من از این آدمام که اگه بخوام بهت اهمیت بدم، واقعا همه ی خودم رو برات میذارم، جوری که وقتی هیچکس نیست، من هستم، وقتی همه هستن، من بیشتر هستم، وقتی همه اشکت و در میارن، من اشکات و پاک میکنم، وقتی غصه داری، منم باهات غصه میخورم، اولویتم میشی، بهت نشون میدم که کنارتم تو هر شرایطی، ولی وقتی قدرم رو ندونی، برام بی اهمیت میشی، کم رنگ میشی، تاجایی که دیگه اولویتم نیستی، دیگه بهت اهمیت نمیدم، نه میام حالت و بپرسم، نه میام اشکات و پاک کنم، نه میام بخندونمت، نه میام ناراحتت کنم، نه باهات غصه میخورم، نه میام باهات دعوا کنم، نه میام برای جلب کردن توجهت کاری کنم، نه میام آرومت کنم، نه میام حرصت و در بیارم، نمیام، دیگه نمیام.

وقتی میگم میشناسمت؛ یعنی میدونم شب بخیر میگی اما نمیخوابی، با لبخند خدافظی میکنی اما توی تاریکی گریه میکنی، سکوت میکنی اما توی سرت کلی حرف چرخ میخورن که نمیتونی براشون کلمه پیدا کنی، میگی میخوای تنها باشی اما نیاز داری یکی بغلت کنه، میگی خوبم اما منتظری ازت بخوام باهام حرف بزنی. وقتی میگم میشناسمت، یعنی بهتر از خودت میدونم چجوری حالت خوب میشه. وقتی میگم میشناسمت، یعنی انقدر برام ارزشمند بودی که سعی کردم خود واقعیتو ببینم. شناخت برای من اینجوری معنی میشه. برای تو چطور؟

‏از یه جایی به بعد اینجوری شدم که
یکی از چشمم میفته
دیگه نه قهر میکنم باهاش
نه بلاکش میکنم
نه رد تماس میدم
شاید باهاش سلام و احوال پرسی هم بکنم ولی اون آدم دیگه برام جایگاه سابقش رو نداره و میشه یکی مثل بقیه اون آدم دیگه برام تموم شده..!

تو لیاقت اینو داری که با کسی باشی که به تو حس زنده بودن بده، حس خوشحالی، طوری که احساس کنی داری بهترین روزات رو میگذرونیم...
تو نیاز داری با کسی باشی که آرومت کنه، که مواظبت باشه، بهت یاداوری کنه چقد تکی، کسی که جوهر عشق تو وجودش رو‌ تقدیم تو کنه، کسی که اگه همه رفتن، اون بمونه! اگه همه بد شدن اون خوب باشه! اگه همه دروغ میگن اون صادق باشه! اگه همه سرت داد زدن اون بغلت کنه! وقتی همه خواب بودن اون بخاطرت بیدار بمونه، کسی که از ته دل عاشقت باشه، کسی که بهت احترام بذاره، تو لیاقت همه اینارو داری، لطفا خودتو دوست داشته باش چون تو لایق بهترینایی...

تو چای آخر شبمی، تو قدم زدن زیر بارونی، تو بوی کتاب نویی، تو زیبایی شکوفه های بهاری ای، تو سیگار بعد از غذامی، تو بوی خوب اقاقیایی، تو یه آغوش محکم وسط نا امنیامی، تو زنگ تفریح بعد از ریاضیمی، تو نور وسط تاریکیامی، شربت آبلیموی یخ وسط تابستونمی، تعطیلی قبل پنجشنبمی، خواب بعد از استخرمی، مسافرت شمال تو اردیبهشتمی، تاس جفت شیشمی. تو بزرگترین دلگرمی و امید من وسط این برهوت جنگ زده، بی رحم و سیاهی..!(؛

اگه براتون تلاش نکرد، فراموشش کنید.
اگه بهتون اهمیت نداد، فراموشش کنید.
اگه براتون وقت نمیزاره، فراموشش کنید.
اگه نشون نمیده دوستتون داره، فراموشش کنید.
اگه حس ناکافی بودن براش گرفتین، فراموشش کنید.
اگه دائما شمایین که قدم اول رو برداشته، فراموشش کنید.
واقعا احمقین منتظر آدمی بمونین که خودشم نمیدونه تو زندگیش چه غلطی داره میکنه؟!

توقع‌ دارن‌ تو‌ ساده‌ باشی‌ تو‌ نفهمی‌ تو‌ ببخشی‌ و بگذری
و به‌ خودت‌ فکر نکنی
و‌ خودشون‌ هفت‌ خانِ‌ عالم‌ باشن
میخوان‌ تو تحمل‌ کنی‌
میخوان‌ همیشه‌ لبخند‌ بزنی‌
میخوان‌ همیشه‌ کوتاه‌ بیای
اما هیچ‌ وقت‌ خودشون‌ جای‌ تو‌ نباشن‌
هیچ‌ وقت‌ وزن‌ دل‌ تو‌ رو‌ نکشن
من‌ دیگه‌ بازیِ‌ انتظار و بخشش‌ نمی‌کنم
یا‌ واقعی‌ باشن
یا‌ اصلا‌ قدم‌ تو‌ این‌ دل‌ نزارن
من‌ دیگه‌ صبر‌ نمیکنم
دیگه‌ کوتاه‌ نمیام
دیگه‌ نمیزارم‌ کسی‌ حقش‌ رو‌ با‌ دلِ‌ من‌ ادا‌ کنه.

مراقب باشید که کیو از دست میدید بعضی از آدما هیچوقت تکرار نمیشن:
"همه‌ی زنان با حضور زنی دیگر فراموش نمی‌شوند!
زنی وجود دارد که اگر گم شد، تمام زندگی‌ات را برای جمع کردن چهره‌اش از صدها زنِ دیگر،
می‌گذرانی و پیدایش نمیکنی.."

کاش همین حالا بودی…
نه فردا،
نه یه روز خوب،
نه وقتی حالم بهتر شد
همین حالا…
توی این لحظه‌های خسته،
تو دل این بی‌پناهی
که همه فکر می‌کنن قوی‌ام،
ولی فقط خودم می‌دونم چقدر داغونم.
کاش داشتمت…
کاش میشد یکی مثل تو،
توی این همه “خودم باید درستش کنم”،
توی این همه “عیبی نداره ميگذره”،
بشه پناه…
بشه تکیه‌گاهِ کسی
که همیشه برای همه کوه بود
ولی حالا فقط دلش می‌خواد
یک لحظه،
فقط یک لحظه
به یکی تکیه کنه
و اون یکی،
"تو" باشی!(:

بالاخره یه روز به سطحی از پختگی می‌رسی که با هر تعریف و تمجید و هر لبخند معناداری دلت نمی‌لرزه!
یه روز یاد می‌گیری کسی که قراره بره رو جوری بدرقه نکنی که یه عضو از وجودت رو با خودش ببره.
یاد میگیری با واقعیات زندگی و اتفاقات تلخ و شیرینی که برات میفته راحت‌تر کنار بیای، قبول کنی و تو خودت مچاله نشی.
بالاخره یه روز میرسه که واسه حرف مردم زندگی نکنی و حتی درمورد زندگی دیگران نظریه صادر نکنی.
یه روز که خودت رو دوست داشته‌باشی؛
می‌رسه روزی که روحت رو آزاد کنی
از بند همه چیز و همه کس...
بالاخره اون روز می‌رسه!(:

مجازات کردن آدم‌ها با «سکوتِ عمدی»، مکانیزم مقابله‌ایِ کسی‌ست که از لحاظ احساسی بسیار ناپخته و نابالغ می‌باشد، این کار دقیقاً یعنی: چون تو یه کاری کردی که من خوشم نیومد، پس من هم جوری رفتار می‌کنم که انگار اصلاً تو «وجود» نداری...

این نامه ی فروغ فرخزاد به محبوبش چقدر عجیبه:

"تصميم گرفته‌ام شما را فراموش کنم و مطمئن باشيد فراموش خواهم کرد. به عقيده و فکر شما بی‌اندازه اهميت می‌دادم ولی بی‌ثباتی آن بر من ثابت شد. دنيا خيلی بزرگ است. من اگر شما را که صورت آرزوها و اميال باطنم بوديد از دست داده‌ام، مسلما در اين دنيای بزرگ کسی را پيدا خواهم کرد که به عواطف و احساساتم بی‌اعتنا نباشد و قدر مرا بداند و به علاوه اگر من شما را از دست داده‌ام، شما هم در عوض دلی را از دست داده‌ايد که تپش‌های عاشقانه آن را در هيچ جای ديگر نخواهيد يافت..!(:"

برای تو می‌نویسم ...
آری . . باز هم مثل همیشه برای تو می‌نویسم.
برای تویی که مقصود تمام نوشته‌های منی .
تویی که الفبای عشق را به من آموختی .
تویی که مرا سرگردان دنیای قشنگ عاشقی کردی .
تویی که قلم روان قلبم را به دست دلم دادی تا برای تو بنگارد .
تویی‌که‌دگرهیچگاه‌نمی‌توانم‌ازکنارت‌بابی‌تفاوتی‌بگذرم
تویی که چیزی به من هدیه کردی تا غمخوار و همدم تنهایی‌هایم باشد .
تویی که فقط تو را از او می‌خواهم و بس ..
تویی که‌هیچ دروصف‌مهربانی‌های بی‌پایانت‌نمی‌یابم.
و تنها حرف و کلامی که برایت می‌یابم این است:
با تمام وجودم دوستت دارم
بی نهایت
با صداقت
تا قیامت

‏به‌نظرم یکی از آسیب‌هایی که فضای مجازی به روان ما وارد کرده، در دسترس قرار دادن آدم‌هاست.
یعنی تعداد انتخاب‌هامون رو افزایش داده و این باور به صورت ناخواسته توی ذهن ما ایجاد شده که همیشه یک نفر بهتری هست.
‏و شاید همین دلیل باعث میشه که خیلی از روابط چه احساسی و چه روابط دوستانه در بدو تشکیل شدن، تشکیل نمیشه.
چون خیلی برای اون رابطه وقت نمیذاریم.

همیشه جنگیدن خوب نیست.
من همیشه جنگیدم تا یه چیزایی رو عوض کنم.
اما این روزها فهمیدم که برای بعضی آدم‌های قدر نشناس نباید جنگید.
فهمیدم برای اثبات دوست داشتن نباید جنگید.
برای به دست آوردن دل آدما نباید جنگید.
این روزها نسخه فاصله گرفتن رو می‌پیچم.
از آدم‌هایی که زیاد دروغ میگن فاصله می‌گیرم.
از آدم‌هایی که دغدغه می‌سازن فاصله می‌گیرم.
از آدم‌هایی که حرمت نگه نمی‌دارن فاصله می‌گیرم.
با حقارت بعضی آدم‌ها و دل‌هاشون نباید جنگید.
باید نادیده‌شون گرفت و گذشت و بخشیدشون.
نه برای این که مستحق بخششن،
برای این که من مستحق آرامشم..!(:

قبول دارم که پول؛ قیافه و استایل طرف مقابل خیلی مهمه اما به نظرم تا جایی جوابگو هست و بعد از یه تایمی تکراری میشه. اگه از من میشنوید آدمی رو پیدا کنید ؛
توی هر زمینه‌ای طبق سلیقتون برخورد کنه و توی هر مشکلی، پشتتون باشه، آدمی که بشه باهاش فیلم دید، غذای خیابونی خورد، کلی کتاب خوند، آدمی که بشه باهاش عکس گرفت، بشه باهاش با شیر کاکائو مست شد،
بشه زیر بارون بدون چتر قدم زد.
بشه باهاش بلند بلند خندید، بغلش کرد و کلی مسخره بازی درآورد،
آدمی که بشه باهاش پیشرفت کرد،
آدمی که به جای بهونه آوردن و جا خالی کردن، بگه بیا باهم درستش می‌کنیم، درست نشد؟
فدای سرت باهم غصه می‌خوریم...

نمیتونم باور کنم کسی که ذوق به آدم رو کور میکنه دوستش داشته باشه!
دوست‌داشتن فقط یه جمله نیست، یه مجموعه‌ای از رفتاره!
مثلاً، بالِ پرواز یه رابطه میدونید چیه؟ اولویت بودن و توجه!
حالا اگه تو بلد نیستی با آدم مورد علاقت درست رفتار کنی، بقیه خوب بلدن...! حتی اگه اون خیانت نکنه، همین که به جای تو از کسی دیگه اینارو دیده یعنی پیش اون باختی!
فقط یه آدم بی‌عرضه‌ست که نمیتونه از چیزی که به دستش آورده، درست نگهداری کنه!
شاید اون آدم به روی خودش و شما نیاره، اما یهو میبُره! اون وقت که جای همه‌ی اون دوست داشتن‌ رو، بی‌تفاوتی میگیره...

میدونی آخر هر عشق ته تهش چیه؟ یا مرگه یا جدایی یا عادت یه وقتایی هم نفرت.
خیلی وقتا اونا که عشقشون با مرگ تموم میشه خوشبختن؛
اونا که عشقشون با جدایی تموم بشه غمگینن؛
اونا که به عادت برسن محتاجن، معتادن؛
اونایی هم که عشقشون به نفرت برسه، بدبختن. از هر بیچاره یی بیچاره ترن.
تا حالا فکرشو کردی قراره ما به کدومشون برسیم؟
‌

وقتی یه رابطه جدیدی
بهم پیشنهاد می‌شه
به این فکر می‌کنم که
من دیگه اصلا
حوصله و توانشو ندارم
با یکی بشینم کافه
عقایدمو بهش بگم
عقاید مزخرفشو گوش کنم
بشناسمش
بهش عادت کنم
خاطره بسازم
یا حتی دوست داشته باشمش
این گندیه که
آدم قبلی تو زندگیت زده
و به این راحتیا درست بشو نیست..!

تو بلد بودی! بلد بودی کاری کنی بین گریه قَهقَهه بزنم، با وجود بی‌خوابی تا خود صبح حرف بزنم، با تموم خستگی چندساعت قدم بزنم، با یه موزیک غمگین برقصم، وسط گریه لبخند بزنم، با سر درد عمیق بخوابم، توی اوج ناامیدی ادامه بدم، و وقتی همه‌جا تاریکه روشنایی رو پیدا کنم و به سمتش برم... راستشو بخوای تو تنها کسی بودی که منو بلد بودی.