سر چهارراه منتظر کسی بودم که یه ماشین کنارم ترمز کرد و شیشه رو داد پایین و پرسید: «آقا ولیعصر از اینجا خیلی راهه؟» رفتم نزدیک تر گفتم:«با کی داری میری؟» گفت:«یعنی چی؟ گرفتی مارو؟ چه فرقی میکنه؟» گفتم:«ببین من از همینجا تا خود ولیعصر با نسرین میرم سه چار دیقه راهه، همینو با دوستام برم بیشتر طول میکشه ولی بازم خوبه، خیلی دور نیست، میرسیم زود. تنها ولی اگه داری میری آره، خیلی راهه. تو هم که انگار تنهایی. اگه واجبه و باید بری که هیچی، برو. ولی اگه واجب نیست، دور بزن. برو اول دنبال اونیکه هر جاده ای، هر مقصدی، هر جایی که بخوای بری، با اون برات نزدیک تر میشه.»

فکر می‌کردم منم که زیاد حساسم و منم که سخت می‌گیرم!
رفتم و دورتر ایستادم و دیدم نه! واقعا سخت بود!!!
اگر قرار بود بی‌طرفانه جهان خودم را برانداز کنم و عملکرد خودم را به قضاوت بنشینم؛ به خودم حق می‌دادم.
از دور خودم را دیدم و نگران شدم، اگر دیگر نتوانم طاقت بیاورم چه؟ تحملم تمام شود و نخواهم ادامه بدهم چه؟ یکی مانده به پله‌ی آخر جا بزنم و قید همه چیز را بزنم چه؟!
من سخت نمی‌گرفتم، روزگاری که برای من مقدر شده‌بود، واقعا سخت بود...
|نرگس صرافیان طوفان👤|

آدما وقتی یکیو دوست دارن، هی سعی می‌کنن اون فرد رو ببخشن، اشتباهاتشو نادیده بگیرن، حتی وقتی که مقصر نیستن عذر خواهی می‌کنن، هی بهش فرصت دوباره و دوباره میدن، هی خودشون رو قانع می کنن که نه اون آدمه خوبیه؛ ولی باور کن اگه بی‌لیاقتیتو نشون بدی، این آدمای صبور تا یه جایی تحمل می‌کنن و بعد دیگه خسته می‌شن و برای همیشه همه چیزو پشت سر رها می‌کنن و میرن. اون موقع هرچقدرم پشتتشون بدویی، دست و پا بزنی و سعی کنی همه چیو درست کنی دیگه خیلی دیر شده. نمی‌بیننت.

بیا به هم قول بدیم
تا تهش باهم بمونیم
می‌دونم هیچ‌ کس و هیچ چیز
همیشگی نیست ... ولی حداقل
بیا تمام سعیمونُ بکنیم تا جایی که
بهم آسیب نزنیم، کنار هم بمونیم
به هم عشق بورزیم ، همیشه راستشو بگیم
پنهون کاری نکنیم ، قلب همو نشکنیم
همیشه همدیگه رو حمایت کنیم
قول میدی؟ =)))

امروز یه جمله ای خوندم که خیلی حقیقت بود و تکونم داد، نوشته بود:
“بعضی وقتا راه حلش فقط یه زنگه، یه جمله‌ی خوب گفتنه، یه قرار یه ساعته‌س، یه ذره پا رو غرور گذاشتنه، ولی آدما ترجیح می‌دن گند بزنن تو هرچی بوده و مفت ببازن طرفو.”
گاهی وقتا خوبه برای حفظ آدمی که یه عمر کنارت بوده و دوریش برات سخته بری جلو و سعیتو بکنی. گاهی وقتا خوبه با یه حرکت ساده مانع یه عمر حال بد و دلتنگی کشیدن بشی. خدا می‌دونه چندتا دیت قراره بری تا بفهمی همون یه بار بوده.

از وقتش که بگذره دیگه فایده‌ای نداره، اگه زمانی که باید می‌بودی، بودی اون قشنگه، اگه زمانی که باید توجه می‌کردی توجه کردی اون درسته، اگه زمانی که باید گوش می‌دادی گوش دادی اون باارزشه، همین به موقع‌ها ارزشت رو نشون می‌ده، حمایت به موقع، عذرخواهی به موقع، بودن به موقع، می‌دونی وقتی دیر بشه دیگه نمیچسبه به آدم، حالا تو بیا و بعدا کلی کار کن، بعدا دیگه نه ذوقی مونده و نه احتیاجی هست!(:

‏اگه ازم بپرسن قشنگ‌ترین واژه‌ای که یاد گرفتی چیه؟ میگم پذیرش.
پذیرفتن شرایط با تمام سختی‌هاش ، پذیرفتن آدما با تمام نقص‌هاشون ، پذیرفتن اینکه مشکلات هست ولی باید ادامه داد ، پذیرفتن اینکه گاهی اشتباه می‌کنم ، پذیرفتن اینکه من کامل نیستم، پذیرفتن تموم فقدان ها، پذیرش تمام از دست دادن ها، شکست خوردن ها، رها شدن ها، داشتن پذیرش یعنی پایان دادن تمام دعواها و اختلاف‌ها. پایان حال بد و جنگ اعصاب و شروع آرامش.

قشنگ ترین دیالوگی که شنیدم این بود:
«-آل پاچینو: تا حالا عاشق شدی ؟
‏+دنیرو : بیست سالم که بود،سی ثانیه عاشق شدم.
‏-آل پاچینو : حالا چی ؟
‏+دنیرو:سی ساله دارم به اون سی ثانیه فکر میکنم ..

من از این آدمام که اگه بخوام بهت اهمیت بدم، واقعا همه ی خودم رو برات میذارم، جوری که وقتی هیچکس نیست، من هستم، وقتی همه هستن، من بیشتر هستم، وقتی همه اشکت و در میارن، من اشکات و پاک میکنم، وقتی غصه داری، منم باهات غصه میخورم، اولویتم میشی، بهت نشون میدم که کنارتم تو هر شرایطی، ولی وقتی قدرم رو ندونی، برام بی اهمیت میشی، کم رنگ میشی، تاجایی که دیگه اولویتم نیستی، دیگه بهت اهمیت نمیدم، نه میام حالت و بپرسم، نه میام اشکات و پاک کنم، نه میام بخندونمت، نه میام ناراحتت کنم، نه باهات غصه میخورم، نه میام باهات دعوا کنم، نه میام برای جلب کردن توجهت کاری کنم، نه میام آرومت کنم، نه میام حرصت و در بیارم، نمیام، دیگه نمیام.

وقتی میگم میشناسمت؛ یعنی میدونم شب بخیر میگی اما نمیخوابی، با لبخند خدافظی میکنی اما توی تاریکی گریه میکنی، سکوت میکنی اما توی سرت کلی حرف چرخ میخورن که نمیتونی براشون کلمه پیدا کنی، میگی میخوای تنها باشی اما نیاز داری یکی بغلت کنه، میگی خوبم اما منتظری ازت بخوام باهام حرف بزنی. وقتی میگم میشناسمت، یعنی بهتر از خودت میدونم چجوری حالت خوب میشه. وقتی میگم میشناسمت، یعنی انقدر برام ارزشمند بودی که سعی کردم خود واقعیتو ببینم. شناخت برای من اینجوری معنی میشه. برای تو چطور؟

‏از یه جایی به بعد اینجوری شدم که
یکی از چشمم میفته
دیگه نه قهر میکنم باهاش
نه بلاکش میکنم
نه رد تماس میدم
شاید باهاش سلام و احوال پرسی هم بکنم ولی اون آدم دیگه برام جایگاه سابقش رو نداره و میشه یکی مثل بقیه اون آدم دیگه برام تموم شده..!

تو لیاقت اینو داری که با کسی باشی که به تو حس زنده بودن بده، حس خوشحالی، طوری که احساس کنی داری بهترین روزات رو میگذرونیم...
تو نیاز داری با کسی باشی که آرومت کنه، که مواظبت باشه، بهت یاداوری کنه چقد تکی، کسی که جوهر عشق تو وجودش رو‌ تقدیم تو کنه، کسی که اگه همه رفتن، اون بمونه! اگه همه بد شدن اون خوب باشه! اگه همه دروغ میگن اون صادق باشه! اگه همه سرت داد زدن اون بغلت کنه! وقتی همه خواب بودن اون بخاطرت بیدار بمونه، کسی که از ته دل عاشقت باشه، کسی که بهت احترام بذاره، تو لیاقت همه اینارو داری، لطفا خودتو دوست داشته باش چون تو لایق بهترینایی...

تو چای آخر شبمی، تو قدم زدن زیر بارونی، تو بوی کتاب نویی، تو زیبایی شکوفه های بهاری ای، تو سیگار بعد از غذامی، تو بوی خوب اقاقیایی، تو یه آغوش محکم وسط نا امنیامی، تو زنگ تفریح بعد از ریاضیمی، تو نور وسط تاریکیامی، شربت آبلیموی یخ وسط تابستونمی، تعطیلی قبل پنجشنبمی، خواب بعد از استخرمی، مسافرت شمال تو اردیبهشتمی، تاس جفت شیشمی. تو بزرگترین دلگرمی و امید من وسط این برهوت جنگ زده، بی رحم و سیاهی..!(؛

اگه براتون تلاش نکرد، فراموشش کنید.
اگه بهتون اهمیت نداد، فراموشش کنید.
اگه براتون وقت نمیزاره، فراموشش کنید.
اگه نشون نمیده دوستتون داره، فراموشش کنید.
اگه حس ناکافی بودن براش گرفتین، فراموشش کنید.
اگه دائما شمایین که قدم اول رو برداشته، فراموشش کنید.
واقعا احمقین منتظر آدمی بمونین که خودشم نمیدونه تو زندگیش چه غلطی داره میکنه؟!

توقع‌ دارن‌ تو‌ ساده‌ باشی‌ تو‌ نفهمی‌ تو‌ ببخشی‌ و بگذری
و به‌ خودت‌ فکر نکنی
و‌ خودشون‌ هفت‌ خانِ‌ عالم‌ باشن
میخوان‌ تو تحمل‌ کنی‌
میخوان‌ همیشه‌ لبخند‌ بزنی‌
میخوان‌ همیشه‌ کوتاه‌ بیای
اما هیچ‌ وقت‌ خودشون‌ جای‌ تو‌ نباشن‌
هیچ‌ وقت‌ وزن‌ دل‌ تو‌ رو‌ نکشن
من‌ دیگه‌ بازیِ‌ انتظار و بخشش‌ نمی‌کنم
یا‌ واقعی‌ باشن
یا‌ اصلا‌ قدم‌ تو‌ این‌ دل‌ نزارن
من‌ دیگه‌ صبر‌ نمیکنم
دیگه‌ کوتاه‌ نمیام
دیگه‌ نمیزارم‌ کسی‌ حقش‌ رو‌ با‌ دلِ‌ من‌ ادا‌ کنه.

مراقب باشید که کیو از دست میدید بعضی از آدما هیچوقت تکرار نمیشن:
"همه‌ی زنان با حضور زنی دیگر فراموش نمی‌شوند!
زنی وجود دارد که اگر گم شد، تمام زندگی‌ات را برای جمع کردن چهره‌اش از صدها زنِ دیگر،
می‌گذرانی و پیدایش نمیکنی.."

کاش همین حالا بودی…
نه فردا،
نه یه روز خوب،
نه وقتی حالم بهتر شد
همین حالا…
توی این لحظه‌های خسته،
تو دل این بی‌پناهی
که همه فکر می‌کنن قوی‌ام،
ولی فقط خودم می‌دونم چقدر داغونم.
کاش داشتمت…
کاش میشد یکی مثل تو،
توی این همه “خودم باید درستش کنم”،
توی این همه “عیبی نداره ميگذره”،
بشه پناه…
بشه تکیه‌گاهِ کسی
که همیشه برای همه کوه بود
ولی حالا فقط دلش می‌خواد
یک لحظه،
فقط یک لحظه
به یکی تکیه کنه
و اون یکی،
"تو" باشی!(:

بالاخره یه روز به سطحی از پختگی می‌رسی که با هر تعریف و تمجید و هر لبخند معناداری دلت نمی‌لرزه!
یه روز یاد می‌گیری کسی که قراره بره رو جوری بدرقه نکنی که یه عضو از وجودت رو با خودش ببره.
یاد میگیری با واقعیات زندگی و اتفاقات تلخ و شیرینی که برات میفته راحت‌تر کنار بیای، قبول کنی و تو خودت مچاله نشی.
بالاخره یه روز میرسه که واسه حرف مردم زندگی نکنی و حتی درمورد زندگی دیگران نظریه صادر نکنی.
یه روز که خودت رو دوست داشته‌باشی؛
می‌رسه روزی که روحت رو آزاد کنی
از بند همه چیز و همه کس...
بالاخره اون روز می‌رسه!(:

مجازات کردن آدم‌ها با «سکوتِ عمدی»، مکانیزم مقابله‌ایِ کسی‌ست که از لحاظ احساسی بسیار ناپخته و نابالغ می‌باشد، این کار دقیقاً یعنی: چون تو یه کاری کردی که من خوشم نیومد، پس من هم جوری رفتار می‌کنم که انگار اصلاً تو «وجود» نداری...

این نامه ی فروغ فرخزاد به محبوبش چقدر عجیبه:

"تصميم گرفته‌ام شما را فراموش کنم و مطمئن باشيد فراموش خواهم کرد. به عقيده و فکر شما بی‌اندازه اهميت می‌دادم ولی بی‌ثباتی آن بر من ثابت شد. دنيا خيلی بزرگ است. من اگر شما را که صورت آرزوها و اميال باطنم بوديد از دست داده‌ام، مسلما در اين دنيای بزرگ کسی را پيدا خواهم کرد که به عواطف و احساساتم بی‌اعتنا نباشد و قدر مرا بداند و به علاوه اگر من شما را از دست داده‌ام، شما هم در عوض دلی را از دست داده‌ايد که تپش‌های عاشقانه آن را در هيچ جای ديگر نخواهيد يافت..!(:"