آدمی که بتونی کنارش خودِ خودِ خودت باشی، نعمتیه که به هرکسی داده نمیشه .. اون خنده‌های از تهِ دل، اون حرفای شبونه، اون دردایی که ازشون حرف میزنید، اون رویاپردازی‌های عمیق؛ اون چرت و پرت هایی که فقط خودت و اون میفهمیدش و چقدر حس خوبیه..
قدرشو بدونید اگر داریدش گاهی وقتا بهش یادآور بشید که نور شده تو مسیر زندگیتون ✨❤️

بستن چشمامون موقع خیال پردازی، شنیدن یک بوی خیلی خوب، یا بوسیدن و بغل کردن کسی که دوسش داریم، اینو ثابت می کنه که زیباترین چیزهای زندگی با چشم دیده نمیشن، بلکه با قلب احساس میشن...
-

بابام همیشه میگه آدمی که خوبی رو نمیفهمه بدیَم حالیش نیست!
ی نگاه دوباره بندازین به روابطتون، فرقی نمیکنه از چه نوعی باشه؛ عاشقانه، دوستانه، فامیلی…
اگه طرفتون خوبی و وفاداری و احترام سرش نمیشه، رفتن و بی وفایی و بدیتونم نمیفهمه…
پس با خیال راحت تو دنیای حماقتاش جا بذارینش و ی نفس عمیق بکشین و تنهایی به راهتون ادامه بدین!

سر چهارراه منتظر کسی بودم که یه ماشین کنارم ترمز کرد و شیشه رو داد پایین و پرسید: «آقا ولیعصر از اینجا خیلی راهه؟» رفتم نزدیک تر گفتم:«با کی داری میری؟» گفت:«یعنی چی؟ گرفتی مارو؟ چه فرقی میکنه؟» گفتم:«ببین من از همینجا تا خود ولیعصر با نسرین میرم سه چار دیقه راهه، همینو با دوستام برم بیشتر طول میکشه ولی بازم خوبه، خیلی دور نیست، میرسیم زود. تنها ولی اگه داری میری آره، خیلی راهه. تو هم که انگار تنهایی. اگه واجبه و باید بری که هیچی، برو. ولی اگه واجب نیست، دور بزن. برو اول دنبال اونیکه هر جاده ای، هر مقصدی، هر جایی که بخوای بری، با اون برات نزدیک تر میشه.»

من یکیو میخوام که آخر شبش واسه من باشه، اونقد چت کنیم که باهم گیج شیم و وسطش چرت بزنیم. یکیو میخوام که حتی اگه از هم دلخور شدیم، شب بخیر و صبح بخیر گفتنشو یادش نره، وقتی دلش تنگ میشه زنگ بزنه و منتظر نباشه تا من بهش پیام بدم، اونقد حرفامون پیوسته باشن که وقت نکنیم به هم بگیم سلام و خدافظ! من یکیو میخوام که اون خلاء ها رو پر کنه، وگرنه عادی رفتار کردن رو که همه بلدن.
|خانم پی|

چرا اونی که همیشه باید درک می‌کرد من بودم؟
چرا نگفتم گند زدید به زندگیم؟
چرا نگفتم حالم ازتون به هم می‌خوره؟
چقدر فشار آوردم به دهنم که جای فریاد، لبخند بزنه!
من تیکه پاره کردم شخصیت خودمو، که احترامشون خط برنداره. اونا بدهکار من شدن وُ من پیش خودم ضمانت‌شونو کردم که کار به تلافی نکشه !
من نتونستم ببخشم. فقط خودمو زدم به فراموشی
اگه تسویه می‌کردم تصفیه می‌شدم !
نَکَردم! ریختم توو خودم
انقدر ریختم توی خودم، که الان سه قلو باردارم!
یه قُل خشم، یه قُل نفرت، یه قُل هياهو !
|علی سلطانی|

نامه ای به کسی که دوسش دارم:
تو آدم امن زندگی منی..
از اون آدمایی که
هیچوقت از حرف زدن باهاش
خسته نمیشم و حوصلم سر نمیره،
از اونا که به راحتی میتونم
بهش اعتماد کنم و چشم بسته پشت سرش راه بیام،
از اون آدمایی که همیشه
مثل روز اول برام تازگی دارن و لبخند رو لبام میاری،
از اونایی که کنارش حس قوی بودن میکنم،احساس خوشبختی دارم،
تو مثل یه داروی آرامبخشی برای منی
و این خیلی قشنگه که با اومدنت زندگیمو زیباتر کردی،
یادت نره که من خیلی دوست دارم و ازت ممنونم که وارد زندگیم شدی.

میدونی تو همون آدمی بودی که همیشه میخواستم تو زندگیم باشه و بهش نیاز داشتم من کنار تو یه آدم کاملا متفاوتم کنارت میخندم، کنارت لوس میشم، کنارت آرومم، کنارت هی ناراحتی‌ای ندارم و هر وقت بهم پیام میدی لبخند رو صورتم میاد من هیچ وقت از پیش تو بودن خسته نمیشم همیشه از ذوق اینکه فردا دوباره بتونم کنارت باشم چشامو میبندم میخوابم، فقط میخوام بهت بگم تورو خیلی دوستت دارم. و تو تنها دلیل خوب بودن من تو این دنیایی ♥️

ولی یه واقعیتی رو می خوام بگم؛ تموم اون روزایی که سرم و می گرفتم بالا و با غرور می گفتم به هیچکس نیاز ندارم، تموم وقتایی که تنهایی رفتم بستنی و قهوه خوردم، تموم ساعت هایی که رویا بافی کردم که تنهایی از پس همه چیز برمیام، تموم اون لحظه هایی که می ترسیدم یه کاری رو انجام بدم اما خب می دیدم هیچ‌ادمی نیست که دستم و بگیره و بگه نترس، تموم اون شبایی که قلبم از استرس و تنهایی تند میزد و جز من و من هیچکس نبود، من فقط وانمود می کردم که نیاز ندارم کسی باشه. اما از عمق روح و وجودم نیاز داشتم که باشی که مطمئن باشم حواست بهم هست و تنها نیستم.
|سارا|

سر چهارراه منتظر کسی بودم که یه ماشین کنارم ترمز کرد و شیشه رو داد پایین و پرسید: «آقا ولیعصر از اینجا خیلی راهه؟» رفتم نزدیک تر گفتم:«با کی داری میری؟» گفت:«یعنی چی؟ گرفتی مارو؟ چه فرقی میکنه؟» گفتم:«ببین من از همینجا تا خود ولیعصر با نسرین میرم سه چار دیقه راهه، همینو با دوستام برم بیشتر طول میکشه ولی بازم خوبه، خیلی دور نیست، میرسیم زود. تنها ولی اگه داری میری آره، خیلی راهه. تو هم که انگار تنهایی. اگه واجبه و باید بری که هیچی، برو. ولی اگه واجب نیست، دور بزن. برو اول دنبال اونیکه هر جاده ای، هر مقصدی، هر جایی که بخوای بری، با اون برات نزدیک تر میشه.»

فکر می‌کردم منم که زیاد حساسم و منم که سخت می‌گیرم!
رفتم و دورتر ایستادم و دیدم نه! واقعا سخت بود!!!
اگر قرار بود بی‌طرفانه جهان خودم را برانداز کنم و عملکرد خودم را به قضاوت بنشینم؛ به خودم حق می‌دادم.
از دور خودم را دیدم و نگران شدم، اگر دیگر نتوانم طاقت بیاورم چه؟ تحملم تمام شود و نخواهم ادامه بدهم چه؟ یکی مانده به پله‌ی آخر جا بزنم و قید همه چیز را بزنم چه؟!
من سخت نمی‌گرفتم، روزگاری که برای من مقدر شده‌بود، واقعا سخت بود...
|نرگس صرافیان طوفان👤|

آدما وقتی یکیو دوست دارن، هی سعی می‌کنن اون فرد رو ببخشن، اشتباهاتشو نادیده بگیرن، حتی وقتی که مقصر نیستن عذر خواهی می‌کنن، هی بهش فرصت دوباره و دوباره میدن، هی خودشون رو قانع می کنن که نه اون آدمه خوبیه؛ ولی باور کن اگه بی‌لیاقتیتو نشون بدی، این آدمای صبور تا یه جایی تحمل می‌کنن و بعد دیگه خسته می‌شن و برای همیشه همه چیزو پشت سر رها می‌کنن و میرن. اون موقع هرچقدرم پشتتشون بدویی، دست و پا بزنی و سعی کنی همه چیو درست کنی دیگه خیلی دیر شده. نمی‌بیننت.

بیا به هم قول بدیم
تا تهش باهم بمونیم
می‌دونم هیچ‌ کس و هیچ چیز
همیشگی نیست ... ولی حداقل
بیا تمام سعیمونُ بکنیم تا جایی که
بهم آسیب نزنیم، کنار هم بمونیم
به هم عشق بورزیم ، همیشه راستشو بگیم
پنهون کاری نکنیم ، قلب همو نشکنیم
همیشه همدیگه رو حمایت کنیم
قول میدی؟ =)))

امروز یه جمله ای خوندم که خیلی حقیقت بود و تکونم داد، نوشته بود:
“بعضی وقتا راه حلش فقط یه زنگه، یه جمله‌ی خوب گفتنه، یه قرار یه ساعته‌س، یه ذره پا رو غرور گذاشتنه، ولی آدما ترجیح می‌دن گند بزنن تو هرچی بوده و مفت ببازن طرفو.”
گاهی وقتا خوبه برای حفظ آدمی که یه عمر کنارت بوده و دوریش برات سخته بری جلو و سعیتو بکنی. گاهی وقتا خوبه با یه حرکت ساده مانع یه عمر حال بد و دلتنگی کشیدن بشی. خدا می‌دونه چندتا دیت قراره بری تا بفهمی همون یه بار بوده.

از وقتش که بگذره دیگه فایده‌ای نداره، اگه زمانی که باید می‌بودی، بودی اون قشنگه، اگه زمانی که باید توجه می‌کردی توجه کردی اون درسته، اگه زمانی که باید گوش می‌دادی گوش دادی اون باارزشه، همین به موقع‌ها ارزشت رو نشون می‌ده، حمایت به موقع، عذرخواهی به موقع، بودن به موقع، می‌دونی وقتی دیر بشه دیگه نمیچسبه به آدم، حالا تو بیا و بعدا کلی کار کن، بعدا دیگه نه ذوقی مونده و نه احتیاجی هست!(:

‏اگه ازم بپرسن قشنگ‌ترین واژه‌ای که یاد گرفتی چیه؟ میگم پذیرش.
پذیرفتن شرایط با تمام سختی‌هاش ، پذیرفتن آدما با تمام نقص‌هاشون ، پذیرفتن اینکه مشکلات هست ولی باید ادامه داد ، پذیرفتن اینکه گاهی اشتباه می‌کنم ، پذیرفتن اینکه من کامل نیستم، پذیرفتن تموم فقدان ها، پذیرش تمام از دست دادن ها، شکست خوردن ها، رها شدن ها، داشتن پذیرش یعنی پایان دادن تمام دعواها و اختلاف‌ها. پایان حال بد و جنگ اعصاب و شروع آرامش.

قشنگ ترین دیالوگی که شنیدم این بود:
«-آل پاچینو: تا حالا عاشق شدی ؟
‏+دنیرو : بیست سالم که بود،سی ثانیه عاشق شدم.
‏-آل پاچینو : حالا چی ؟
‏+دنیرو:سی ساله دارم به اون سی ثانیه فکر میکنم ..

من از این آدمام که اگه بخوام بهت اهمیت بدم، واقعا همه ی خودم رو برات میذارم، جوری که وقتی هیچکس نیست، من هستم، وقتی همه هستن، من بیشتر هستم، وقتی همه اشکت و در میارن، من اشکات و پاک میکنم، وقتی غصه داری، منم باهات غصه میخورم، اولویتم میشی، بهت نشون میدم که کنارتم تو هر شرایطی، ولی وقتی قدرم رو ندونی، برام بی اهمیت میشی، کم رنگ میشی، تاجایی که دیگه اولویتم نیستی، دیگه بهت اهمیت نمیدم، نه میام حالت و بپرسم، نه میام اشکات و پاک کنم، نه میام بخندونمت، نه میام ناراحتت کنم، نه باهات غصه میخورم، نه میام باهات دعوا کنم، نه میام برای جلب کردن توجهت کاری کنم، نه میام آرومت کنم، نه میام حرصت و در بیارم، نمیام، دیگه نمیام.

وقتی میگم میشناسمت؛ یعنی میدونم شب بخیر میگی اما نمیخوابی، با لبخند خدافظی میکنی اما توی تاریکی گریه میکنی، سکوت میکنی اما توی سرت کلی حرف چرخ میخورن که نمیتونی براشون کلمه پیدا کنی، میگی میخوای تنها باشی اما نیاز داری یکی بغلت کنه، میگی خوبم اما منتظری ازت بخوام باهام حرف بزنی. وقتی میگم میشناسمت، یعنی بهتر از خودت میدونم چجوری حالت خوب میشه. وقتی میگم میشناسمت، یعنی انقدر برام ارزشمند بودی که سعی کردم خود واقعیتو ببینم. شناخت برای من اینجوری معنی میشه. برای تو چطور؟