ولی فقط خودم می‌دونم چقدر داغونم.
کاش داشتمت…
کاش میشد یکی مثل تو،
توی این همه “خودم باید درستش کنم”،
توی این همه “عیبی نداره ميگذره”،
بشه پناه…
بشه تکیه‌گاهِ کسی
که همیشه برای همه کوه بود
ولی حالا فقط دلش می‌خواد
یک لحظه،
فقط یک لحظه
به یکی تکیه کنه
و اون یکی،
"تو" باشی!(:

بالاخره یه روز به سطحی از پختگی می‌رسی که با هر تعریف و تمجید و هر لبخند معناداری دلت نمی‌لرزه!
یه روز یاد می‌گیری کسی که قراره بره رو جوری بدرقه نکنی که یه عضو از وجودت رو با خودش ببره.
یاد میگیری با واقعیات زندگی و اتفاقات تلخ و شیرینی که برات میفته راحت‌تر کنار بیای، قبول کنی و تو خودت مچاله نشی.
بالاخره یه روز میرسه که واسه حرف مردم زندگی نکنی و حتی درمورد زندگی دیگران نظریه صادر نکنی.
یه روز که خودت رو دوست داشته‌باشی؛
می‌رسه روزی که روحت رو آزاد کنی
از بند همه چیز و همه کس...
بالاخره اون روز می‌رسه!(:

مجازات کردن آدم‌ها با «سکوتِ عمدی»، مکانیزم مقابله‌ایِ کسی‌ست که از لحاظ احساسی بسیار ناپخته و نابالغ می‌باشد، این کار دقیقاً یعنی: چون تو یه کاری کردی که من خوشم نیومد، پس من هم جوری رفتار می‌کنم که انگار اصلاً تو «وجود» نداری...

این نامه ی فروغ فرخزاد به محبوبش چقدر عجیبه:

"تصميم گرفته‌ام شما را فراموش کنم و مطمئن باشيد فراموش خواهم کرد. به عقيده و فکر شما بی‌اندازه اهميت می‌دادم ولی بی‌ثباتی آن بر من ثابت شد. دنيا خيلی بزرگ است. من اگر شما را که صورت آرزوها و اميال باطنم بوديد از دست داده‌ام، مسلما در اين دنيای بزرگ کسی را پيدا خواهم کرد که به عواطف و احساساتم بی‌اعتنا نباشد و قدر مرا بداند و به علاوه اگر من شما را از دست داده‌ام، شما هم در عوض دلی را از دست داده‌ايد که تپش‌های عاشقانه آن را در هيچ جای ديگر نخواهيد يافت..!(:"

برای تو می‌نویسم ...
آری . . باز هم مثل همیشه برای تو می‌نویسم.
برای تویی که مقصود تمام نوشته‌های منی .
تویی که الفبای عشق را به من آموختی .
تویی که مرا سرگردان دنیای قشنگ عاشقی کردی .
تویی که قلم روان قلبم را به دست دلم دادی تا برای تو بنگارد .
تویی‌که‌دگرهیچگاه‌نمی‌توانم‌ازکنارت‌بابی‌تفاوتی‌بگذرم
تویی که چیزی به من هدیه کردی تا غمخوار و همدم تنهایی‌هایم باشد .
تویی که فقط تو را از او می‌خواهم و بس ..
تویی که‌هیچ دروصف‌مهربانی‌های بی‌پایانت‌نمی‌یابم.
و تنها حرف و کلامی که برایت می‌یابم این است:
با تمام وجودم دوستت دارم
بی نهایت
با صداقت
تا قیامت

‏به‌نظرم یکی از آسیب‌هایی که فضای مجازی به روان ما وارد کرده، در دسترس قرار دادن آدم‌هاست.
یعنی تعداد انتخاب‌هامون رو افزایش داده و این باور به صورت ناخواسته توی ذهن ما ایجاد شده که همیشه یک نفر بهتری هست.
‏و شاید همین دلیل باعث میشه که خیلی از روابط چه احساسی و چه روابط دوستانه در بدو تشکیل شدن، تشکیل نمیشه.
چون خیلی برای اون رابطه وقت نمیذاریم.

همیشه جنگیدن خوب نیست.
من همیشه جنگیدم تا یه چیزایی رو عوض کنم.
اما این روزها فهمیدم که برای بعضی آدم‌های قدر نشناس نباید جنگید.
فهمیدم برای اثبات دوست داشتن نباید جنگید.
برای به دست آوردن دل آدما نباید جنگید.
این روزها نسخه فاصله گرفتن رو می‌پیچم.
از آدم‌هایی که زیاد دروغ میگن فاصله می‌گیرم.
از آدم‌هایی که دغدغه می‌سازن فاصله می‌گیرم.
از آدم‌هایی که حرمت نگه نمی‌دارن فاصله می‌گیرم.
با حقارت بعضی آدم‌ها و دل‌هاشون نباید جنگید.
باید نادیده‌شون گرفت و گذشت و بخشیدشون.
نه برای این که مستحق بخششن،
برای این که من مستحق آرامشم..!(:

قبول دارم که پول؛ قیافه و استایل طرف مقابل خیلی مهمه اما به نظرم تا جایی جوابگو هست و بعد از یه تایمی تکراری میشه. اگه از من میشنوید آدمی رو پیدا کنید ؛
توی هر زمینه‌ای طبق سلیقتون برخورد کنه و توی هر مشکلی، پشتتون باشه، آدمی که بشه باهاش فیلم دید، غذای خیابونی خورد، کلی کتاب خوند، آدمی که بشه باهاش عکس گرفت، بشه باهاش با شیر کاکائو مست شد،
بشه زیر بارون بدون چتر قدم زد.
بشه باهاش بلند بلند خندید، بغلش کرد و کلی مسخره بازی درآورد،
آدمی که بشه باهاش پیشرفت کرد،
آدمی که به جای بهونه آوردن و جا خالی کردن، بگه بیا باهم درستش می‌کنیم، درست نشد؟
فدای سرت باهم غصه می‌خوریم...

نمیتونم باور کنم کسی که ذوق به آدم رو کور میکنه دوستش داشته باشه!
دوست‌داشتن فقط یه جمله نیست، یه مجموعه‌ای از رفتاره!
مثلاً، بالِ پرواز یه رابطه میدونید چیه؟ اولویت بودن و توجه!
حالا اگه تو بلد نیستی با آدم مورد علاقت درست رفتار کنی، بقیه خوب بلدن...! حتی اگه اون خیانت نکنه، همین که به جای تو از کسی دیگه اینارو دیده یعنی پیش اون باختی!
فقط یه آدم بی‌عرضه‌ست که نمیتونه از چیزی که به دستش آورده، درست نگهداری کنه!
شاید اون آدم به روی خودش و شما نیاره، اما یهو میبُره! اون وقت که جای همه‌ی اون دوست داشتن‌ رو، بی‌تفاوتی میگیره...

میدونی آخر هر عشق ته تهش چیه؟ یا مرگه یا جدایی یا عادت یه وقتایی هم نفرت.
خیلی وقتا اونا که عشقشون با مرگ تموم میشه خوشبختن؛
اونا که عشقشون با جدایی تموم بشه غمگینن؛
اونا که به عادت برسن محتاجن، معتادن؛
اونایی هم که عشقشون به نفرت برسه، بدبختن. از هر بیچاره یی بیچاره ترن.
تا حالا فکرشو کردی قراره ما به کدومشون برسیم؟
‌

وقتی یه رابطه جدیدی
بهم پیشنهاد می‌شه
به این فکر می‌کنم که
من دیگه اصلا
حوصله و توانشو ندارم
با یکی بشینم کافه
عقایدمو بهش بگم
عقاید مزخرفشو گوش کنم
بشناسمش
بهش عادت کنم
خاطره بسازم
یا حتی دوست داشته باشمش
این گندیه که
آدم قبلی تو زندگیت زده
و به این راحتیا درست بشو نیست..!

تو بلد بودی! بلد بودی کاری کنی بین گریه قَهقَهه بزنم، با وجود بی‌خوابی تا خود صبح حرف بزنم، با تموم خستگی چندساعت قدم بزنم، با یه موزیک غمگین برقصم، وسط گریه لبخند بزنم، با سر درد عمیق بخوابم، توی اوج ناامیدی ادامه بدم، و وقتی همه‌جا تاریکه روشنایی رو پیدا کنم و به سمتش برم... راستشو بخوای تو تنها کسی بودی که منو بلد بودی.

میگفت هرچقدر دل چرکین باشم ازش، هرچقدر اشتباهش بزرگ باشه، تو اوج عصبانیت بهش یاد آوری میکنم که چیزی قرار نیست تغییر کنه، قرار نیست تموم بشه. میگفت بهش میگم ازت دلخورم ولی دوست داشتنت هنوزم به دریا وصله…
تو ی شب شروعش نکردم که بخوام تو ی شب تمومش کنم.
اینجوری همدیگه رو بخواید!

من یه‌جایی از زندگیم فکر میکردم که باید همش دویید دنبالِ عشق، همش باید ثابت کرد همش باید به زور آدمارو برای خودت کنی، یکم که گذشت فهمیدم اشتباه بود...
رابطه، عشق، دوست داشتن، هیچ‌جوره به زور و اجبار نمیشه، نمیشه به زور آدمارو نگه داری، عشق متعادل‌ترین اتفاق زندگیته عشق دقیقا مثل ترازو میمونه باید دو طرف برابر باشه باید هرچقدر که طرف رو دوست داری اونم دوستت داشته باشه، عشق احساس برابر بین دو آدمه، انقدر سعی نکنید آدمارو به زور نگه دارید تو زندگیتون!

فروغ چقدر قشنگ گفته:
آدم‌هايی که بیشتر از من و تو
سرشان می‌شود می‌گویند
انسانِ متمدن کسی است که
در تنهایی احساس تنهایی نکند
تو باید برای خودت
یک دنیای درونی داشته باشی
و همچنین تکیه‌گاه‌های
ثابت روحی و فکری!
یعنی در عین حال که
در میان مردم زندگی می‌کنی
خودت را کاملا از آن‌ها بی‌نیاز بدانی
مردم هیچ به ما نمی‌دهند
که ما خودمان از
به‌دست آوردنش عاجز باشیم!
از مردم،
فقط رنج و ناراحتی
و سر و صدای بیخود
نصیب آدم می‌شود...

واقعیت اینه که من اون دختر همیشگی نیستم، خیلی چیزها ازم کم شده، اعتمادم، شورم، حرف زدنم، حتی خندیدنم، آدم‌ها فکر میکنن قوی‌ام چون چیزی نمیگم، اما نمیدونن چقدر شب‌ها با خودم جنگیدم که صبح دوباره آدم معمولی‌ای باشم، گاهی دلم میخواد یکی بیاد که بدون سوال و قضاوت، فقط بفهمه، فقط حس کنه که من پشت این سردی یه دنیا دلتنگی، خستگی و حرف‌های نگفته پنهون کردم.

دیروز بحثمون شد...
لحنش تند بود لحن من تندتر...
آخرش گفت:«باشه هرجور راحتی...» و گوشی رو قطع کرد.
بعدش رفتم روی تخت و به سقف خیره شدم. نه پیام داد، نه زنگ زد. غرورم نمیذاشت منم کاری کنم.
چند ساعت بعد، صدای نوتیف گوشیم اومد:«قرصاتو خوردی؟»
چیزی نگفتم اما همون لحظه گلوم گرفت، چشمام خیس شد.
آدم امن، یعنی همون کسی که تم اوج ناراحتی هم یادش میمونه کو قرصاتو باید سر وقت بخوری.
آدم امن، یعنی کسی که حتی وقتی اره دلگیره حواسش بهت هست،
چون محبتش از دلخوریاش بزرگتره..!(:

وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت میشه یا قلبش میشکنه، هیچکس به جز همون یک نفر نمیتونه حالش رو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده، هر چقدر هم دورش پر باشه، هرچقدر هم دوست‌ها و رفیق‌هاش یا آدم‌های جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن، فایده‌ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی میکنه که اطرافیانش از تلاش‌هاشون ناامید و دلخور نشن، شاید بخاطر همینه که خیلی از آدم‌ها توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن، انگار یکی توی گذشته اون‌ها رو قفل کرده و کلیدش رو با خودش برده یجای دور و دیگه هم برنگشته.

ترس از اشتباه باعث می شه اشتباهات بزرگتری بکنی. ترس از اتلاف وقت باعث می شه زمان بیشتری رو به فنا بدی. ترس از دست دادن باعث می شه کارای احمقانه ای کنی که ادمهارو به ستوه بیاره. یه نفس عمیق بکش، سینتو بده جلو، شونه هاتو صاف کن و با اعتماد به نفس، شجاع و پررو برو جلو. حتی اگه از درون تهی باشی هیچ چیز نمی تونه شکستت بده‌. متاسفانه یا خوشبختانه این یه فکته.

من از اون شبایی حرف می‌زنم که ته ندارن.
از تاریکی‌ای که هیچ نوری توش نیست.
از شبایی که انگار هیچ‌وقت صبح نمی‌شن.
اگه یه روز اومدی سمت من،
اگه خواستی بیای تو دنیای من،
یه چراغ بیار.
یه پنجره هم با خودت بیار،
که بشه ازش، به یه کوچه روشن نگاه کرد.
کوچه‌ای که توش آدم‌ها خوشبختن...